اعدام محمد تقوی و اکبر دانشورکار بدون اطلاع خانواده و وکیل اجرا شد؛ گزارشها از شکنجه برای اعتراف اجباری و مقاومت زندانیان سیاسی در برابر فشارها حکایت دارد
اعدام دو زندانی سیاسی در زندان قزلحصار
بر اساس گزارشهای منتشرشده، بامداد روز دوشنبه ۱۰ فروردینماه ۱۴۰۵، دو زندانی سیاسی به نامهای محمد تقوی و اکبر دانشورکار در زندان قزلحصار اعدام شدند. خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، خبر اعدام این دو زندانی را منتشر کرد.
اعدام این دو زندانی سیاسی در حالی صورت گرفت که بنا بر گزارشها، خانوادهها و وکلای آنان از زمان اجرای حکم اعدام بیاطلاع بودهاند و این احکام بهصورت ناگهانی اجرا شده است.
گزارشها حاکی است که اجرای حکم اعدام این زندانیان در شرایطی انجام شده که کشور در وضعیت جنگی و زیر بمباران قرار دارد؛ موضوعی که نگرانیها درباره وضعیت زندانیان و روند رسیدگی به پروندههای آنان را افزایش داده است. بسیاری از ناظران معتقدند اجرای احکام اعدام در چنین شرایطی نشاندهنده ادامه روند سرکوب و فشار بر زندانیان سیاسی حتی در شرایط بحرانی و جنگی است.
اکبر (شاهرخ) دانشورکار، متولد شهریور ۱۳۴۵، مهندس عمران و اهل تهران بود. او در تاریخ ۱۳ دی ۱۴۰۲ در محل سکونت خود توسط مأموران امنیتی بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد.
وی پس از پایان بازجوییها به بند ۴ زندان اوین منتقل شد و سپس در یک پرونده مشترک به همراه چند زندانی سیاسی دیگر، از سوی شعبه پنجم بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب تهران به «بغی» از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق متهم شد.
دادگاه رسیدگی به پرونده او در ۱۵ مهر ۱۴۰۳ در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری برگزار شد و در آذرماه همان سال، حکم اعدام وی صادر شد.
در حکم صادره، اکبر دانشورکار علاوه بر اعدام، به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور» به ۵ سال حبس و به اتهام «تشکیل دستجات غیرقانونی» به ۱۰ سال حبس محکوم شده بود.
دباره زندانی سیاسی محمد تقوی
محمد تقوی سنگدهی، متولد ۱۳۴۵، دارای مدرک لیسانس گرافیک از دانشگاه تهران و از زندانیان سیاسی دهه شصت وهوادار مجاهدین خلق بود که سابقه چندین بار بازداشت و زندان را در پرونده خود داشت.
او در تاریخ ۵ اسفند ۱۴۰۲ در شهر چالدران بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل و سپس به بند ۴ این زندان منتقل شد.
پرونده محمد تقوی نیز بهصورت مشترک با چند زندانی سیاسی دیگر در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران مورد رسیدگی قرار گرفت و در آذرماه ۱۴۰۳ به اعدام محکوم شد.
او پیش از این نیز در سالهای گذشته به اتهام فعالیتهای سیاسی بازداشت و زندانی شده بود و در سال ۱۴۰۱ از زندان آزاد شده و دوران تبعید خود را در کهنوج کرمان سپری میکرد.
شکنجه و اعترافگیری اجباری
گزارشهای منتشرشده از وضعیت زندانیان سیاسی در پروندههای مشابه نشان میدهد که بسیاری از بازداشتشدگان تحت فشار و شکنجه برای گرفتن اعترافات اجباری قرار میگیرند.
بر اساس این گزارشها، بازداشتشدگان در دوران بازجویی در بندهای امنیتی از جمله بند ۲۰۹ زندان اوین تحت فشارهای شدید روحی و جسمی قرار گرفته و از آنان خواسته میشود اعترافاتی را که از پیش تنظیم شده بپذیرند. البته این تلاش با مقاومت زندانیان بیاثر و نقش بر آب شده بود
اعدام در شرایط جنگ و زیر بمباران
اعدام این دو زندانی سیاسی در شرایطی انجام شده که کشور در وضعیت جنگی قرار دارد و بسیاری از شهرها در معرض حملات و بمباران هستند.
اجرای حکم اعدام در چنین شرایطی با واکنشهای گستردهای همراه شده و بسیاری از ناظران این اقدام را نشانهای از ادامه روند سرکوب حتی در شرایط جنگی میدانند.
به گفته برخی منابع، زندانیان سیاسی در ماههای اخیر تحت فشار قرار داشتهاند و اجرای احکام اعدام در شرایط جنگی بهعنوان ابزاری برای افزایش فشار بر زندانیان و جلوگیری از اعتراضات احتمالی در زندانها ارزیابی میشود.
مقاومت زندانیان سیاسی در برابر فشارها
با وجود فشارهای امنیتی، گزارشها نشان میدهد که بسیاری از زندانیان سیاسی در برابر فشارها برای اعتراف اجباری مقاومت کردهاند.
به گفته ناظران، مقاومت زندانیان سیاسی در برابر اعترافات اجباری و فشارهای امنیتی یکی از دلایل صدور و اجرای احکام سنگین علیه آنان عنوان میشود.
ادامه اعدامها در شرایط جنگی
اعدام محمد تقوی و اکبر دانشورکار در زندان قزلحصار در حالی انجام شد که کشور در شرایط جنگی قرار دارد و گزارشها از افزایش فشار بر زندانیان سیاسی حکایت دارد.
اجرای احکام اعدام بدون اطلاع خانواده و وکیل، گزارشهای مربوط به شکنجه و اعترافگیری اجباری و همچنین اجرای احکام در شرایط بحرانی، بار دیگر وضعیت زندانیان سیاسی و روند رسیدگی به پروندههای آنان را در کانون توجه قرار داده است.
این تحولات در حالی رخ میدهد که نگرانیها درباره سرنوشت سایر زندانیان سیاسی محکوم به اعدام نیز افزایش یافته است.
اعدام این زندانیان سیاسی در حالی صورت گرفته است که گزارشها از شکنجه، اعترافگیری اجباری، عدم دسترسی به وکیل، عدم اطلاع خانواده از زمان اجرای حکم و برگزاری دادگاههای غیرعلنی حکایت دارد. این اقدامات در حالی انجام شده که کشور در شرایط جنگی و زیر بمباران قرار دارد و زندانیان در وضعیتی کاملاً بیدفاع نگهداری میشوند. بر اساس موازین بینالمللی، از جمله اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، حق حیات، حق دادرسی عادلانه، حق دسترسی به وکیل، منع شکنجه و رفتار غیرانسانی از حقوق بنیادین هر انسان است. با این حال، گزارشهای موجود نشان میدهد که این حقوق در مورد زندانیان سیاسی بهطور گسترده نقض شده و اجرای احکام اعدام در چنین شرایطی، نگرانیها درباره نقض جدی و سیستماتیک حقوق بشر را افزایش داده است.
نقض حق حیات – ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هر فردی حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد. اجرای حکم اعدام، بهویژه در شرایطی که روند دادرسی با ابهام و گزارشهایی از اعترافات اجباری همراه است، از منظر نهادهای حقوق بشری مورد انتقاد قرار میگیرد.
نقض منع شکنجه – ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هرگونه شکنجه جسمی و روانی برای گرفتن اعتراف ممنوع است. گزارشهای مربوط به فشار و شکنجه برای اعترافگیری از زندانیان سیاسی از موارد مورد توجه نهادهای حقوق بشری است.
نقض حق دادرسی عادلانه – ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هر فرد حق دارد از محاکمه عادلانه و دسترسی به وکیل برخوردار باشد. اجرای حکم بدون اطلاع وکیل و خانواده میتواند نقض روند دادرسی عادلانه محسوب شود.
نقض حق امنیت شخصی زندانیان در شرایط جنگی – ماده ۵ و ۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر: نگهداری زندانیان در شرایط ناامن و اجرای احکام اعدام در شرایط جنگی و زیر بمباران، میتواند مصداق رفتار غیرانسانی و به خطر انداختن جان زندانیان تلقی شود.کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۰ فروردینماه ۱۴۰۵- به گفته خبرگزاری میزان بامداد دوشنبه ۱۰ فروردین ماه ۱۴۰۵ دو زندانی سیاسی محمد تقوی و اکبر دانشورکار اعدام شدند. این حکم بدون اطلاع خانواده و وکیل آنها اجرا شده است.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر