--> کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، بازتاب خبرها و صدای کلیه زندانیان با هر عقیده و مرام و مسلک از ترک و لر و بلوچ و عرب و کرد و فارس

گزارش هفتگی نقض حقوق بشر در ایران | کانون حقوق بشر ایران


گزارش هفتگی کانون حقوق بشر ایران از نقض حقوق بنیادین شهروندان در بازه زمانی ۳۰ خرداد تا ۵ تیر ۱۴۰۵

بررسی مستندات نقض حقوق بشر در بازه زمانی ۳۰ خرداد تا ۵ تیر ۱۴۰۵، نشان‌دهنده تداوم آگاهانه سیاست خفقان از سوی دستگاه‌های قضایی و امنیتی دیکتاتوری حاکم است. حکومت در این هفته، با ابزار بازداشت‌های گسترده در مناطق حاشیه‌ای، اعمال فشارهای روانی بر کانون‌های آموزشی، و ایجاد وضعیت‌های بلاتکلیفی فرساینده، تلاش کرده است تا مکانیزم‌های بازدارندگی خود را تقویت کند. این اقدامات بازتاب‌دهنده هراس ساختاری از پتانسیل اعتراضات مدنی و تلاش برای از کار انداختن شبکه‌های مدافع حقوق بشر است.

چرا بازداشت‌های خودسرانه و ناپدیدسازی قهری همچنان ادامه دارد؟

الگوی بازداشت‌های پیشگیرانه و فاقد ضابطه قانونی در این هفته با شدت در مناطق مختلف کشور فعال بود. وزارت اطلاعات با اعلام رسمی بازداشت ۱۷ شهروند در استان ایلام و انتشار ویدیوهای اعتراف اجباری، فضای ارعاب را در این منطقه تشدید کرد. هم‌زمان در مهاباد، سامان زنده‌پیل، محقق جامعه‌شناسی با وجود نیاز مبرم به درمان، پس از بازداشت، ناپدیدسازی قهری شده است.

در دیواندره، با بازداشت زکریا ناصری و در اهواز با بازداشت مجاهد سواری و ابومسعود بدوی (شهروند ۶۱ ساله بیمار)، الگوی هجوم بدون حکم قضایی به منازل مسکونی تکرار شد.

در شاخه‌ای دیگر، فشار بر اقلیت‌های دینی و فعالان مدنی به شکل بلاتکلیفی‌های طولانی بازتاب یافت. در شیراز، اطلاعات سپاه دست‌کم سه شهروند بهائی به نام‌های سعید حسنی، سیما سپتو و ناهید فلاحتی را بازداشت کرد. این در حالی است که فریده عبدی یزدی (شهروند ۶۲ ساله بهائی) پس از یک ماه در اصفهان و افشین حیرتیان (فعال حقوق کودکان) با گذشت ۲۲۶ روز کماکان در زندان اوین در وضعیت بلاتکلیفی مطلق به سر می‌برند. در حوزه اهل سنت نیز بازداشت طلاب جوان از جمله حافظ الیاس قدارنجو در تربت حیدریه و حمزه ترابی در جاسک، نشان از تلاش برای قطع ارتباطات مذهبی مستقل دارد.

علت استفاده از سلول‌های انفرادی و پابند در زندان‌ها حکومت چیست؟

گزارش‌های رسیده مبیّن این واقعیت است که مقامات، محیط زندان را به بازویی متمم برای شکنجه روانی تبدیل کرده‌اند. مسعود فرهیخته، معلم زندانی محبوس در کرج، در بیانیه‌ای از داخل زندان بیدادگاه‌های تشریفاتی را تحریم کرد؛ پایداری او با تنبیه‌های مضاعف از جمله تشکیل پرونده جدید و انتقال به سلول انفرادی پاسخ داده شد. از سوی دیگر، نقض کرامت انسانی در پرونده صادق منصوری، مدرس خوشنویسی در مشهد رخ داد؛ وی با وجود نارسایی حاد کلیوی، با دست‌بند و پابند بر روی تخت بیمارستان نگاه داشته شد و پیش از تکمیل درمان به زندان بازگردانده شد.

چرا فعالان آموزشی، فرهنگی و صنفی هدف برخوردهای امنیتی قرار گرفته‌اند؟

یکی از اهداف کلیدی ماشین سرکوب، کانون‌های تولید فکر و ادبیات بوده است. در بوکان، ماموران امنیتی با یورش به منزل مسعود خلیلی، فعال حوزه چاپ کتاب کودک به زبان کردی، اقدام به ضبط مدارک وی کردند. در عرصه دانشگاهی، امیرمحمد سورمه، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه امیرکبیر، به اخراج قطعی محکوم شد و ایلیا بخشایی، دانشجوی دانشگاه یزد، کماکان حکم ۵ سال حبس خود را در اوین سپری می‌کند.

جامعه معلمان نیز با موج احکام زندان مواجه است؛ هادی جلالی، معلم ساکن کرمان به دو سال و هفت ماه حبس و کوکب بداغی پگاه، فعال صنفی اهل ایذه به یک سال حبس تعزیری محکوم شدند که این احکام فله‌ای با بیانیه اعتراضی کانون صنفی معلمان خوزستان مواجه شد. همچنین امین عسکراوی، شاعر ۲۳ ساله عرب اهل شادگان نیز به دو سال حبس تعزیری محکوم گردید.

چرا صدور احکام سنگین و اعدام‌های اعلام‌نشده همچنان ادامه دارد؟

بازوی قضایی، با صدور احکام سنگین تلاش دارد هزینه دفاع حقوقی را بالا ببرد. در قم، سیدمحمدرضا رضوی‌فرد، وکیل دادگستری به ۱۰ سال حبس محکوم شد. در مشهد، فائزه صالح‌آبادی صرفاً به خاطر یک استوری به ۱۵ ماه حبس محکوم گردید و ودود اسدی، فعال ترک، مجموعاً به ۸ سال و ۱ ماه حبس محکوم شد. رسول کاظمی، شهروند خرم‌آبادی و از مجروحان جنگ نیز جهت اجرای حکم ۲۶ ماه حبس خود بازداشت شد.

در حوزه نقض حق حیات، مراجع قضایی سیاست «اعدام‌های بی‌سروصدا» را در پیش گرفته‌اند. در این هفته، حکم اعدام سامان رشیدی در اهواز و وحید سلیمی در قم به اجرا درآمد، اما در رسانه‌های رسمی اعلام نشد. هم‌زمان، خطر اعدام پنج زندانی سیاسی گیلک در زندان لاکان رشت نگرانی‌ها را به اوج رسانده است. این چرخه خشونت در جاده بم-زاهدان نیز با تیراندازی بی‌ضابطه نیروهای نظامی، به قیمت جان باختن واحد شهنوازی ۶۹ ساله تمام شد.

نتیجه‌گیری و تحلیل آماری

مجموعه موارد ثبت‌شده در این هفته، از جمله اعلام رسمی بازداشت ۳۲۹۲ نفر و صدور ۱۰۶۱ کیفرخواست تحت عناوین امنیتی، نشان می‌دهد که نقض حقوق بنیادین شهروندان در ایران از سطح موارد پراکنده فراتر رفته و به الگویی ساختاری تبدیل شده است. کانون حقوق بشر ایران خواستار توقف فوری بازداشت‌های خودسرانه، پایان دادن به ناپدیدسازی قهری، تضمین دسترسی بازداشت‌شدگان به وکیل و خانواده، رعایت حق سلامت و درمان زندانیان، لغو احکام صادرشده به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز، توقف اجرای احکام اعدام و انجام تحقیقات مستقل درباره موارد استفاده مرگبار از سلاح توسط نیروهای حکومتی است.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

پرونده شهرک اکباتان؛ صدور حکم اعدام برای چهار متهم در دادگاه انقلاب تهران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

متن کامل اعلامیه جهانی حقوق بشر

مشهد در شب ۱۹ دی؛ ویدئویی از آغاز تیراندازی به معترضان و روایت سرکوب خونین اعتراضات سراسری + فیلم و عکس

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

اولین ویدئوی ۳ بعدی بند ۲۰۹ زندان اوین؛ قسمت اول: ساختمان و ساختار بندها

بررسی حقوق گزارش بر اساس قوانین داخلی

ابهامات حقوقی

مجموعه رویدادهای ثبت‌شده در این گزارش، از جمله بازداشت‌های گسترده، ناپدیدسازی قهری، بلاتکلیفی طولانی‌مدت بازداشت‌شدگان، صدور احکام سنگین علیه فعالان صنفی، فرهنگی و مدنی، محرومیت زندانیان از درمان، استفاده از سلول انفرادی، اجرای احکام اعدام و به‌کارگیری عناوین کلی امنیتی، پرسش‌های جدی درباره رعایت اصول دادرسی عادلانه و حقوق اساسی شهروندان ایجاد می‌کند. همچنین در بسیاری از پرونده‌ها، نبود شفافیت درباره دلایل بازداشت، محدودیت دسترسی به وکیل، محرومیت از تماس با خانواده و طولانی شدن روند رسیدگی قضایی، با الزامات قانونی در تعارض قرار می‌گیرد.

مواد قانونی مرتبط

اصل ۲۲ قانون اساسی

حیثیت، جان، مال، حقوق، مسکن و شغل اشخاص از تعرض مصون است مگر در مواردی که قانون تجویز کند.

اصل ۳۲ قانون اساسی

هیچ‌کس را نمی‌توان بازداشت کرد مگر به حکم و ترتیبی که قانون مقرر کرده و اتهام باید فوراً به وی ابلاغ شود.

اصل ۳۴ قانون اساسی

دادخواهی حق مسلم هر فرد است و همه افراد حق مراجعه به دادگاه صالح را دارند.

اصل ۳۵ قانون اساسی

متهم از حق انتخاب و دسترسی به وکیل برخوردار است.


اصل ۳۷ قانون اساسی

اصل بر برائت است و هیچ فردی مجرم شناخته نمی‌شود مگر جرم او در دادگاه صالح اثبات شود.

اصل ۳۸ قانون اساسی

هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار یا کسب اطلاع ممنوع بوده و اقرار حاصل از اجبار فاقد اعتبار قانونی است.

اصل ۳۹ قانون اساسی

هتک حرمت و رفتار تحقیرآمیز نسبت به افراد بازداشت‌شده یا زندانی ممنوع است.

قانون آیین دادرسی کیفری

بر رعایت حقوق دفاعی متهم، دسترسی به وکیل، اطلاع خانواده از وضعیت بازداشت و رسیدگی قانونی تأکید دارد.

موارد نقض قانون

بازداشت‌های خودسرانه و بدون اعلام شفاف اتهام

ناپدیدسازی قهری و عدم اطلاع خانواده‌ها از محل نگهداری بازداشت‌شدگان

محروم کردن بازداشت‌شدگان از دسترسی مؤثر به وکیل

بلاتکلیفی طولانی‌مدت بدون رسیدگی مؤثر قضایی

صدور احکام سنگین برای فعالیت‌های مسالمت‌آمیز صنفی، مدنی و فرهنگی

محرومیت زندانیان از درمان و خدمات پزشکی مناسب

استفاده از سلول انفرادی و سایر اقدامات تنبیهی خارج از ضرورت قانونی

اجرای احکام اعدام در شرایطی که نگرانی‌هایی درباره رعایت استانداردهای دادرسی عادلانه مطرح شده است

چرا این گزارش می‌تواند مصداق نقض گسترده حقوق بشر باشد؟

مجموعه مستندات این گزارش نشان می‌دهد که در بازه زمانی مورد بررسی، طیفی از حقوق بنیادین شهروندان از جمله حق آزادی، حق دادرسی عادلانه، حق برخورداری از سلامت، آزادی بیان، آزادی تشکل‌یابی و در برخی موارد حق حیات با چالش‌های جدی مواجه بوده است. استمرار این الگوها، نگرانی نهادهای حقوق بشری را نسبت به ساختاری شدن نقض حقوق بشر در ایران افزایش داده است.

مواد نقض‌شده

ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر

حق حیات، آزادی و امنیت شخصی.

ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر

ممنوعیت شکنجه و رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز.

ماده ۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

منع بازداشت و بازداشت خودسرانه و حق اطلاع فوری از علت بازداشت.

ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

حق برخورداری از دادرسی عادلانه، مستقل و علنی و دسترسی مؤثر به وکیل.

ماده ۱۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

حمایت از آزادی بیان و ابراز عقیده.

ماده ۲۲ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

حق تشکیل انجمن‌ها و فعالیت‌های صنفی و مدنی.

ماده ۱۲ میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی

حق برخورداری از بالاترین استاندارد قابل دستیابی سلامت جسمی و روانی، از جمله دسترسی زندانیان به خدمات درمانی.

ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

حمایت از حق حیات و ضرورت رعایت دقیق تضمین‌های قانونی در پرونده‌های منتهی به مجازات اعدام.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

اعدام یک زندانی در زندان قم


افزایش اعدام ها در ماه‌های اخیر، تلاشی از سوی حاکمیت برای مهار جامعه‌ای است که با استمرار اعتراضات، اراده‌ی خود برای تغییر و آزادی را نشان داده است

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵ – یک زندانی در زندان قم اعدام شد.

بامداد دوشنبه ۲۵ خردادماه ۱۴۰۵، یک زندانی به نام وحید سلیمی در زندان لنگرود قم اعدام شد. وی۲۸ ساله، اهل پاکدشت تهران بود که ۲ سال پیش به اتهام مرتبط با مواد مخدر بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

پرونده شهرک اکباتان؛ صدور حکم اعدام برای چهار متهم در دادگاه انقلاب تهران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

متن کامل اعلامیه جهانی حقوق بشر

مشهد در شب ۱۹ دی؛ ویدئویی از آغاز تیراندازی به معترضان و روایت سرکوب خونین اعتراضات سراسری + فیلم و عکس

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

اولین ویدئوی ۳ بعدی بند ۲۰۹ زندان اوین؛ قسمت اول: ساختمان و ساختار بندها

اعـدام؛ مجازاتی در تعارض با حق بنیادین حیات

حق حیات؛ بنیادی‌ترین حق انسانی

اعـدام به عنوان شدیدترین مجازات کیفری، همواره یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات در حوزه حقوق بشر بوده است. مهم‌ترین ایراد وارد بر این مجازات، تعارض آن با حق حیات به عنوان بنیادی‌ترین و غیرقابل جایگزین‌ترین حق انسانی است. ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر تصریح می‌کند که «هر انسانی حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد.» این اصل، حق حیات را به عنوان حقی ذاتی و غیرقابل سلب برای تمامی انسان‌ها به رسمیت می‌شناسد.

در چنین چارچوبی، اجرای حکم اعدام به معنای سلب کامل و برگشت‌ناپذیر این حق بنیادین است. برخلاف سایر مجازات‌ها، در صورت وقوع اشتباه قضایی، هیچ راهی برای جبران پیامدهای اجرای حکم اعدام وجود ندارد. تاریخ نظام‌های قضایی جهان نیز نمونه‌های متعددی از محکومیت‌های نادرست و آشکار شدن بی‌گناهی افراد پس از اجرای حکم را ثبت کرده است؛ موضوعی که نگرانی‌های جدی درباره استمرار این مجازات ایجاد کرده است.

اعـدام و تعهدات بین‌المللی حقوق بشر

علاوه بر حق حیات، بسیاری از نهادهای بین‌المللی معتقدند که اعـدام می‌تواند با ممنوعیت رفتارهای غیرانسانی و تحقیرآمیز نیز در تعارض باشد. آثار روانی ناشی از انتظار طولانی برای اجرای حکم، شرایط نگهداری محکومان به اعـدام و برخی شیوه‌های اجرای این مجازات، بارها از سوی گزارشگران و سازمان‌های حقوق بشری مورد انتقاد قرار گرفته است.

از سوی دیگر، ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که ایران نیز به آن پیوسته است، تأکید می‌کند که حتی در کشورهایی که مجازات اعـدام را لغو نکرده‌اند، این مجازات تنها باید در محدودترین شرایط ممکن و پس از رعایت کامل تضمین‌های دادرسی عادلانه اعمال شود. دسترسی آزاد به وکیل، حق دفاع مؤثر، استقلال دادگاه و امکان رسیدگی تجدیدنظر از جمله این تضمین‌ها هستند.

در بسیاری از پرونده‌های منتهی به اعـدام، به‌ویژه پرونده‌های سیاسی و امنیتی، نهادهای حقوق بشری نسبت به نبود شفافیت، محدودیت حقوق دفاعی متهمان و فقدان نظارت مستقل بر روند دادرسی ابراز نگرانی کرده‌اند. به همین دلیل، مجازات اعـدام همچنان یکی از مهم‌ترین چالش‌های حقوق بشری در جهان محسوب می‌شود و تلاش‌های بین‌المللی برای محدود کردن یا لغو کامل آن ادامه دارد.

نقض حقوق بشر؛ اعـدام و سلب حق بنیادین حیات

صدور و اجرای حکم اعـدام از منظر حقوق بشری یکی از جدی‌ترین اشکال نقض حق حیات محسوب می‌شود. نهادهای بین‌المللی حقوق بشر طی دهه‌های گذشته بارها تأکید کرده‌اند که مجازات اعـدام، به دلیل ماهیت برگشت‌ناپذیر خود، خطر جبران‌ناپذیر نقض حقوق انسانی را به همراه دارد. در پرونده‌هایی که با ابهام‌های قضایی، محدودیت دسترسی به وکیل، اعترافات اجباری، عدم شفافیت روند دادرسی یا فشارهای امنیتی همراه هستند، نگرانی‌ها درباره نقض استانداردهای دادرسی عادلانه دوچندان می‌شود. از این رو، بسیاری از سازمان‌های حقوق بشری خواستار توقف اجرای احکام اعـدام و حرکت به سوی لغو کامل این مجازات شده‌اند.

مواد نقض‌شده

ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق حیات، آزادی و امنیت شخصی. اجرای حکم اعـدام به معنای سلب کامل و غیرقابل بازگشت حق حیات است.

ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: منع شکنجه و رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز. شرایط نگهداری محکومان به اعـدام و آثار روانی انتظار اجرای حکم می‌تواند با این اصل در تعارض باشد.

ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق برخورداری از دادرسی عادلانه و علنی. در پرونده‌های منتهی به اعـدام رعایت کامل تضمین‌های دادرسی ضروری است.

ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: حق ذاتی هر انسان به حیات. این ماده تأکید می‌کند که مجازات اعـدام تنها در محدودترین شرایط و با رعایت کامل استانداردهای دادرسی قابل اعمال است.

ماده ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: حق برخورداری از محاکمه منصفانه، دسترسی به وکیل و امکان دفاع مؤثر. هرگونه محدودیت در این حقوق، مشروعیت احکام منتهی به اعـدام را با تردید مواجه می‌کند.

قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل درباره توقف اعـدام: جامعه جهانی بارها از دولت‌ها خواسته است با تعلیق اجرای احکام اعـدام، زمینه لغو کامل این مجازات را فراهم کنند.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

مجاهد سواری؛ بازداشت فعال فرهنگی اهوازی در ادامه موج سرکوب در خوزستان


بازداشت مجاهد سواری، فعال فرهنگی ۳۷ ساله اهوازی، در حالی صورت گرفته است که گزارش‌ها از تشدید فشارهای امنیتی علیه ساکنان عرب خوزستان پس از اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ حکایت دارد. در هفته‌های اخیر، حمله به روستای قلعه چنان، بازداشت بیش از ۱۰ شهروند و دستگیری شماری از جوانان در منطقه کوت‌عبدالله نیز نگرانی‌ها درباره گسترش سرکوب در این استان را افزایش داده است

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵ – مجاهد سواری، فعال فرهنگی ۳۷ ساله اهل اهواز، بامداد اول تیرماه ۱۴۰۵ در جریان یورش نیروهای اطلاعات به منزل شخصی‌اش در کوی مندلی اهواز بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. این بازداشت در شرایطی صورت گرفته که پس از سرکوب اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، گزارش‌های متعددی از افزایش بازداشت‌ها، فشارهای امنیتی و برخورد با شهروندان عرب خوزستان منتشر شده است؛ روندی که نگرانی فعالان حقوق بشر نسبت به تداوم بازداشت‌های خودسرانه و محدود شدن آزادی‌های مدنی را افزایش داده است.

چرا بازداشت مجاهد سواری نگرانی‌ها را افزایش داده است؟

بر اساس گزارش منابع حقوق بشری محلی، مجاهد سواری، فرزند جبار، متأهل و پدر چهار فرزند است. او پیش‌تر در بیمارستان گلستان اهواز مشغول به کار بود، اما پس از اخراج، برای تأمین معاش خانواده به رانندگی تاکسی سرویس روی آورد.

به گفته منابع محلی، نیروهای اطلاعات در ساعات اولیه بامداد بدون اطلاع قبلی به منزل وی یورش بردند. این عملیات با ایجاد رعب و وحشت در میان اعضای خانواده، به‌ویژه کودکان، همراه بود. تاکنون نیز هیچ اطلاعی از محل نگهداری، وضعیت جسمانی یا اتهام‌های منتسب به مجاهد سواری منتشر نشده و خانواده او در بی‌خبری کامل به سر می‌برند.

پس از اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ چه فشارهایی بر عرب‌های خوزستان وارد شده است؟

گزارش‌های منتشرشده در ماه‌های اخیر نشان می‌دهد که پس از اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، فشارهای امنیتی بر شهروندان عرب خوزستان افزایش یافته است. فعالان مدنی، فرهنگی و شهروندان این استان در موارد متعددی با بازداشت، احضار و پرونده‌های امنیتی مواجه شده‌اند.

در همین چارچوب، پیش‌تر نیروهای امنیتی با یورش به روستای قلعه چنان در خوزستان، بیش از ۱۰ نفر از ساکنان این منطقه را بازداشت کردند. همچنین گزارش‌هایی از بازداشت شماری از جوانان در منطقه کوت‌عبدالله منتشر شده است؛ اقداماتی که از نگاه نهادهای حقوق بشری، بخشی از تشدید برخوردهای امنیتی با شهروندان این استان پس از اعتراضات سراسری محسوب می‌شود.

بازداشت مجاهد سواری با چه ابهاماتی همراه است؟

تا زمان انتشار این گزارش، هیچ نهاد رسمی دلیل بازداشت مجاهد سواری را اعلام نکرده است. همچنین مشخص نیست که وی در اختیار کدام نهاد امنیتی قرار دارد و آیا امکان دسترسی به وکیل یا تماس با خانواده برای او فراهم شده است یا خیر.

حقوقدانان تأکید می‌کنند که نگهداری افراد در مکان نامعلوم و خودداری از اطلاع‌رسانی درباره وضعیت آنان، علاوه بر افزایش نگرانی خانواده‌ها، می‌تواند زمینه‌ساز نقض حقوق دفاعی و حقوق بنیادین متهمان شود.

بررسی حقوق پرونده بر اساس قوانین داخلی

ابهامات حقوقی پرونده

در پرونده مجاهد سواری، مهم‌ترین ابهام‌ها مربوط به اعلام نشدن علت بازداشت، محل نگهداری، وضعیت سلامت و روند رسیدگی قضایی است. همچنین روشن نیست آیا حقوق قانونی وی از جمله دسترسی به وکیل و اطلاع خانواده از وضعیت او رعایت شده است یا خیر.

مواد قانونی مرتبط

اصل ۳۲ قانون اساسی

هیچ‌کس را نمی‌توان بازداشت کرد مگر به حکم و ترتیبی که قانون مقرر کرده است و اتهام باید در اسرع وقت به وی ابلاغ شود.

اصل ۳۵ قانون اساسی

همه افراد در دادگاه‌ها حق انتخاب وکیل دارند.

اصل ۳۷ قانون اساسی

اصل بر برائت است و هیچ فردی مجرم شناخته نمی‌شود مگر جرم او در دادگاه صالح اثبات شود.

قانون آیین دادرسی کیفری

بر ضرورت اطلاع‌رسانی درباره وضعیت بازداشت‌شده، رعایت حقوق دفاعی و دسترسی به وکیل تأکید دارد.

موارد نقض قانون

بازداشت بدون اعلام رسمی اتهام

عدم اطلاع خانواده از محل نگهداری بازداشت‌شده

احتمال محرومیت از دسترسی به وکیل

ایجاد رعب و وحشت در جریان ورود به منزل مسکونی

تداوم بازداشت همراه با بی‌خبری از وضعیت فرد

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

پرونده شهرک اکباتان؛ صدور حکم اعدام برای چهار متهم در دادگاه انقلاب تهران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

متن کامل اعلامیه جهانی حقوق بشر

مشهد در شب ۱۹ دی؛ ویدئویی از آغاز تیراندازی به معترضان و روایت سرکوب خونین اعتراضات سراسری + فیلم و عکس

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

اولین ویدئوی ۳ بعدی بند ۲۰۹ زندان اوین؛ قسمت اول: ساختمان و ساختار بندها

چرا این پرونده می‌تواند مصداق نقض حقوق بشر باشد؟

بازداشت افراد بدون اعلام محل نگهداری و محروم کردن آنان از ارتباط با خانواده، از جمله مواردی است که همواره مورد انتقاد نهادهای حقوق بشری قرار گرفته است. این وضعیت می‌تواند زمینه بروز بازداشت‌های خودسرانه و نقض تضمین‌های دادرسی عادلانه را فراهم کند.

مواد نقض‌شده

ماده ۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

منع بازداشت خودسرانه و حق اطلاع فوری از علت بازداشت.

ماده ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

حق برخورداری از دادرسی عادلانه و دسترسی به وکیل.

ماده ۱۷ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

حمایت از حریم خصوصی و مصونیت منزل در برابر مداخلات خودسرانه.

ماده ۲۳ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

حمایت از نهاد خانواده و جلوگیری از آسیب‌های غیرضروری به اعضای خانواده بازداشت‌شدگان.

چرا توقف بازداشت‌های خودسرانه در خوزستان اهمیت دارد؟

ادامه بازداشت فعالان مدنی و فرهنگی، به‌ویژه در فضایی که نگرانی‌ها از تشدید برخوردهای امنیتی پس از اعتراضات سراسری افزایش یافته است، می‌تواند بر حقوق اساسی شهروندان و آزادی‌های مدنی تأثیر بگذارد. نهادهای حقوق بشری بارها خواستار پایان بازداشت‌های خودسرانه، اطلاع‌رسانی شفاف درباره وضعیت بازداشت‌شدگان، رعایت اصول دادرسی عادلانه و تضمین حقوق قانونی تمامی شهروندان شده‌اند. در این میان، پرونده مجاهد سواری نیز به یکی از نمونه‌های تازه نگرانی‌ها درباره روند برخوردهای امنیتی با شهروندان عرب خوزستان تبدیل شده است.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

در جستجوی یک لبخند؛ روایتی از پشت میله‌های زندان تا خیابان‌های شهر


اعزام درمانی یک زندانی سیاسی از زندان به بیمارستان، فرصتی شد تا او پس از ماه‌ها دوری از جامعه، چهره مردمی را از نزدیک ببیند که زیر فشار مشکلات اقتصادی، اجتماعی و روانی روزگار می‌گذرانند. حاصل این تجربه، دل‌نوشته‌ای است درباره امید، رنج وندیدن حتی یک لبخندی که گویی در هیاهوی زندگی امروز کمتر از همیشه دیده می‌شود

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵ – گاهی کوتاه‌ترین مسیر، عمیق‌ترین روایت را در دل خود پنهان می‌کند. برای یک زندانی سیاسی، مسیر زندان تا بیمارستان تنها یک اعزام درمانی نیست؛ بلکه فرصتی نادر برای مشاهده دوباره جامعه‌ای و شاید دیدن دوباره یک لبخند است که ماه‌ها یا سال‌ها از آن دور بوده است. آنچه در ادامه می‌آید، دل‌نوشته‌ای است از مشاهدات چنین سفری؛ روایتی که بیش از آنکه از درد جسم سخن بگوید، از حال و هوای مردمی روایت می‌کند که نویسنده، اندوه و خستگی را در چهره بسیاری از آنان دیده است.

مسیری طولانی بدون دیدن حتی یک لبخند

در این نوشته، نویسنده تلاش می‌کند تصویری از جامعه‌ای ارائه دهد که از نگاه او، زیر فشار سال‌ها مشکلات اقتصادی، اجتماعی و ناامیدی، بخشی زیادی از شادابی و آرامش خود را از دست داده است. او در مسیر کوتاه میان زندان و بیمارستان، با نگاهی متفاوت به خیابان‌ها، مردم و فضای عمومی شهر می‌نگرد و می‌کوشد احساسات و برداشت‌های شخصی خود را از آنچه دیده، با خواننده در میان بگذارد.

آنچه این دل‌نوشته را متمایز می‌کند، تمرکز آن بر جزئیات ساده اما تأثیرگذار زندگی روزمره است؛ از چهره رهگذران و بیماران گرفته تا سکوت سنگینی که به باور نویسنده بر فضای شهر سایه افکنده است. او در تمام این مسیر، در پی یافتن نشانه‌ای از امید و نشاط می‌گردد و سرانجام روایت خود را با جست‌وجوی چیزی به پایان می‌رساند که از نگاهش، ارزشمندترین تصویر آن روز بوده است؛ یک لبخند.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

پرونده شهرک اکباتان؛ صدور حکم اعدام برای چهار متهم در دادگاه انقلاب تهران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

متن کامل اعلامیه جهانی حقوق بشر

مشهد در شب ۱۹ دی؛ ویدئویی از آغاز تیراندازی به معترضان و روایت سرکوب خونین اعتراضات سراسری + فیلم و عکس

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

اولین ویدئوی ۳ بعدی بند ۲۰۹ زندان اوین؛ قسمت اول: ساختمان و ساختار بندها

در جستجوی یک لبخند

دل‌نوشته‌ای از یک زندانی سیاسی در مسیر بیمارستان

زندان بود؛ همانند بسیاری از زندان‌های ایران، عاری از هر نشانه‌ای از زندگی.

در گوشه‌ای از سالن اعزام نشسته بودم و در انتظار مأمور بدرقه برای انتقال به بیمارستان، زیرچشمی رفت‌وآمد سربازان، زندانیان و کارکنان زندان را زیر نظر داشتم. از کودکی چنین عادتی داشتم؛ رفتار آدم‌ها را تماشا می‌کردم و در ذهن خود دسته‌بندی‌شان می‌کردم. برخی با لبخند و مهربانی در خاطرم می‌ماندند و برخی دیگر با چهره‌های عبوس و رفتارهای سرد، به‌سرعت از ذهنم پاک می‌شدند.

کودک، دنیایی دور از کینه و نفرت می‌خواهد و بس.

تقصیر من نبود؛ سرشت انسان چنین است که آدم‌های خوش‌رو و مهربان را بیشتر به خاطر می‌سپارد. من هم از این قاعده مستثنا نبودم. اما ناگهان به خود آمدم و با خود گفتم: آیا نگاه یک کودک با نگاه کسی که سرد و گرم روزگار را چشیده و اکنون در بند زندان است، نباید متفاوت باشد؟

در معیارهای کودکی، انسان خوب کسی بود که لبخند بر لب داشته باشد. چنین فردی در ذهن پاک و ساده ما نمره قبولی انسانیت را می‌گرفت. اما هرچه بزرگ‌تر شدیم، معیارهای قضاوت نیز پیچیده‌تر شدند. آدمی هرچه بیشتر در زندگی پیش می‌رود، دردها و رنج‌های بیشتری را با خود حمل می‌کند.

با خود اندیشیدم که چقدر ساده‌انگارانه است اگر بخواهم مردم امروز را با همان معیارهای دوران کودکی بسنجم. مردمی که در زندان بزرگ‌تری به نام «جامعه» گرفتار شده‌اند و هر روز بار سنگین‌تری از مشکلات را بر دوش می‌کشند.

امروز دیگر نمی‌توان مردم را تنها به دو دسته مهربان و نامهربان تقسیم کرد. مردمان این سرزمین زخمی‌اند؛ سال‌هاست که زیر فشار فقر، سرکوب، تبعیض و ناامیدی زندگی می‌کنند. دیوی بر جان و مال و آینده آنان چنگ انداخته است؛ دیوی که نامش استبداد است.

حدود یک ساعت از حضورم در سالن اعزام گذشته بود که همراه دو سرباز و یک مأمور بدرقه سوار بر یک ون زندان شدم. در مسیر بیمارستان، به دلیل ارتفاع بیشتر خودرو، دید گسترده‌تری به خیابان‌ها و مردم داشتم.

در طول راه، نکته‌ای ذهنم را به خود مشغول کرد. بسیاری از خودروهایی که می‌دیدم، گویی مدت‌ها بود رنگ نظافت و رسیدگی به خود ندیده بودند. اما آنچه بیش از همه توجهم را جلب کرد، چهره آدم‌ها بود.

انگار سال‌ها بود که روح زندگی از بسیاری از آنان رخت بربسته بود.

مردمی را می‌دیدم که راه می‌رفتند، رانندگی می‌کردند، خرید می‌کردند و در رفت‌وآمد بودند، اما در چهره‌هایشان نشانی از شادابی و امید دیده نمی‌شد. از خود پرسیدم: چرا؟

در طول آن مسیر طولانی، به سختی لبخندی بر لب کسی دیدم. سکوتی سنگین و اندوهی پنهان بر شهر سایه انداخته بود.


در بیمارستان نیز صحنه تفاوت چندانی نداشت. بیماران و همراهانشان از هزینه‌های درمان، از تنگدستی و از مشکلات زندگی سخن می‌گفتند. برخی اشک می‌ریختند و برخی دیگر در سکوتی تلخ فرو رفته بودند.

در آن لحظه بیش از هر زمان دیگری احساس کردم که سلامت یک جامعه را می‌توان از چهره مردمش شناخت. جامعه‌ای سالم، سرشار از امید، نشاط و لبخند است. اما جامعه‌ای که سال‌ها زیر فشار استبداد و ناکارآمدی فرسوده شده باشد، اندوه خود را در چهره مردمانش آشکار می‌کند.

در محوطه بیمارستان، افراد بسیاری را از قومیت‌ها و فرهنگ‌های گوناگون دیدم؛ زن و مرد، پیر و جوان، با لباس‌های محلی و چهره‌هایی که هرکدام داستانی از رنج و محرومیت را روایت می‌کردند.

ستم‌هایی که بر اقوام و مناطق مختلف ایران رفته است، واقعیتی انکارناپذیر است؛ واقعیتی که قلب هر انسان منصفی را به درد می‌آورد.

آن روز، در مسیر زندان تا بیمارستان، بیش از آنکه بیماری جسمم ذهنم را درگیر کند، بیماری جامعه‌ای مرا آزار می‌داد که سال‌هاست از امید، شادی و آرامش محروم شده است. و شاید به همین دلیل بود که تمام آن مسیر را در جستجوی چیزی بودم که کمتر از همیشه دیده می‌شد: یک لبخند.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

هانیه سربورزی؛ بیش از ۴۰ روز بلاتکلیفی در زندان مشهد و ابهام حقوقی درباره انتساب اتهام «بغی»


هانیه سربورزی، شهروند ۳۰ ساله اهل مشهد و مادر یک کودک خردسال، بیش از ۴۰ روز است که در زندان وکیل‌آباد مشهد در بلاتکلیفی به سر می‌برد. طرح اتهام «بغی» علیه او، همزمان با محرومیت از تماس و ملاقات با خانواده، نگرانی‌های گسترده‌ای درباره روند رسیدگی قضایی و رعایت حقوق قانونی وی ایجاد کرده است

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۵ تیرماه ۱۴۰۵ –  بیش از ۴۰ روز از بازداشت هانیه سربورزی، شهروند ۳۰ ساله اهل مشهد، می‌گذرد؛ زنی که در ارتباط با پرونده‌های مربوط به اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ بازداشت شده و هم‌اکنون در بند ۶ زندان وکیل‌آباد مشهد نگهداری می‌شود. طرح اتهام «بغی» علیه این شهروند، با توجه به تعریف قانونی این جرم در قانون مجازات اسلامی، پرسش‌های حقوقی متعددی درباره انطباق اتهام با عناصر قانونی جرم ایجاد کرده است. همزمان، ادامه محرومیت او از تماس و ملاقات با خانواده نیز نگرانی‌ها نسبت به وضعیت این زندانی را افزایش داده است.

چرا پرونده هانیه سربورزی مورد توجه قرار گرفته است؟

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، هانیه سربورزی بیش از ۴۰ روز است که در بازداشت به سر می‌برد و تاکنون وضعیت نهایی پرونده او مشخص نشده است.

او که مادر یک کودک خردسال است، از زمان بازداشت در بند ۶ زندان وکیل‌آباد مشهد نگهداری می‌شود و همچنان از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم مانده است.

منابع مطلع می‌گویند ادامه این وضعیت، در کنار بلاتکلیفی پرونده و ابهام در روند رسیدگی، موجب افزایش نگرانی خانواده و فعالان حقوق بشر شده است.

چرا اتهام «بغی» در این پرونده محل بحث است؟

مهم‌ترین موضوع مطرح‌شده در پرونده هانیه سربورزی، انتساب اتهام «بغی» است؛ اتهامی که از سنگین‌ترین عناوین کیفری در قانون مجازات اسلامی به شمار می‌رود و در صورت احراز شرایط قانونی، می‌تواند مجازات‌های بسیار سنگینی از جمله اعدام در پی داشته باشد.

با این حال، بر اساس ماده ۲۸۷ قانون مجازات اسلامی، تحقق جرم بغی مستلزم وجود شرایط مشخصی است. مطابق این ماده، بغی زمانی محقق می‌شود که اعضای یک گروه در برابر اساس نظام به قیام مسلحانه دست بزنند و عنصر استفاده از سلاح از ارکان اصلی این جرم محسوب می‌شود.

با توجه به اطلاعات منتشرشده درباره پرونده هانیه سربورزی، تاکنون گزارشی مبنی بر انتساب اقدامات مسلحانه یا عضویت در گروهی با ویژگی‌های مقرر در ماده ۲۸۷ منتشر نشده است. از این رو، برخی حقوقدانان و نهادهای حقوق بشری معتقدند که انطباق این اتهام با تعریف قانونی آن نیازمند ارائه ادله روشن و قابل بررسی در دادگاه است.

ادامه بازداشت و محرومیت از تماس چه نگرانی‌هایی ایجاد کرده است؟

هانیه سربورزی از زمان بازداشت تاکنون از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم بوده است.

ادامه این محدودیت‌ها، به‌ویژه برای فردی که دارای فرزند خردسال است، نگرانی‌های انسانی و حقوقی متعددی ایجاد کرده است. خانواده او تاکنون اطلاع دقیقی از روند رسیدگی، وضعیت پرونده و زمان برگزاری جلسات رسیدگی دریافت نکرده‌اند.

فعالان حقوق بشر تأکید می‌کنند که دسترسی متهم به خانواده، وکیل و اطلاع از روند رسیدگی از مهم‌ترین تضمین‌های دادرسی عادلانه به شمار می‌رود.

آیا این پرونده بخشی از روند برخورد با بازداشت‌شدگان اعتراضات است؟

گزارش‌های منتشرشده در ماه‌های اخیر نشان می‌دهد که پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، شمار قابل توجهی از شهروندان با پرونده‌های امنیتی روبه‌رو شده‌اند.

در بسیاری از این پرونده‌ها، متهمان با عناوین کیفری سنگین مواجه شده‌اند؛ اتهام‌هایی که می‌تواند به احکام طولانی‌مدت حبس، محرومیت‌های اجتماعی و در برخی موارد مجازات اعدام منجر شود.

نهادهای حقوق بشری بارها نسبت به استفاده از عناوین امنیتی در پرونده‌های مرتبط با اعتراضات و ضرورت رعایت اصول دادرسی عادلانه هشدار داده‌اند.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

پرونده شهرک اکباتان؛ صدور حکم اعدام برای چهار متهم در دادگاه انقلاب تهران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

متن کامل اعلامیه جهانی حقوق بشر

مشهد در شب ۱۹ دی؛ ویدئویی از آغاز تیراندازی به معترضان و روایت سرکوب خونین اعتراضات سراسری + فیلم و عکس

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

اولین ویدئوی ۳ بعدی بند ۲۰۹ زندان اوین؛ قسمت اول: ساختمان و ساختار بندها

بررسی حقوق پرونده بر اساس قوانین داخلی

ابهامات حقوقی پرونده

مهم‌ترین ابهام این پرونده، انطباق اتهام «بغی» با تعریف قانونی آن در قانون مجازات اسلامی است. همچنین روشن نیست بر چه مستندات و ادله‌ای این عنوان کیفری علیه هانیه سربورزی مطرح شده و آیا عناصر قانونی این جرم در پرونده وجود دارد یا خیر.

مواد قانونی مرتبط

اصل ۳۲ قانون اساسی

بازداشت افراد باید بر اساس قانون و همراه با تفهیم فوری اتهام انجام شود.

اصل ۳۵ قانون اساسی

متهم در تمام مراحل رسیدگی حق برخورداری از وکیل دارد.

اصل ۳۷ قانون اساسی

اصل بر برائت است و هیچ‌کس مجرم شناخته نمی‌شود مگر جرم او در دادگاه صالح اثبات شود.

ماده ۲۸۷ قانون مجازات اسلامی

جرم بغی زمانی محقق می‌شود که گروهی با استفاده از سلاح علیه اساس نظام قیام کند و عنصر مسلحانه از ارکان اصلی این جرم است.

موارد نقض قانون

ابهام در انطباق اتهام بغی با تعریف قانونی آن

ادامه بازداشت همراه با بلاتکلیفی پرونده

محرومیت از تماس و ملاقات با خانواده

احتمال محدود شدن حق دفاع مؤثر

ابهام در ارائه مستندات قانونی برای انتساب اتهام

نقض حقوق بشر؛ نگرانی از استفاده از اتهام‌های سنگین امنیتی و محدودیت حقوق متهم

فعالان حقوق بشر معتقدند استفاده از اتهام‌های بسیار سنگین بدون ارائه ادله کافی و قابل بررسی، همراه با محدودیت در دسترسی به خانواده و روند رسیدگی، می‌تواند حقوق بنیادین متهم را تحت تأثیر قرار دهد.

مواد نقض‌شده

حق آزادی و امنیت شخصی – ماده ۹ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

بازداشت باید قانونی، مستند و همراه با امکان اعتراض مؤثر باشد.

حق دادرسی عادلانه – ماده ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

متهم حق دارد از دادگاهی مستقل، دسترسی به وکیل و فرصت کافی برای دفاع برخوردار باشد.

حق حمایت از خانواده – ماده ۲۳ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

محرومیت طولانی‌مدت از تماس با خانواده می‌تواند بر حقوق خانوادگی و وضعیت فرزند خردسال تأثیر بگذارد.

اصل برائت

تا زمان اثبات جرم در دادگاه صالح، هیچ فردی نباید مجرم تلقی شود.

پرونده هانیه سربورزی در حالی همچنان در وضعیت نامشخص قرار دارد که ادامه بازداشت، محرومیت از تماس با خانواده و طرح اتهام «بغی» بدون انتشار مستندات روشن درباره انطباق آن با تعریف قانونی، پرسش‌های حقوقی مهمی را درباره روند رسیدگی به این پرونده ایجاد کرده است.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

نوشته‌های پر بیننده

بایگانی وبلاگ

بازدید وبلاگ