--> کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، بازتاب خبرها و صدای کلیه زندانیان با هر عقیده و مرام و مسلک از ترک و لر و بلوچ و عرب و کرد و فارس

یک‌صد و چهل و ششمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۶۶ زندان


در قسمتی از بیانیه کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ به بررسی وضعیت جوانان معترض در زندان‌های ایران که با اتهاماتی مانند محاربه و افساد فی‌الارض با خطر صدور یا اجرای حکم اعدام روبه‌رو هستند اشاره شده است

کانون حقوق بشر ایران، سه‌شنبه ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ – در یکصد و چهل‌وششمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، زندانیان در ۶۶ زندان سراسر کشور، روز سه‌شنبه ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵، با اعتصاب غذا بار دیگر اعتراض خود را به صدور و اجرای احکام اعدام و سلب حق حیات اعلام کردند. این حرکت اعتراضی مستمر در شرایطی ادامه دارد که زندانیان شرکت‌کننده طی هفته‌های گذشته با فشارهای امنیتی، تهدید، محدودیت در تماس و ارتباط با خارج از زندان و اقدامات تنبیهی مواجه بوده‌اند؛ فشارهایی که با هدف فرسوده‌کردن و خاموش‌کردن صدای اعتراض آنان اعمال می‌شود.

با وجود این فشارها، زندانیان همچنان بر ادامه این کارزار ایستاده‌اند و هر هفته با اعتصاب غذا، مخالفت خود را با مجازات اعدام و دفاع از حق بنیادین حیات به شکلی آشکار و پیگیر بیان می‌کنند. تداوم این اعتراض در ۱۴۶ هفته متوالی و مشارکت زندانیان در ۶۶ زندان، بیانگر پایداری و گستردگی یک حرکت اعتراضی سازمان‌یافته علیه صدور و اجرای احکام اعدام است؛ کارزاری که طی نزدیک به سه سال، علی‌رغم تهدید، فشارهای امنیتی و محدودیت‌های اعمال‌شده بر زندانیان، نه‌تنها متوقف نشده، بلکه به نمادی از ایستادگی در برابر سیاست اعدام و سرکوب تبدیل شده و همچنان ادامه دارد.





جوانان در صف اعدام؛ از اعتراض برای آزادی تا خطر سلب حق حیات

در زندان‌های ایران، شمار زیادی از جوانان در حالی پشت میله‌ها روزگار می‌گذرانند که با اتهاماتی سنگین مانند «محاربه» و «افساد فی‌الارض» با خطر صدور یا اجرای حکم اعدام روبه‌رو هستند. بسیاری از آنان در جریان اعتراضات برای بیان مطالبات خود و دفاع از حق تعیین سرنوشت به خیابان آمده‌اند؛ نسلی که خواستار آزادی، برابری و برخورداری از یک زندگی شرافتمندانه است. اکنون سرنوشت این جوانان در گرو احکامی قرار گرفته که می‌تواند حق بنیادین حیات آنان را سلب کند. بررسی پرونده این زندانیان و شرایطی که در آن بازداشت، محاکمه و محکوم شده‌اند، پرسش‌های جدی درباره دادرسی عادلانه، حق دفاع، آزادی بیان و حق اعتراض مسالمت‌آمیز مطرح می‌کند. در بیانیه یکصد و چهل‌وششمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، در این رابطه آمده است:

«زندان‌های وکیل‌آباد، شیبان، عادل‌آباد، قزل‌حصار، اوین، دیزل‌آباد، لاکان، دستگرد اصفهان، زندان مرکزی زاهدان، ارومیه، کرج و دیگر زندان‌های کشور، مملو از جوانانی هستند که با اتهاماتی چون «محاربه» و «افساد فی‌الارض»، در انتظار صدور یا اجرای حکم اعدام به سر می‌برند. این جوانان همان کسانی هستند که برای حق تعیین سرنوشت خود به خیابان‌ها آمدند؛ نسلی که خواهان آزادی، برابری و زندگی شرافتمندانه است و برای دستیابی به حقوق انسانی و بنیادین خود به پا خاسته است.»

متن کامل بیانیه یکصد و چهل‌وششمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در زیر آمده است:

تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صد و چهل‌وششم در ۶۶ زندان کشور

اعدام و سرکوب؛ ماشین کشتار ولایت فقیه همچنان قربانی می‌گیرد

رژیم اعدام و سرکوب، روز سه‌شنبه ۱۲ آبان، هم‌زمان با اعتصاب غذای اعضای کارزار، دو زندانی قیام دی‌ماه، امیرحسین ملکی و امیرحسین ابراهیمی را در اصفهان و روز شنبه هم‌وطن بلوچ، محمدعارف شه‌بخش، و روز یکشنبه حسن دیوبند، حمید کاظمی و رضا زنگنه را در کرج به دار آویخت تا بار دیگر چهره سرکوبگر و بی‌رحم خود را به نمایش بگذارد. خبر صدور حکم اعدام حسن دیوبند و حمید کاظمی، همراه با افشای شکنجه و اعدام مصنوعی، چند روز قبل منتشر شد و بلافاصله حاکمیت جنایتکار آن‌ها را به قتل رساند

در اقدامی دیگر، شکنجه‌گران، هدایت للری‌زاده را در بازداشتگاه امنیتی اهواز، زیر شکنجه کشتند و پیکر او را در بیابان‌های خوزستان رها کردند. به این ترتیب، در کنار اعدام ده‌ها زندانی در هر هفته، طی یک هفته گذشته، هر روز یک زندانی سیاسی به قتل رسیده است.

بنابر آمار اعلام‌شده، شمار اعدام‌شدگان در آبان‌ماه به بیش از ۴۰ تن رسیده و از سه‌شنبه گذشته تاکنون نیز دست‌کم ۱۵ تن اعدام شده‌اند که ۶ تن از آنان زندانیان سیاسی بوده‌اند.

حکومت که از قیام مردم هراس دارد، طی هفته گذشته برای شماری از زندانیان سیاسی، از جمله امیرحسین موسوی، امیررضا رضایی، وحید قهرمانی، مهدی جلالی، همایون شبانکاره، وحید خدری‌خواه، حسین رسولی‌نسب، مهدی ظریف، متین شبانی، امیر دلشاد، علی زاغی، ایلیا اکبری، ابوالفضل صداقت، محمدمهدی پارسا و حسین میهمی، حکم اعدام صادر کرده است. این‌ها تنها بخشی از مواردی هستند که تاکنون رسانه‌ای شده‌اند.

در میان این زندانیان، باید از زندانیان گمنامی مانند مهدی زنگنه، جوان بیست‌ساله‌ای در زندان شیبان اهواز، نیز نام برد که حکم اعدامش به او ابلاغ شده، اما نام و وضعیتش در سکوت خبری و بی‌توجهی رسانه‌ها باقی مانده است. مهدی تنها یک نمونه است؛ جوانانی مانند او در زندان‌های ایران فراوان‌اند که بی‌آنکه صدایشان به گوش جامعه برسد، در معرض خطر اعدام قرار دارند.

زندان‌های وکیل‌آباد، شیبان، عادل‌آباد، قزل‌حصار، اوین، دیزل‌آباد، لاکان، دستگرد اصفهان، زندان مرکزی زاهدان، ارومیه، کرج و دیگر زندان‌های کشور، مملو از جوانانی هستند که با اتهاماتی چون «محاربه» و «افساد فی‌الارض»، در انتظار صدور یا اجرای حکم اعدام به سر می‌برند.

این جوانان همان کسانی هستند که برای حق تعیین سرنوشت خود به خیابان‌ها آمدند؛ نسلی که خواهان آزادی، برابری و زندگی شرافتمندانه است و برای دستیابی به حقوق انسانی و بنیادین خود به پا خاسته است.

در مقابله با اعدام‌ها و اقدامات ضدانسانی در ایران، شاهد مخالفت‌های گسترده‌ای در سراسر جهان بوده‌ایم. همچنین گزارش اخیر دبیرکل ملل متحد به مجمع عمومی، از افزایش چشمگیر اعدام‌ها در ایران و وخامت شدید وضعیت زندانیان حکایت دارد.

اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۵، در هفته صد و چهل‌وششم، در ۶۶ زندان زیر در اعتصاب غذا به سر می‌برند

زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزل‌حصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشگین‌شهر

هفته صدوچهل‌وششم

سه‌شنبه ۱۹آبان ۱۴۰۵

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

انتصاب دادخدا سالاری به ریاست دادگستری کرمان؛ کارنامه‌ای از اعدام، بازداشت معترضان و فشار بر بهائیان

اعدام رضا زنگنه، حسن دیوبند و حمید کاظمی در کرج؛ اجرای حکم پس از گزارش شکنجه و اعدام مصنوعی

اعدام محمدعارف شه‌بخش، زندانی سیاسی بلوچ؛ ۵۲ روز بی‌خبری خانواده پس از بازداشت

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک




اشتراک:

اعدام محمدمهدی حمزه در زندان بهشهر


سیاست اعدام های گسترده، واکنشی به پویایی اجتماعی و افزایش کنشگری مدنی در جامعه‌ای است که دیگر از خواسته‌های خود عقب ننشسته است

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵ – یک زندانی در زندان بهشهر اعدام شد. بامداد امروز دوشنبه ۱۸ آبان محمدمهدی حمزه در زندان بهشهر اعدام شد. وی ۲۱ ساله بود و ۲ سال پیش به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

انتصاب دادخدا سالاری به ریاست دادگستری کرمان؛ کارنامه‌ای از اعدام، بازداشت معترضان و فشار بر بهائیان

اعدام رضا زنگنه، حسن دیوبند و حمید کاظمی در کرج؛ اجرای حکم پس از گزارش شکنجه و اعدام مصنوعی

اعدام محمدعارف شه‌بخش، زندانی سیاسی بلوچ؛ ۵۲ روز بی‌خبری خانواده پس از بازداشت

اعـدام؛ مجازاتی در تعارض با حق بنیادین حیات

اعـدام، به‌عنوان شدیدترین مجازات کیفری، با حق حیات به‌عنوان بنیادی‌ترین حق انسانی در تعارض است. ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر، حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی را برای هر انسان به رسمیت می‌شناسد؛ در حالی که اجرای اعـدام این حق را به‌صورت کامل و برگشت‌ناپذیر سلب می‌کند. در صورت وقوع خطای قضایی، امکان جبران چنین حکمی وجود ندارد و نمونه‌های متعددی از محکومیت‌های نادرست در جهان ثبت شده است.

اعـدام و تعهدات بین‌المللی

مجازات اعـدام علاوه بر حق حیات، از منظر شرایط نگهداری محکومان و آثار روانی انتظار اجرای حکم می‌تواند با ممنوعیت رفتارهای غیرانسانی و تحقیرآمیز نیز در تعارض باشد. ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که ایران به آن پیوسته، حق حیات را به رسمیت می‌شناسد و اعمال اعـدام را، حتی در کشورهای دارای این مجازات، به محدودترین شرایط و رعایت کامل تضمین‌های دادرسی عادلانه مشروط می‌کند.

دسترسی به وکیل، حق دفاع مؤثر، استقلال دادگاه و امکان تجدیدنظر از مهم‌ترین این تضمین‌ها هستند. در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، نگرانی درباره نبود شفافیت، محدودیت حقوق دفاعی، اعترافات اجباری و فقدان نظارت مستقل، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند

نقض حقوق بشر و حق حیات

صدور و اجرای حکم اعـدام، به دلیل ماهیت برگشت‌ناپذیر آن، یکی از جدی‌ترین اشکال سلب حق حیات محسوب می‌شود. هنگامی که پرونده با ابهام قضایی، محدودیت دسترسی به وکیل، اعترافات اجباری یا فشارهای امنیتی همراه باشد، نگرانی درباره نقض دادرسی عادلانه افزایش می‌یابد. از همین رو، بسیاری از نهادهای حقوق بشری خواستار توقف اجرای احکام اعـدام و حرکت به سوی لغو کامل این مجازات هستند.

مهم‌ترین مواد و اسناد مرتبط

ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق حیات، آزادی و امنیت شخصی.

ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: منع شکنجه و رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز.

ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق برخورداری از دادرسی عادلانه و علنی.

ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: حق ذاتی حیات و محدودیت‌های اعمال مجازات اعـدام.

ماده ۱۴ میثاق: حق محاکمه منصفانه، دسترسی به وکیل و دفاع مؤثر.

قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل: درخواست از دولت‌ها برای تعلیق اجرای احکام اعـدام و حرکت به سوی لغو این مجازات.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

قاضی سبزواری؛ از سه حکم اعدام معترضان کرج تا ریاست دادگاه انقلاب


رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند پس از محاکمه در شعبه دوم دادگاه انقلاب کرج به ریاست قاضی سبزواری و تأیید احکام در دیوان عالی کشور اعدام شدند. گزارش‌های شکنجه، اعدام مصنوعی، فشار برای اعتراف و محرومیت از دفاع مؤثر، پرسش‌های جدی درباره نقش این شعبه در صدور احکام برگشت‌ناپذیر ایجاد کرده است

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵ – نام قاضی سبزواری، با نام کامل مهدی سبزواری‌نژاد، در ماه‌های اخیر با چند پرونده سیاسی و امنیتی در استان البرز پیوند خورده است؛ پرونده‌هایی که از حبس‌های طولانی تا صدور و اجرای حکم اعدام را دربرمی‌گیرند. مهم‌ترین مورد، پرونده مشترک رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند، سه تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرج است.

این سه زندانی روز یکشنبه ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵، پس از تأیید احکام در دیوان عالی کشور، اعدام شدند. احکام اولیه آنان در شعبه دوم دادگاه انقلاب کرج به ریاست قاضی سبزواری و با حضور قاضی نریمانی به‌عنوان مستشار صادر شده بود. هم‌زمان، مصادره اموال این سه نفر نیز در حکم آمده و هشت متهم دیگر همین پرونده به مجازات‌های پنج تا ۱۰ سال زندان محکوم شده‌اند.

پیش از اجرای احکام، خانواده‌های شماری از متهمان از شکنجه‌های جسمی و روانی، انتقال زندانیان به محل اجرای حکم، انداختن طناب به گردن آنان در جریان اعدام مصنوعی، فشار برای اعتراف و تلاش برای تهیه مصاحبه‌های اجباری خبر داده بودند. با وجود سنگینی این گزارش‌ها، تاکنون مشخص نشده شعبه دوم دادگاه انقلاب کرج چه تحقیق مستقلی درباره نحوه اخذ اظهارات متهمان انجام داده است.

عنوان                                                                        اطلاعات

نام کامل                                                                        مهدی سبزواری‌نژاد

نام شناخته‌شده                                                                 قاضی سبزواری

سمت فعلی                                                                         رئیس شعبه اول دادگاه انقلاب کرج

مسئولیت مدیریتی                                                                 سرپرست دادگاه‌های انقلاب کرج

مسئولیت دیگر                                                                 معاون قضایی رئیس کل محاکم عمومی و انقلاب کرج

تاریخ انتصاب به سمت‌های فعلی                                         ۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵

سمت پیشین                                                                          رئیس شعبه دوم دادگاه انقلاب کرج

سابقه پیشین اعلام‌شده                                                          مستشار دادگاه انقلاب کرج

سابقه در دادسرا                                                                  دادیار شعبه ۱۵ دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه ۳ کرج

نخستین سابقه عمومی تاریخ‌دار                                                  ۶ اسفندماه ۱۴۰۱

مهم‌ترین پرونده مرتبط                                                           پرونده مشترک رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند

نتیجه پرونده سه معترض کرج                                                  صدور و اجرای سه حکم اعدام و مصادره اموال

تاریخ اجرای سه حکم                                                           ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵

ترکیب قضایی پرونده                                                           قاضی سبزواری، رئیس شعبه؛ قاضی نریمانی، مستشار

شمار متهمان پرونده مشترک                                                   ۱۱ نفر

احکام دیگر متهمان پرونده                                                  هشت نفر با احکام پنج تا ۱۰ سال حبس

پرونده اعدام دیگر                                                                  همایون شبانکاره، هنرمند و فعال حقوق حیوانات

اتهامات همایون شبانکاره                                                   «محاربه»

احکام حبس ثبت‌شده در سال ۱۴۰۴                                           ۱۷۲ ماه حبس برای ۱۱ نفر

احکام ثبت‌شده برای اقلیت‌های دینی                                           ۸۰ ماه حبس برای هشت نفر

مهم‌ترین ابهامات قضایی                                                            بررسی‌نشدن شفاف شکنجه، اعدام مصنوعی، اعترافات اجباری و نحوه دسترسی متهمان به وکیل

اسناد منتشرنشده                                                                   متن کامل دادنامه‌ها، صورت‌جلسات محاکمه و رأی دیوان عالی کشور

سه حکم اعدام در پرونده‌ای مشترک

پرونده رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند پس از اعتراضات روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در کرج تشکیل شد. حسن دیوبند متهم ردیف اول، حمید کاظمی متهم ردیف دوم و رضا زنگنه متهم ردیف سوم پرونده معرفی شده‌اند. نام خانوادگی حسن در برخی اسناد به‌صورت «دیوند» نوشته شده، اما در اعلام اجرای حکم و بخش دیگری از گزارش‌های مستند، «دیوبند» آمده است.

دستگاه قضایی حاکم، این سه زندانی را به مشارکت در اقدامات عملیاتی علیه امنیت، همکاری با اسرائیل، آمریکا و کشورهای متخاصم، حمل سلاح و تخریب اماکن عمومی و تأسیسات برق متهم کرد. در اطلاعات منتشرشده، اتهام قتل به هیچ‌یک از آنان نسبت داده نشده است.

خانواده و نزدیکان رضا زنگنه، اتهام همکاری او با یک سرویس اطلاعاتی خارجی را رد کرده بودند. بااین‌حال، متن کامل دادنامه، اسناد مورد استناد دادگاه و پاسخ شعبه به دفاعیات متهمان در اختیار افکار عمومی قرار نگرفت.

دادگاه باید نقش هر متهم را به‌طور جداگانه بررسی می‌کرد و نشان می‌داد کدام اقدام مشخص، با چه مدرکی، به کدام فرد منتسب شده است. صدور سه حکم مرگ در یک پرونده مشترک، بدون انتشار دلایل تفکیک‌شده درباره مسئولیت فردی متهمان، نگرانی از رسیدگی گروهی و اتکای دادگاه به گزارش‌های نهادهای امنیتی را افزایش می‌دهد.

در همین پرونده، هشت نفر دیگر به حبس‌های پنج تا ۱۰ سال محکوم شدند. هویت همه این افراد، میزان محکومیت جداگانه آنان و استدلال شعبه درباره تعیین مجازات‌ها منتشر نشده است. بنابراین، بخش قابل‌مشاهده رأی عمدتاً به سه حکم اعدام و دامنه کلی احکام حبس محدود مانده است.






قاضی سبزواری و مسئولیت بررسی گزارش‌های شکنجه

بر اساس اطلاعات موجود، شماری از متهمان پس از بازداشت تحت فشار قرار گرفته‌اند تا اتهام‌های امنیتی را بپذیرند یا مقابل دوربین سخن بگویند. انتقال به محل اجرای حکم، انداختن طناب به گردن و بازگرداندن زندانی به سلول، از جمله اقداماتی است که خانواده‌ها به‌عنوان اعدام مصنوعی گزارش کرده‌اند.

اعدام مصنوعی صرفاً یک تهدید لفظی نیست. قرار دادن فرد در وضعیتی که تصور کند مرگ او در چند لحظه آینده قطعی است، شکنجه روانی شدید محسوب می‌شود و می‌تواند با هدف درهم‌شکستن مقاومت زندانی و گرفتن اعتراف انجام شود. آثار چنین رفتاری ممکن است مدت‌ها به‌صورت اضطراب، حملات عصبی، اختلال خواب و ترس دائمی از مرگ ادامه پیدا کند.

انتساب مستند به قاضی سبزواری در این پرونده، ریاست شعبه و مشارکت در صدور رأی است. سند عمومی معتبری منتشر نشده که نشان دهد او شخصاً دستور شکنجه یا اعدام مصنوعی را صادر کرده باشد. بااین‌حال، این موضوع مسئولیت قضایی شعبه در بررسی گزارش‌های شکنجه را از میان نمی‌برد.

قاضی صادرکننده حکم موظف است شرایط بازداشت و بازجویی، زمان دسترسی متهم به وکیل، امکان تماس با خانواده و نحوه ثبت اظهارات را بررسی کند. هنگامی که متهم یا خانواده‌اش از شکنجه، تهدید و اعتراف اجباری خبر می‌دهند، دادگاه نمی‌تواند بدون تحقیق مستقل، همان اظهارات را مبنای حکم قرار دهد.

در پرونده‌ای که به سلب جان سه انسان منتهی شده است، دادگاه باید مشخص می‌کرد آیا مدارک مستقلی جدا از اعترافات، گزارش ضابطان و اظهارات متهمان دیگر وجود داشته است. همچنین روشن نیست قاضی سبزواری و مستشار شعبه چگونه اعتبار هر مدرک را سنجیده و درباره گزارش‌های شکنجه چه تصمیمی گرفته‌اند.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

انتصاب دادخدا سالاری به ریاست دادگستری کرمان؛ کارنامه‌ای از اعدام، بازداشت معترضان و فشار بر بهائیان

اعدام رضا زنگنه، حسن دیوبند و حمید کاظمی در کرج؛ اجرای حکم پس از گزارش شکنجه و اعدام مصنوعی

اعدام محمدعارف شه‌بخش، زندانی سیاسی بلوچ؛ ۵۲ روز بی‌خبری خانواده پس از بازداشت

انتقال به انفرادی و اجرای احکام برگشت‌ناپذیر

پیش از اجرای حکم، رضا زنگنه و حمید کاظمی از سالن ۳۷ واحد ۳ زندان قزلحصار به سلول انفرادی منتقل شدند. انتقال زندانی محکوم به اعدام به انفرادی معمولاً یکی از نشانه‌های نزدیک‌شدن اجرای حکم است و فشار روانی شدیدی بر زندانی و خانواده او وارد می‌کند.

با انتقال این دو زندانی، نگرانی درباره اجرای قریب‌الوقوع احکام افزایش یافت. سحرگاه ۱۷ آبان‌ماه، اجرای حکم رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند اعلام شد. این احکام پس از بررسی و تأیید در دیوان عالی کشور به اجرا درآمدند، اما رأی دیوان عالی و پاسخ آن به ایرادهای مطرح‌شده درباره دادرسی منتشر نشده است.

اجرای حکم اعدام امکان اصلاح اشتباه قضایی را برای همیشه از بین می‌برد. به همین دلیل، در پرونده‌های منتهی به مجازات مرگ، کوچک‌ترین ابهام درباره شکنجه، فقدان وکیل، اعتراف اجباری یا نبود مدارک مستقل باید موجب توقف اجرای حکم و بازبینی کامل پرونده شود.

در این پرونده نه‌تنها چنین بازبینی شفافی در معرض اطلاع عمومی قرار نگرفت، بلکه احکام در شرایطی اجرا شدند که پرسش‌های اساسی درباره نحوه محاکمه، اعتبار اظهارات و مسئولیت جداگانه هر متهم همچنان بی‌پاسخ مانده بود.

مسیر قضایی مهدی سبزواری‌نژاد

قدیمی‌ترین سابقه تاریخ‌دار عمومی از فعالیت مهدی سبزواری‌نژاد به ۶ اسفندماه ۱۴۰۱ بازمی‌گردد. او در آن زمان دادیار شعبه ۱۵ دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه ۳ کرج بود و دستور انتشار تصاویر سه متهم پرونده سرقت لوازم خودرو را برای شناسایی شاکیان احتمالی صادر کرد.

روز اول خردادماه ۱۴۰۲ نیز دستور مشابهی در پرونده‌ای درباره سه متهم به سرقت همراه با آزار به نام او ثبت شد. این موارد به اقدامات سبزواری‌نژاد در مرحله تحقیقات مقدماتی مربوط بودند و اطلاعاتی درباره نتیجه نهایی محاکمه یا مجازات متهمان ارائه نشده است.

برای سال‌های پیش از ۱۴۰۱، اطلاعات عمومی جامعی از سمت‌ها یا احکام صادرشده توسط او در دسترس نیست. همچنین درباره فعالیت او در سال ۱۴۰۳ اطلاعات تاریخ‌دار کافی منتشر نشده است.

در سال ۱۴۰۴، نام قاضی سبزواری در ارتباط با شعبه دوم دادگاه انقلاب کرج ثبت شد. در شهریور و مهرماه ۱۴۰۵ نیز پرونده‌ همایون شبانکاره در همین شعبه به ریاست او رسیدگی شدند.

روز ۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵، مهدی سبزواری‌نژاد به‌عنوان رئیس شعبه اول دادگاه انقلاب کرج، سرپرست دادگاه‌های انقلاب کرج و معاون قضایی رئیس کل محاکم عمومی و انقلاب کرج معرفی شد. در سوابق اعلام‌شده هنگام معارفه نیز به فعالیت او به‌عنوان مستشار دادگاه انقلاب اشاره شده بود.

این ارتقای مقام تنها ۱۲ روز پیش از اجرای حکم رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند انجام شد. احکام این سه زندانی در دوره ریاست سبزواری بر شعبه دوم صادر شده بود، اما هنگام اجرای آنها، وی به ریاست شعبه اول و سرپرستی مجموعه دادگاه‌های انقلاب کرج رسیده بود.

حکم اعدام همایون شبانکاره

پرونده همایون شبانکاره یکی دیگر از مواردی است که نام قاضی سبزواری مستقیماً در ارتباط با صدور حکم اعدام مطرح شده است. همایون شبانکاره، هنرمند و فعال حقوق حیوانات، هنگام صدور حکم ۲۲ سال داشت و در ندامتگاه مرکزی کرج نگهداری می‌شد.

شعبه دوم دادگاه انقلاب کرج به ریاست قاضی سبزواری، او را به اتهام‌های «محاربه» و «جاسوسی» به اعدام محکوم کرد. نام قاضی مهدی رضوی نیز در ارتباط با رسیدگی به این پرونده مطرح شده است. حکم روز ۲۵ مهرماه ۱۴۰۵ در زندان به همایون شبانکاره ابلاغ شد.

او روز ۲۴ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ پس از یورش نیروهای امنیتی به منزلش بازداشت شد. وسایل شخصی، از جمله لپ‌تاپ او، ضبط و شبانکاره به ندامتگاه مرکزی کرج منتقل شد. او پس از بازداشت ۹۷ روز در سلول انفرادی سالن ۱۲ نگهداری شد، سپس برای مدت کوتاهی به بند عمومی انتقال یافت و بار دیگر از ۸ شهریور تا ۸ مهر در انفرادی قرار گرفت.

نگهداری طولانی‌مدت در انفرادی، اعتصاب غذا و وضعیت روانی نامناسب او، نگرانی درباره توانایی این زندانی برای مشارکت مؤثر در دفاع از خود را افزایش داده است. اتهام‌های مطرح‌شده به ارسال تصاویر و اطلاعات در فضای مجازی ارتباط داده شده، اما او اتهام جاسوسی را رد کرده است.

صدور حکم اعدام برای یک جوان ۲۲ ساله پس از ماه‌ها انفرادی، نمونه دیگری از استفاده شعبه تحت ریاست قاضی سبزواری از مجازات مرگ در پرونده‌های سیاسی و امنیتی است. متن کامل رأی و مستندات مستقلی که رابطه میان اقدامات منتسب به شبانکاره و عنوان‌های سنگین «محاربه» و «جاسوسی» را اثبات کند، منتشر نشده است

۱۷۲ ماه حبس برای ۱۱ نفر.

اطلاعات سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد مجموعاً ۱۷۲ ماه حبس برای ۱۱ نفر در ارتباط با آرای قاضی سبزواری در شعبه دوم ثبت شده است. در بخش دیگری از اطلاعات مربوط به اقلیت‌های دینی، ۸۰ ماه حبس برای هشت نفر به نام او آمده است.

در پرونده‌ای دیگر، شش شهروند بهائی در مرحله بدوی هر یک به ۱۰ ماه حبس و دو سال ممنوعیت خروج از کشور محکوم شدند که در مرحله تجدیدنظر، حبس هر نفر به پنج ماه کاهش یافت. همچنین برای مهدی ساورعلیا مجموعاً شش سال حبس و مجازات‌های تکمیلی صادر شده است.

این احکام به شعبه دوم دادگاه انقلاب کرج نسبت داده شده‌اند، اما در اطلاعات عمومی نام قاضی صادرکننده رأی ذکر نشده است. بنابراین، انتساب مستقیم آنها به شخص قاضی سبزواری بدون دسترسی به دادنامه ممکن نیست. همچنین در اسناد عمومی بررسی‌شده، حکم مشخصی درباره قطع عضو، شلاق یا تبعید با نام او ثبت نشده است.

ارتقای مقام در سایه صدور احکام سنگین

مسیر شغلی قاضی سبزواری از دادیاری در دادسرای کرج به ریاست شعبه دوم دادگاه انقلاب و سپس سرپرستی دادگاه‌های انقلاب کرج، هم‌زمان با افزایش حضور نام او در پرونده‌های سیاسی و امنیتی بوده است.

در فاصله‌ای کوتاه، نام او در صدور حکم اعدام همایون شبانکاره و سه حکم اعدام رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند مطرح شد. چند روز پس از ابلاغ حکم شبانکاره، سبزواری‌نژاد به ریاست شعبه اول و سرپرستی دادگاه‌های انقلاب کرج رسید.

این هم‌زمانی، پرسش‌هایی درباره معیارهای ارتقای مقام در دستگاه قضایی ایجاد می‌کند. در ساختاری که قضات صادرکننده احکام سنگین امنیتی با افزایش اختیارات روبه‌رو می‌شوند، استقلال قضایی و امکان رسیدگی بی‌طرفانه بیش از پیش زیر سؤال می‌رود.

دادگاه انقلاب در پرونده‌های سیاسی نقش تعیین‌کننده‌ای در سلب آزادی، مصادره اموال و صدور حکم مرگ دارد. ریاست بر چنین مجموعه‌ای به قاضی سبزواری اختیار گسترده‌تری در مدیریت شعب، روند رسیدگی و پرونده‌های امنیتی می‌دهد؛ در حالی که پرسش‌های مربوط به احکام پیشین او هنوز پاسخ نگرفته‌اند.

بررسی حقوقی پرونده‌های قاضی سبزواری بر اساس قوانین داخلی

قوانین دیکتاتوری حاکم بر ایران به‌دلیل مغایرت با موازین دادرسی عادلانه و محدودکردن حقوق انسان‌ها همواره مورد انتقاد بوده‌اند. بررسی عملکرد قاضی سبزواری بر اساس قوانین داخلی به معنای تأیید این قوانین نیست، بلکه برای نشان‌دادن رعایت‌نشدن تضمین‌های پیش‌بینی‌شده در همین مقررات است.

ابهامات حقوقی: مهم‌ترین ابهامات به نحوه بررسی گزارش‌های شکنجه و اعدام مصنوعی، دسترسی متهمان به وکیل انتخابی، اعتبار اعترافات، تفکیک مسئولیت هر متهم و مدارک مستقل مورد استناد برای صدور احکام مرگ مربوط است. همچنین دلایل دیوان عالی برای تأیید احکام منتشر نشده است.

مواد قانونی مرتبط: اصول ۳۵، ۳۷ و ۳۸ قانون اساسی بر حق وکیل، اصل برائت و ممنوعیت شکنجه برای گرفتن اقرار تأکید دارند. ماده ۱۶۹ قانون مجازات نیز اقرار حاصل از اکراه، اجبار، شکنجه یا آزار جسمی و روانی را فاقد اعتبار می‌داند و تحقیق دوباره از متهم را ضروری می‌شمارد.

موارد نقض قانون: محرومیت از دفاع مؤثر، اتکا به اظهارات گرفته‌شده زیر فشار و بی‌توجهی به گزارش شکنجه با این اصول تعارض دارد. شعبه دوم موظف بود پیش از صدور حکم، درباره تمام این موارد تحقیق مستقل انجام دهد و دلایل پذیرش یا رد شکایت متهمان را در رأی مستدل خود درج کند.

بررسی از منظر حقوق بشر و موارد نقض استانداردهای بین‌المللی

مواد ۵، ۹ و ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر منع شکنجه، منع بازداشت خودسرانه و حق رسیدگی عادلانه تأکید دارند. مواد ۶، ۷، ۹ و ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی نیز حق حیات، منع رفتار غیرانسانی، امنیت فردی و دادرسی عادلانه را تضمین می‌کنند.

صدور و اجرای حکم اعدام پس از محاکمه‌ای که با گزارش‌های شکنجه، اعتراف اجباری و محرومیت از دفاع مؤثر همراه بوده، می‌تواند مصداق محروم‌کردن خودسرانه از حق حیات باشد. اعدام مصنوعی نیز شکلی از شکنجه روانی است و باید درباره عاملان و آمران آن تحقیق مستقل صورت گیرد.

مسئولیت قضایی قاضی سبزواری بیش از همه به نحوه ارزیابی مدارک، بررسی گزارش‌های شکنجه، تضمین حق دفاع و صدور حکم مربوط است. برای روشن‌شدن این مسئولیت، انتشار متن کامل دادنامه‌ها، صورت‌جلسات محاکمه، رأی دیوان عالی و اسناد مربوط به بررسی شکنجه ضروری است.

جمع‌بندی

کارنامه عمومی قاضی سبزواری با صدور احکام سنگین در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، از جمله حکم اعدام همایون شبانکاره و احکام مرگ رضا زنگنه، حمید کاظمی و حسن دیوبند، پیوند خورده است. سه حکم اخیر اجرا شده‌اند و دیگر امکان جبران اشتباه احتمالی وجود ندارد.

گزارش شکنجه، اعدام مصنوعی، فشار برای اعتراف و محرومیت از وکیل، مشروعیت روندی را که به سلب جان سه معترض منتهی شد، به‌شدت زیر سؤال برده است. بااین‌حال، دستگاه قضایی نه متن کامل احکام را منتشر کرده و نه توضیح داده است که شعبه دوم چگونه این موارد را بررسی کرده است.

ارتقای مهدی سبزواری‌نژاد به ریاست شعبه اول و سرپرستی دادگاه‌های انقلاب کرج، پیش از پاسخ‌گویی درباره این پرونده‌ها، نگرانی از تداوم همان الگوی رسیدگی را افزایش می‌دهد. توقف حکم همایون شبانکاره، انتشار اسناد قضایی و تحقیق مستقل درباره شکنجه و اعترافات اجباری، نخستین اقدامات ضروری برای جلوگیری از تکرار احکام برگشت‌ناپذیر است.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

محمدمهدی طغیانی و سه معترض دیگر؛ از ۲۱ سال حبس تا صدور حکم اعدام


محمدمهدی طغیانی، امیرحسین طغیانی، محمدمهدی پارسا و امید جانمی، چهار تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، با احکام سنگین، اتهام «محاربه»، محرومیت از وکیل، شکنجه و بی‌خبری از روند قضایی روبه‌رو شده‌اند. برای دو نفر حکم اعدام صادر شده، یک نفر با خطر صدور این حکم مواجه است و نفر چهارم به ۲۱ سال حبس محکوم شده است



کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵ – پرونده چهار تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در اصفهان و اهواز، تصویری از استفاده گسترده دستگاه قضایی حاکم از مجازات‌های سنگین برای سرکوب معترضان ارائه می‌دهد. مهدی طغیانی که نام کامل او محمدمهدی طغیانی است، به ۲۱ سال حبس محکوم شده؛ فرزندش امیرحسین طغیانی با اتهام «محاربه» روبه‌روست؛ محمدمهدی پارسا حکم اعدام و ۲۰ سال زندان گرفته و امید جانمی نیز به اعدام محکوم شده است.

ابهام درباره شعب صادرکننده برخی احکام، دسترسی‌نداشتن به وکیل انتخابی، نگهداری طولانی‌مدت در انفرادی، شکنجه و استناد به اعترافات مورد مناقشه، نگرانی‌های جدی درباره اعتبار روند دادرسی این چهار زندانی ایجاد کرده است.

مهدی طغیانی؛ صدور حکم سنگین ۲۱ سال حبس

محمدمهدی طغیانی، معروف به مهدی طغیانی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در زرین‌شهر اصفهان است. او همراه با فرزندش امیرحسین بازداشت شد و با گذشت حدود ۹ ماه همچنان در زندان به سر می‌برد.

بر اساس اطلاعات موجود، دادگاه برای مهدی طغیانی حکم ۲۱ سال حبس صادر کرده است. او پیش‌تر به زندان دستگرد اصفهان انتقال یافته بود، اما اطلاعات شفافی درباره جزئیات اتهام‌ها، شعبه صادرکننده حکم و میزان مجازات قابل‌اجرا منتشر نشده است.

همچنین مشخص نیست که وکیل مهدی طغیانی به دادنامه و تمام محتویات پرونده دسترسی داشته یا برای حکم صادرشده درخواست تجدیدنظر ثبت شده است. روشن‌نبودن وضعیت اعتراض به حکم و نتیجه بررسی احتمالی آن در مراحل بالاتر قضایی، خانواده او را در بی‌خبری نگه داشته است.

صدور ۲۱ سال حبس برای یک معترض، بدون انتشار دادنامه و مستندات مورد استناد دادگاه، نگرانی درباره استفاده از مجازات‌های طولانی برای خاموش‌کردن اعتراضات را افزایش می‌دهد.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

انتصاب دادخدا سالاری به ریاست دادگستری کرمان؛ کارنامه‌ای از اعدام، بازداشت معترضان و فشار بر بهائیان

اعدام رضا زنگنه، حسن دیوبند و حمید کاظمی در کرج؛ اجرای حکم پس از گزارش شکنجه و اعدام مصنوعی

اعدام محمدعارف شه‌بخش، زندانی سیاسی بلوچ؛ ۵۲ روز بی‌خبری خانواده پس از بازداشت

امیرحسین طغیانی؛ بلاتکلیفی زیر اتهام «محاربه»

امیرحسین طغیانی، فرزند مهدی طغیانی، در همان پرونده مرتبط با اعتراضات زرین‌شهر بازداشت شده است. او در مقطعی در بازداشتگاه اطلاعات سپاه نگهداری می‌شد و در دوران بازداشت از تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم بود.

اتهام «محاربه» علیه امیرحسین طغیانی مطرح شده است؛ عنوانی که می‌تواند به صدور حکم اعدام منتهی شود. بااین‌حال، تاکنون اطلاعات روشنی درباره برگزاری دادگاه، شعبه رسیدگی‌کننده، نام قاضی، ادله پرونده و صدور یا عدم صدور حکم منتشر نشده است.

نبود اطلاعات درباره محل دقیق نگهداری و آخرین وضعیت قضایی امیرحسین طغیانی، فشار سنگینی بر خانواده او وارد کرده است. او باید از حق دسترسی فوری به وکیل انتخابی، ملاقات با خانواده و اطلاع کامل از دلایل اتهام برخوردار باشد.

تداوم بازداشت همراه با اتهامی مستوجب اعدام، بدون اطلاع‌رسانی شفاف، می‌تواند به افزایش فشار روانی بر زندانی و خانواده‌اش تبدیل شود. دستگاه قضایی موظف است وضعیت امیرحسین طغیانی و مسیر رسیدگی به پرونده او را فوراً روشن کند. گزارش تازه درباره ادامه بازداشت این پدر و پسر و حکم صادرشده برای محمدمهدی طغیانی نیز منتشر شده است.

محمدمهدی پارسا؛ اعدام و ۲۰ سال زندان

محمدمهدی پارسا، جوان ۲۱ ساله اهل قلعه‌تل در استان خوزستان، روز ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴ در اهواز بازداشت و به زندان شیبان منتقل شد. شعبه اول دادگاه انقلاب اهواز به ریاست قاضی احسان ادیبی‌مهر، روز ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۵ حکم او را صادر کرد.

محمدمهدی پارسا از بابت اتهام «محاربه» از طریق مشارکت در تخریب یک بانک دولتی به اعدام محکوم شده است. دادگاه همچنین او را به‌دلیل شرکت در تجمعات به ۱۰ سال حبس و بابت اتهام «همکاری با دول متخاصم» به ۱۰ سال زندان دیگر محکوم کرده است.

در جریان رسیدگی قضایی، محمدمهدی پارسا از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده است. اطلاعات موجود نشان نمی‌دهد که دادگاه برای اثبات نقش شخصی او در تخریب بانک به چه مدارک مستقلی استناد کرده یا چگونه میان حضور در اعتراضات و ارتکاب عمل مستوجب اعدام ارتباط برقرار کرده است.

صدور هم‌زمان حکم اعدام و ۲۰ سال حبس، شدت برخورد دستگاه قضایی با محمدمهدی پارسا را نشان می‌دهد. محرومیت او از وکیل انتخابی نیز امکان دفاع مؤثر در برابر اتهام‌هایی با پیامدهای جبران‌ناپذیر را محدود کرده است. صدور این احکام و ادامه نگهداری او در زندان شیبان در گزارش‌های متعدد ثبت شده است.

امید جانمی؛ شکنجه، اعدام مصنوعی و حکم اعدام

امید جانمی، ورزشکار ۲۸ ساله رشته زیبایی اندام، روز ۲۲ دی‌ماه ۱۴۰۴ طی یورش شبانه نیروهای امنیتی به منزل پدری‌اش در زرین‌شهر، همراه دو برادر خود بازداشت شد. پرونده او به اعتراضات روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ارتباط داده شده است.

نیروهای امنیتی پیش از بازداشت، خواستار دریافت تصاویر دوربین‌های مداربسته مغازه امید جانمی شده بودند. پس از خودداری او از تحویل تصاویر، اتهام تخریب دوربین‌های خیابان شریعتی زرین‌شهر با هدف جلوگیری از شناسایی معترضان علیه او مطرح شد.

دادگاه انقلاب اصفهان امید جانمی را به اعدام محکوم کرده و پرونده اکنون در مرحله فرجام‌خواهی در دیوان عالی کشور قرار دارد. مستندات پرونده عمدتاً بر اعترافات منتسب به افراد دیگر استوار است و مدرک فنی مستقلی برای اثبات اتهام منتشر نشده است.

امید جانمی حدود ۷۰ روز در انفرادی نگهداری شده و برای گرفتن اعتراف تحت شکنجه جسمی و روانی قرار گرفته است. اتصال جریان برق به نقاط حساس بدن و سه نوبت اعدام مصنوعی با انداختن طناب به گردن، بخشی از شکنجه‌های اعمال‌شده علیه او بوده است. این شکنجه‌ها به آسیب‌های جدی جسمی و بروز علائمی مشابه سکته مغزی منجر شده‌اند. صدور حکم اعدام و قرارداشتن پرونده در مرحله فرجام‌خواهی نیز گزارش شده است.

بررسی حقوقی پرونده‌ها بر اساس قوانین داخلی

قوانین دیکتاتوری حاکم بر ایران به‌دلیل مغایرت با موازین دادرسی عادلانه و محدودکردن حقوق انسان‌ها همواره مورد انتقاد بوده‌اند. بررسی این پرونده‌ها بر اساس قوانین داخلی به معنای تأیید این قوانین نیست، بلکه برای نشان‌دادن رعایت‌نشدن حتی همین مقررات است.

اصول ۳۲، ۳۵، ۳۷ و ۳۸ قانون اساسی بر قانونی‌بودن بازداشت، حق وکیل، اصل برائت و ممنوعیت شکنجه تأکید دارند. مواد ۷، ۴۸ و ۱۹۰ قانون آیین دادرسی کیفری نیز رعایت حقوق متهم و دسترسی به وکیل را الزامی می‌دانند. اعترافات حاصل از شکنجه فاقد اعتبار قانونی است و باید درباره شکنجه امید جانمی تحقیق مستقل انجام شود.

بررسی از منظر حقوق بشر و موارد نقض استانداردهای بین‌المللی

مواد ۵، ۹ و ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر و مواد ۷، ۹ و ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، شکنجه، بازداشت خودسرانه و محاکمه ناعادلانه را ممنوع کرده‌اند. صدور حکم اعدام پس از محرومیت از وکیل یا استناد به اعترافات گرفته‌شده زیر فشار، حق حیات و دادرسی عادلانه را نقض می‌کند.

احکام صادرشده برای امید جانمی و محمدمهدی پارسا باید متوقف و پرونده‌های آنان در روندی مستقل و عادلانه بازبینی شود. وضعیت امیرحسین طغیانی باید فوراً روشن شود و حکم سنگین مهدی طغیانی نیز با تضمین دسترسی کامل به وکیل مورد رسیدگی مجدد قرار گیرد.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

زندان مرکزی کرج؛ غذای غیرقابل‌مصرف و محرومیت زندانیان سالن‌های سیاسی از امکانات اولیه


گزارش تازه از زندان مرکزی کرج نشان می‌دهد وجود یک برنامه اسمی برای وعده‌های غذایی، واقعیت کمبود غذا و کیفیت بسیار پایین آن را پنهان کرده است. کمبود حمام و سرویس بهداشتی، دسترسی محدود به آب گرم و وابستگی سالن ۱۶ به نیروهای سالن دیگر، زندانیان سیاسی و امنیتی را با شرایط دشواری روبه‌رو کرده است

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۸ آبان‌ماه ۱۴۰۵ – اطلاعات تازه از زندان مرکزی کرج از کمبود امکانات اولیه در سالن‌های نگهداری زندانیان سیاسی و امنیتی خبر می‌دهد. وضعیت حمام‌ها و سرویس‌های بهداشتی با جمعیت زندانیان تناسب ندارد، غذای توزیع‌شده از نظر مقدار و کیفیت نامناسب است و امکان استحمام منظم نیز برای بسیاری از زندانیان فراهم نیست.

هرچند در زندان برنامه‌ای برای وعده‌های غذایی وجود دارد و نام غذاهای هر روز از قبل مشخص شده است، این فهرست نباید نشانه‌ای از تغذیه مناسب تلقی شود. غذای تحویلی در بسیاری از وعده‌ها کیفیت بسیار پایینی دارد، قابل‌مصرف نیست و مقدار آن نیز برای جمعیت سالن‌های پر ازدحام کفایت نمی‌کند.

در سالن ۲ به‌دلیل شمار بالای زندانیان، محدودیت غذایی محسوس است. در سالن ۱۶/۱ نیز غذای توزیع‌شده بارها پیش از رسیدن سهم کافی به تمام زندانیان تمام می‌شود. این وضعیت زندانیان فاقد حمایت مالی را با گرسنگی و سوءتغذیه روبه‌رو می‌کند.

برنامه غذایی روی کاغذ؛ غذای نامناسب در سفره زندانیان

صبحانه زندان مرکزی کرج معمولاً شامل پنیر، کره و مربا یا کره و عسل است. برای ناهار نام غذاهایی مانند قیمه، قورمه‌سبزی، مرغ، آبگوشت و استانبولی در برنامه قرار دارد و شام نیز از عدسی، لوبیا یا سوسیس تشکیل می‌شود.

بااین‌حال، ذکر نام این غذاها تصویر واقعی تغذیه زندانیان را نشان نمی‌دهد. کیفیت مواد اولیه و نحوه پخت به‌اندازه‌ای نامناسب است که بسیاری از وعده‌ها قابل‌خوردن نیستند. افزون بر کیفیت پایین، مقدار غذا نیز به‌ویژه در سالن‌های ۲ و ۱۶/۱ کمتر از نیاز زندانیان است.

گزارش‌های پیشین نیز از اختصاص مقدار بسیار محدودی مرغ به شمار زیادی از زندانیان و کمبود مستمر جیره غذایی خبر داده بودند. در یکی از این موارد، دو قطعه مرغ برای حدود ۳۰ زندانی در نظر گرفته شده بود. بنابراین وجود برنامه روزانه غذا به معنای تأمین یک وعده سالم، کافی و دارای ارزش غذایی نیست.

کمبود غذا بیشترین فشار را بر زندانیانی وارد می‌کند که خانواده‌های آنان توانایی واریز پول یا تهیه مواد غذایی مکمل را ندارند. در چنین شرایطی، دسترسی به غذای کافی عملاً به وضعیت مالی خانواده وابسته می‌شود؛ در حالی که تأمین خوراک سالم و کافی از وظایف مستقیم سازمان زندان‌هاست.

تعداد محدود حمام‌ها و سرویس‌های بهداشتی

سالن ۱۶/۱ تنها دو حمام و سه سرویس بهداشتی دارد. در سالن ۱۶/۲ وضعیت محدودتر است و فقط یک حمام و یک سرویس بهداشتی در اختیار زندانیان قرار دارد.

سالن ۲ دارای شش حمام، سه دوش صحرایی و حدود ۱۲ سرویس بهداشتی است، اما شمار بالای زندانیان این سالن باعث شده همین امکانات نیز پاسخگوی نیازهای روزانه نباشد. استفاده از سه دوش صحرایی در محیط زندان، خود نشانه‌ای از نبود زیرساخت متناسب و کافی برای استحمام زندانیان است.

در سالن ۱۶ بیشتر شب‌ها آب گرم برقرار است، اما میزان آب و تعداد حمام‌ها با جمعیت سالن تناسب ندارد. به همین دلیل، حتی استحمام هفته‌ای یک‌بار نیز برای همه زندانیان امکان‌پذیر نیست. در سالن ۲ آب گرم معمولاً هر دو روز یک‌بار برقرار می‌شود و زندانیان ناچارند برای استفاده از حمام نوبت‌بندی کنند.

گزارش‌های پیشین از بند ۲ زندان مرکزی کرج، کمبود دوش، کاهش فشار آب، نبود آب گرم، شیوع ساس و بیماری‌های پوستی را ثبت کرده‌اند. قطع چندساعته آب و برق و محدودیت استفاده از حمام نیز پیش‌تر موجب اختلال گسترده در نظافت فردی و شست‌وشوی وسایل زندانیان شده بود.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

انتصاب دادخدا سالاری به ریاست دادگستری کرمان؛ کارنامه‌ای از اعدام، بازداشت معترضان و فشار بر بهائیان

اعدام رضا زنگنه، حسن دیوبند و حمید کاظمی در کرج؛ اجرای حکم پس از گزارش شکنجه و اعدام مصنوعی

اعدام محمدعارف شه‌بخش، زندانی سیاسی بلوچ؛ ۵۲ روز بی‌خبری خانواده پس از بازداشت

سالن ۱۶؛ اندرزگاه ویژه پشت یک مسیر بسته

زندان مرکزی کرج حدود ۲۰ یا ۲۱ سالن دارد. سالن‌های ۲ و ۱۶ برای نگهداری زندانیان سیاسی و امنیتی استفاده می‌شوند و سالن ۱۲ شامل سوئیت‌ها و سلول‌های انفرادی است.

راه ورودی سالن ۱۶، که از آن با عنوان «اندرزگاه ویژه» یاد می‌شود، از کریدور مرکزی زندان مسدود شده است. دسترسی به این سالن تنها از مسیر سالن ۱۲ صورت می‌گیرد. این ساختار، سالن ۱۶ را از مسیر عادی زندان جدا کرده و زندانیان آن را برای دریافت بخش مهمی از خدمات روزمره به سالن ۱۲ وابسته ساخته است.

خرید کالا، انتقال صبحانه، ناهار و شام و برخی خدمات بیرونی سالن ۱۶ توسط وکیل‌بند و نیروهای خدماتی سالن ۱۲ انجام می‌شود. کارهای داخلی سالن ۱۶، از جمله نظافت و امور جاری، بر عهده زندانیان همان سالن قرار دارد.

حیاط سالن ۱۶ نیز کوچک و هواخوری آن با فنس محصور شده است. گزارش‌های پیشین از کف‌خوابی گسترده، فشردگی محل خواب و نبود فضای کافی در این سالن خبر داده‌اند. شرایط این بخش در کنار مسدودبودن ورودی مستقیم، تصویری از انزوا و کنترل شدیدتر زندانیان سیاسی و امنیتی ارائه می‌دهد.

نبود فروشگاه در سالن ۱۶ و وابستگی به سالن ۱۲

برخلاف سالن ۲، در سالن ۱۶ فروشگاهی وجود ندارد. زندانیان این سالن برای خرید کالاهای ضروری باید کارت‌های خرید خود را در اختیار وکیل‌بند سالن ۱۲ قرار دهند. وکیل‌بند این سالن فردی با نام خانوادگی «تمیزکار» معرفی شده است.

این روش، زندانیان را از خرید مستقیم محروم می‌کند و دسترسی آنان به کالاهای ضروری را به فردی خارج از سالن خودشان وابسته می‌سازد. در صورت تأخیر، محدودیت یا اختلاف در خرید، زندانیان سالن ۱۶ راه مستقیمی برای تهیه نیازهای روزانه ندارند.

نبود فروشگاه در یک سالن، در شرایطی که غذای زندان ناکافی و بی‌کیفیت است، فشار مضاعفی بر زندانیان وارد می‌کند. فروشگاه برای بسیاری از زندانیان تنها راه تهیه خوراک تکمیلی، مواد شوینده و اقلام شخصی است. محرومیت از دسترسی مستقیم به آن، به‌ویژه برای زندانیان سیاسی و امنیتی، می‌تواند به ابزاری برای افزایش محدودیت تبدیل شود.

بررسی حقوقی شرایط زندان مرکزی کرج

قوانین دیکتاتوری حاکم به‌دلیل مغایرت با موازین حقوق بشر و دادرسی عادلانه همواره مورد انتقاد بوده‌اند. بررسی وضعیت زندان مرکزی کرج بر اساس مقررات داخلی به معنای تأیید این قوانین نیست، بلکه نشان می‌دهد حتی الزامات رسمی مربوط به حفظ سلامت و کرامت زندانیان نیز اجرا نمی‌شوند.

اصل ۳۹ قانون اساسی هتک حرمت و حیثیت زندانی را ممنوع کرده است. آیین‌نامه اجرایی سازمان زندان‌ها نیز مسئولان را موظف به تأمین غذای کافی، آب، بهداشت، امکانات استحمام و خدمات درمانی می‌کند. غذای ناکافی، کمبود حمام و محدودیت آب گرم با این الزامات سازگار نیست و مسئولان زندان باید درباره نحوه تخصیص جیره و امکانات پاسخ‌گو باشند

نقض حقوق بشر در زندان مرکزی کرج

ماده ۱۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی بر رفتار انسانی و حفظ کرامت تمام افراد محروم از آزادی تأکید دارد. قواعد نلسون ماندلا نیز دولت‌ها را موظف می‌کند فضای نگهداری، سرویس‌های بهداشتی، حمام، آب، غذا و خدمات پزشکی کافی را بدون تبعیض در اختیار زندانیان قرار دهند.

نگهداری زندانیان در سالن‌های پرازدحام، غذای غیرقابل‌مصرف، دسترسی ناکافی به حمام و آب گرم و وابسته‌کردن تأمین نیازهای ضروری به وکیل‌بند، با این استانداردها مغایرت دارد. محرومیت از آزادی به مقام‌های زندان اجازه نمی‌دهد حق سلامت، بهداشت و تغذیه کافی را از زندانیان سلب کنند.

شرایط موجود در زندان مرکزی کرج مجموعه‌ای از کمبودهای اتفاقی و جدا از یکدیگر نیست؛ پیوند میان ازدحام، کمبود غذا، محدودیت حمام، نبود فروشگاه و جداسازی سالن‌های سیاسی، زندانیان را زیر فشاری مستمر و فرساینده قرار داده است.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

نوشته‌های پر بیننده

بایگانی وبلاگ

بازدید وبلاگ