--> کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، بازتاب خبرها و صدای کلیه زندانیان با هر عقیده و مرام و مسلک از ترک و لر و بلوچ و عرب و کرد و فارس

انتقال ۶ زندانی سیاسی متهم به محاربه به زندان مرکزی کرج


شش زندانی سیاسی پس از تحمل دوره‌ای طولانی در سلول انفرادی به بند عمومی زندان مرکزی کرج منتقل شدند؛ اتهام «محاربه» و محرومیت آنان از ملاقات خانوادگی و وکیل انتخابی، نگرانی‌ها درباره احتمال صدور حکم اعدام را افزایش داده است

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۱۳ شهریور‌ماه ۱۴۰۵ – بنا به گزارش‌های رسیده به کانون حقوق بشر ایران، روز پنج‌شنبه ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۵، شش زندانی سیاسی پس از تحمل دوره‌ای طولانی در سلول انفرادی به بند عمومی زندان مرکزی کرج منتقل شدند. اتهام «محاربه» به این زندانیان نسبت داده شده است و آنان با خطر صدور حکم اعدام مواجه‌اند.

انتقال زندانیان به بند عمومی زندان مرکزی کرج

این شش زندانی پیش از انتقال به بند عمومی زندان مرکزی کرج، مدتی طولانی در سلول‌های انفرادی نگهداری شده‌اند. تاکنون مدت دقیق حبس آنان در انفرادی و محل بازداشت اولیه مشخص نشده است.

بر اساس اطلاعات دریافتی، این افراد در دوره بازداشت از ملاقات با خانواده‌های خود محروم بوده و امکان گفت‌وگو و مشورت با وکیل انتخابی نیز نداشته‌اند. محرومیت از ارتباط خانوادگی و دسترسی مؤثر به وکیل، به‌ویژه در پرونده‌ای که می‌تواند به صدور حکم اعدام منتهی شود، نگرانی‌های جدی درباره روند بازجویی و اعتبار اعترافات احتمالی ایجاد می‌کند.

حسن دیوبند و رضا زنگنه در میان زندانیان

هویت دو تن از زندانیان منتقل‌شده به زندان مرکزی کرج، حسن دیوبند و رضا زنگنه اعلام شده است. تا زمان تنظیم این خبر، اطلاعات موثقی درباره هویت چهار زندانی دیگر، شعبه رسیدگی‌کننده، زمان بازداشت و جزئیات مستند اتهامات آنان منتشر نشده است.

همچنین مشخص نیست آیا کیفرخواست این افراد صادر شده، جلسه دادگاه برگزار شده یا آنان همچنان در مرحله بازپرسی قرار دارند. کانون حقوق بشر ایران تأکید می‌کند که اطلاعات مربوط به هویت و وضعیت قضایی چهار زندانی دیگر را پس از دریافت و تأیید منتشر خواهد کرد.

اتهام محاربه و سایه صدور حکم اعدام

اتهام «محاربه» از سنگین‌ترین اتهامات در قوانین کیفری حاکم بر ایران است و می‌تواند زمینه صدور حکم اعدام را فراهم کند. دستگاه قضایی طی سال‌های گذشته بارها از عناوین مبهم امنیتی علیه معترضان، مخالفان سیاسی و کنشگران استفاده کرده است.

نگهداری طولانی در سلول انفرادی، قطع ارتباط با خانواده و جلوگیری از دسترسی آزادانه به وکیل، خطر اعمال فشار برای گرفتن اعترافات اجباری را افزایش می‌دهد. در چنین شرایطی، انتقال این افراد به بند عمومی زندان مرکزی کرج به معنای رفع نگرانی درباره وضعیت قضایی و خطر صدور حکم اعدام نیست.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

مستند حقوقی؛ بررسی کارنامه محمدمهدی شهمیرزادی؛ قاضی و رئیس شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران

خودکشی زندانیان و مرگ‌های مشکوک پس از آزادی؛ هشدار فوری به خانواده‌ها

زندان تهران بزرگ؛ فروش تخت، تماس و ملاقات در سایه فشار اقتصادی بر زندانیان

بررسی حقوقی پرونده زندانیان مرکزی کرج براساس قوانین داخلی

قوانین دیکتاتوری حاکم بر ایران به‌دلیل مغایرت با موازین دادرسی عادلانه و محدودکردن حقوق متهمان همواره مورد انتقاد بوده‌اند. بررسی پرونده زندانیان مرکزی کرج براساس قوانین داخلی به معنای تأیید این قوانین نیست؛ بلکه نشان می‌دهد حقوق متهمان حتی براساس همین مقررات نیز رعایت نشده است.

اصول ۳۲، ۳۵ و ۳۷ قانون اساسی بر قانونی‌بودن بازداشت، حق برخورداری از وکیل و اصل برائت تأکید دارند. اصل ۳۸ نیز گرفتن اقرار با اجبار، شکنجه یا فشار را ممنوع می‌کند. ماده ۱۹۰ قانون آیین دادرسی کیفری، حق همراه‌داشتن وکیل در تحقیقات مقدماتی و ضرورت آگاه‌کردن متهم از این حق را به رسمیت می‌شناسد.

محرومیت طولانی از وکیل انتخابی، قطع ملاقات خانوادگی، نگهداری در سلول انفرادی و فقدان شفافیت درباره روند رسیدگی، از مهم‌ترین موارد نقض حقوق قانونی این زندانیان است.

خطر اعدام و سلول انفرادی؛ نقض حقوق بنیادین زندانیان

وضعیت شش زندانی سیاسی در زندان مرکزی کرج با مواد ۳، ۵، ۹، ۱۰ و ۱۱ اعلامیه جهانی حقوق بشر در تعارض است. این مواد از حق حیات و امنیت، منع رفتار غیرانسانی، ممنوعیت بازداشت خودسرانه، دادرسی عادلانه و اصل برائت حمایت می‌کنند.

قواعد نلسون ماندلا نیز نگهداری بیش از ۱۵ روز در انفرادی را «حبس انفرادی طولانی‌مدت» می‌داند و آن را ممنوع می‌کند. صدور احتمالی حکم اعدام پس از بازجویی در انزوا و بدون دسترسی مؤثر به وکیل، نقض جدی حق حیات و معیارهای دادرسی عادلانه خواهد بود.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

حیدر آسیابی؛ از تهدید معترضان و اجرای اعدام‌ها تا ریاست سازمان زندان‌ها


حیدر آسیابی، مقام تحریم‌شده دستگاه قضایی، پس از سال‌ها حضور در دادستانی سمنان و شیراز و ریاست دادگستری گلستان، اکنون مدیریت نهادی را بر عهده گرفته است که مستقیماً مسئول اداره زندان‌ها، شرایط نگهداری زندانیان و همکاری در اجرای احکام است

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۱۳ شهریورماه ۱۴۰۵ – انتصاب حیدر آسیابی به ریاست سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، بار دیگر کارنامه قضایی او را در کانون توجه قرار داده است؛ کارنامه‌ای که با بازداشت معترضان، پرونده‌سازی علیه شهروندان بهایی، تهدید به «اشد مجازات»، اجرای احکام اعدام و حمایت از برخوردهای سخت‌گیرانه امنیتی پیوند خورده است. نام او از خرداد ۱۴۰۲ به‌دلیل نقش در نقض‌های فاحش و سیستماتیک حقوق بشر در فهرست تحریم‌های کانادا قرار دارد.

انتصاب یک مقام تحریم‌شده به ریاست سازمان زندان‌ها

حیدر آسیابی روز ۲۸ مردادماه ۱۴۰۵ با حکم رئیس قوه قضاییه به ریاست سازمان زندان‌ها منصوب شد. او پیش از این به‌مدت پنج سال رئیس کل دادگستری استان گلستان بود و پیش‌تر نیز دادستانی عمومی و انقلاب سمنان و شیراز را بر عهده داشت.

این انتصاب از آن جهت اهمیت دارد که سازمان زندان‌ها مسئول مستقیم اداره بازداشتگاه‌ها و زندان‌های سراسر کشور است. نحوه نگهداری زندانیان، دسترسی آنان به خدمات درمانی، تماس تلفنی و ملاقات، انتقال میان بندها و زندان‌ها، نگهداری در سلول انفرادی، حفاظت فیزیکی و همکاری اجرایی هنگام اجرای احکام، در حوزه مسئولیت این سازمان قرار می‌گیرد.

رئیس سازمان زندان‌ها شخصاً حکم اعدام صادر نمی‌کند و مرجع صدور حکم، دادگاه است. بااین‌حال، سازمان تحت مدیریت او در فرایند نگهداری محکومان و فراهم‌کردن مقدمات اجرایی احکام نقش دارد. به همین دلیل، سوابق و مواضع رئیس این سازمان می‌تواند در ارزیابی وضعیت آینده زندانیان، به‌ویژه زندانیان سیاسی، عقیدتی و محکومان به اعدام، اثرگذار باشد.

باکس اطلاعاتی حیدر آسیابی

دوره                                                                  سمت

مهر ۱۳۹۱ تا اردیبهشت ۱۳۹۸                      دادستان عمومی و انقلاب مرکز استان سمنان

اردیبهشت ۱۳۹۸ تا بهمن ۱۳۹۹                      دادستان عمومی و انقلاب شیراز

بهمن ۱۳۹۹ تا مرداد ۱۴۰۰                              فعالیت در دفتر رئیس قوه قضاییه

مرداد ۱۴۰۰ تا مرداد ۱۴۰۵                             رئیس کل دادگستری استان گلستان

از ۲۸ مرداد ۱۴۰۵                                     رئیس سازمان زندان‌ها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور

اطلاعات رسمی و قابل اتکایی درباره تاریخ و محل تولد، تحصیلات دانشگاهی و زمان دقیق ورود حیدر آسیابی به دستگاه قضایی در اسناد عمومی منتشر نشده است.

دوره دادستانی سمنان؛ برخورد با بهاییان، زنان و رانندگان معترض

حیدر آسیابی در مهرماه ۱۳۹۱ به دادستانی عمومی و انقلاب سمنان منصوب شد و تا اردیبهشت ۱۳۹۸ در این جایگاه باقی ماند. در این دوره، پرونده‌های متعددی علیه شهروندان بهایی تشکیل شد و شماری از زنان بهایی همراه با کودکان خردسال خود در زندان سمنان نگهداری شدند.

الهام روزبهی در اردیبهشت ۱۳۹۲ برای اجرای حکم دو سال زندان، همراه با دختر یک‌ونیم‌ساله‌اش وارد زندان شد. حکم او پیش از آغاز دادستانی آسیابی صادر شده بود، اما اجرای مجازات و شرایط نگهداری او و فرزندش در دوره مسئولیت آسیابی ادامه داشت. گزارش‌هایی نیز درباره بیماری کودکان شیرخوار زندانی‌شده همراه مادرانشان و انتقال آنان به بیمارستان منتشر شد.

اردشیر فنائیان، شیدرخ فیروزیان و گلرخ فیروزیان از دیگر شهروندان بهایی بودند که در سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ با بازداشت، تعقیب قضایی یا محکومیت مواجه شدند. این پرونده‌ها در دوره مدیریت آسیابی بر دادستانی سمنان جریان داشت، اما سند علنی حاوی دستور یا امضای مستقیم او درباره احکام این افراد در دسترس نیست. بنابراین، مسئولیت نهادی دادستانی را باید از صدور شخصی حکم تفکیک کرد.

کارنامه آسیابی در سمنان تنها به پرونده‌های عقیدتی محدود نبود. او در اردیبهشت ۱۳۹۲ اعلام کرد که طی همان سال ۳۲ طرح موسوم به «تذکر لسانی» اجرا شده و دو هزار و ۲۸۰ نفر به‌دلیل نوع پوشش خود تذکر گرفته‌اند. وی در سال ۱۳۹۵ نیز پوشیدن لباس‌هایی را که از نگاه دستگاه قضایی با «موازین اسلامی» سازگار نبود، جرم دانست و خواهان برخورد جدی‌تر شد.

در شهریور ۱۳۹۷ و هم‌زمان با اعتصاب سراسری رانندگان کامیون، آسیابی از بازداشت ۱۱ نفر در استان سمنان خبر داد. او بازداشت‌شدگان را به ایجاد اختلال در حمل‌ونقل جاده‌ای و امنیت اقتصادی متهم کرد. این اظهارات یکی از روشن‌ترین نمونه‌های تأیید مستقیم بازداشت فعالان مرتبط با یک اعتراض صنفی در دوره دادستانی او است.

در اسفند ۱۳۹۵ نیز حکم اعدام یک زندانی ۲۱ ساله با اتهام مرتبط با مواد مخدر در زندان سمنان اجرا شد. آسیابی صادرکننده حکم نبود، اما اجرای احکام کیفری در ساختار قضایی هر حوزه زیر نظر دادستان و معاونت اجرای احکام انجام می‌شود. ازاین‌رو، دادستانی در مرحله اجرای حکم دارای مسئولیت قانونی و نهادی است.

آبان ۱۳۹۸؛ تهدید معترضان شیراز به «اشد مجازات»

آسیابی در اردیبهشت ۱۳۹۸ به دادستانی عمومی و انقلاب شیراز رسید. چند ماه بعد، اعتراضات سراسری آبان ۱۳۹۸ آغاز شد و شمار زیادی از شهروندان در استان فارس بازداشت شدند. اظهارات علنی او در آن مقطع، صریح‌ترین سند درباره رویکردش نسبت به معترضان است.

حیدر آسیابی روز ۳۰ آبان ۱۳۹۸ گفت دستگاه‌های امنیتی، انتظامی و قضایی معترضان را «تا نفر آخر» شناسایی، بازداشت و مجازات خواهند کرد. او همچنین از فعالیت شبانه‌روزی قضات برای صدور دستور بازداشت سخن گفت و تأکید کرد که بازداشت‌شدگان به «اشد مجازات» خواهند رسید.

این سخنان پیش از پایان تحقیقات و برگزاری محاکمه‌های مستقل بیان شد و به‌جای تأکید بر اصل برائت و رسیدگی بی‌طرفانه، بر مجازات حداکثری بازداشت‌شدگان تمرکز داشت. در ساختار دادسرا، دادستان بر تحقیقات مقدماتی، صدور دستورات قضایی و تنظیم کیفرخواست‌ها نظارت دارد؛ بنابراین اظهارات آسیابی را نمی‌توان صرفاً یک موضع‌گیری رسانه‌ای جدا از مسئولیت اجرایی او دانست.

در اسفند همان سال، ۶ نوجوان بازداشت‌شده در ارتباط با اعتراضات آبان در دادگاه کیفری شیراز در مجموع به شش ماه حبس، ۴۶۸ ضربه شلاق، جزای نقدی و مجازات‌های جایگزین محکوم شدند. این احکام را دادگاه صادر کرد؛ اما پرونده‌ها در دوره دادستانی حیدر آسیابی و در فضای اعلام‌شده برای برخورد حداکثری با معترضان تشکیل و پیگیری شدند.

پرونده نوید افکاری و مسئولیت دادستانی در اجرای حکم

نوید افکاری روز ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ در زندان عادل‌آباد شیراز اعدام شد؛ زمانی که حیدر آسیابی دادستان عمومی و انقلاب شیراز بود. افکاری گفته بود اعترافات او تحت شکنجه گرفته شده و وکلایش نیز از تناقض در مستندات پرونده، نبود ادله کافی و بی‌توجهی به ادعای شکنجه سخن گفته بودند. اجرای شتاب‌زده حکم با اعتراض گسترده داخلی و بین‌المللی روبه‌رو شد.

هر چند او قاضی صادرکننده حکم اعدام نوید افکاری نبود و بازداشت اولیه افکاری نیز پیش از آغاز دوره دادستانی او انجام شده بود. بااین‌حال، مراحل نهایی رسیدگی و اجرای حکم در دوره دادستانی آسیابی صورت گرفت و دادستانی شیراز در جایگاه قانونی مسئول اجرای احکام کیفری حوزه قضایی قرار داشت.

تا امروز دستور علنی دارای امضای حیدر آسیابی برای اجرای اعدام نوید افکاری منتشر نشده است. ازاین‌رو، عبارت دقیق آن است که حکم در دوره دادستانی او اجرا شد و دادستانی تحت مدیریت وی مسئولیت نهادی در مرحله اجرای احکام داشت؛ نه اینکه آسیابی شخصاً حکم اعدام را صادر کرده باشد.

محکومیت ۱۲ شهروند بهایی در شیراز

در سال ۱۳۹۹ و هم‌زمان با دادستانی آسیابی، ۱۲ شهروند بهایی در شیراز در چند حکم بدوی مجموعاً به ۷۵ سال زندان محکوم شدند. اتهام‌های مطرح‌شده علیه آنان شامل «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «عضویت در گروه‌های مخالف نظام» بود. مجموع این مجازات‌ها در مرحله تجدیدنظر به ۳۳ سال و شش ماه حبس کاهش یافت.

احکام بدوی این شهروندان را شعبه اول دادگاه انقلاب شیراز به ریاست سیدمحمود ساداتی صادر کرد. تعقیب کیفری، تحقیقات مقدماتی و صدور این کیفرخواست در حوزه دادستانی شیراز انجام ‌شد؛ نهادی که در آن زمان تحت مدیریت آسیابی قرار داشت.

این پرونده‌ها بخشی از الگوی گسترده‌تر تعقیب قضایی شهروندان بهایی بر پایه باور دینی آنان بود؛ الگویی که نمونه‌هایی از آن در هر دو دوره دادستانی آسیابی در سمنان و شیراز دیده می‌شود.

ریاست دادگستری گلستان؛ برخورد با اعتراضات ۱۴۰۱

حیدر آسیابی در مرداد ۱۴۰۰ به ریاست کل دادگستری استان گلستان منصوب شد. پس از آغاز اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، او بر رسیدگی «سریع و قاطع» به پرونده‌های معترضان تأکید کرد و همراه با دادستان استان به دیدار نیروهای انتظامی و یگان ویژه رفت. وی در این دیدار از عملکرد نیروهای حاضر در سرکوب اعتراضات قدردانی کرد.

آسیابی در مهر ۱۴۰۱ اعلام کرد ۹۵ درصد بازداشت‌شدگان اعتراضات در گلستان آزاد شده‌اند، اما برای افرادی که آنان را «عناصر اصلی» می‌خواند، کیفرخواست صادر شده است. او در آبان همان سال نیز گفت پس از حمله به شاهچراغ، حضور در خیابان به بهانه اعتراض پذیرفته نیست و هدایت‌کنندگان اعتراضات به «اشد مجازات» محکوم خواهند شد.

در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز حیدر آسیابی از تشکیل شعب ویژه برای رسیدگی سریع و خارج از نوبت به پرونده بازداشت‌شدگان در گنبدکاووس، آزادشهر و دیگر شهرهای گلستان خبر داد. تشکیل این شعب، نگرانی درباره کاهش فرصت دفاع، رسیدگی شتاب‌زده و تقدم سیاست سرکوب بر الزامات دادرسی عادلانه را افزایش داد.

احکام سنگین علیه فعالان سیاسی و شهروندان بهایی در گلستان

در اسفند ۱۴۰۲، ۹ فعال سیاسی و مدنی ساکن گرگان به نام‌های بهروز ایزدی‌راد، محمدرضا شوقی، امین شیرافکن، رضا نجفی، پرند قره‌داغی، فائزه خلیلی، مریم رضوانی، مریم خواجه‌وندی و روژینا ابراهیمی در مجموع به ۵۰ سال و هفت ماه زندان محکوم شدند. این مجازات‌ها در ادامه به ۸۳۴ میلیون تومان جزای نقدی بدل از حبس تبدیل شد.

حکم این پرونده را غلامرضا تیموری، رئیس شعبه اول دادگاه انقلاب گرگان، صادر کرد. ازاین‌رو، نمی‌توان صدور حکم را مستقیماً به آسیابی نسبت داد؛ اما رسیدگی در مجموعه قضایی استان و در دوره ریاست او انجام شد.

نفیسا سعادت‌یار، شهروند بهایی ساکن گرگان، نیز در آذر ۱۴۰۲ به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال زندان و چهار سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد. حکم او را نیز شعبه اول دادگاه انقلاب گرگان صادر کرد. این پرونده نمونه دیگری از ادامه تعقیب قضایی شهروندان بهایی در ساختار قضایی تحت ریاست آسیابی است.

اجرای اعدام‌ها و حمایت از مجازات‌های شدید

روز ۲۸ تیر ۱۴۰۴، سه زندانی در زندان گرگان اعدام شدند. هویت دو نفر از آنان علیرضا اشترک و محمد اشترک، دو برادر بلوچ، اعلام شد. اجرای این احکام در دوره ریاست حیدر آسیابی بر دادگستری گلستان صورت گرفت و دستگاه قضایی استان نیز انجام اعدام‌ها را تأیید کرد.

یک ماه بعد، روز ۳۰ مرداد ۱۴۰۴، یک زندانی در کردکوی در ملأعام اعدام شد. آسیابی اجرای حکم را رسماً اعلام کرد و درباره روند تشکیل پرونده، صدور کیفرخواست و تأیید حکم توضیح داد. حکم اعدام را شعبه دوم دادگاه کیفری یک گلستان صادر کرده بود، اما اجرای علنی آن در دوره مدیریت قضایی آسیابی صورت گرفت.

آسیابی در خرداد ۱۴۰۴ نیز هرگونه تبادل اطلاعات یا همکاری با اسرائیل را مصداق «محاربه» دانست و گفت چنین پرونده‌هایی با «اشد مجازات» روبه‌رو خواهند شد. با توجه به اینکه مجازات محاربه می‌تواند به اعدام منتهی شود، این سخنان 

تحریم حیدر آسیابی به‌دلیل نقض حقوق بشر

دولت کانادا روز ۱۹ ژوئن ۲۰۲۳، برابر با ۲۹ خرداد ۱۴۰۲، حیدر آسیابی و شش مقام قضایی دیگر را تحریم کرد. علت اعلام‌شده برای این اقدام، نقش افراد فهرست‌شده در نقض‌های فاحش و سیستماتیک حقوق بشر در نظام عدالت کیفری، به‌ویژه دادگاه‌های انقلاب، بود.

در توضیح این تصمیم، به صدور احکام اعدام و زندان‌های سنگین پس از محاکمه‌های فاقد معیارهای دادرسی عادلانه و استفاده از مدارک به‌دست‌آمده تحت شکنجه اشاره شد. تحریم‌ها معامله اشخاص و مؤسسات کانادایی با آسیابی را ممنوع می‌کند، دارایی احتمالی او در کانادا را مسدود می‌سازد و مانع ورود او به این کشور می‌شود.

نام آسیابی در این فهرست با عنوان «قاضی دادگاه انقلاب گرگان» ثبت شده است؛ درحالی‌که او در همان مقطع رئیس کل دادگستری استان گلستان بود.

حیدر آسیابی یک روز بعد، تحریم خود را نمونه «رفتار دوگانه غرب» خواند و در واکنش، وضعیت بومیان، مهاجران و زندان‌های کانادا را مطرح کرد. او در این پاسخ به پرونده‌های مشخص، اتهامات حقوق بشری یا دلایل اعلام‌شده برای درج نامش در فهرست تحریم‌ها نپرداخت.

چرا انتصاب حیدر آسیابی برای زندانیان اهمیت دارد؟

انتصاب حیدر آسیابی به ریاست سازمان زندان‌ها، صرفاً یک جابه‌جایی اداری نیست. او اکنون در رأس نهادی قرار گرفته که تصمیم‌ها و عملکرد آن بر زندگی روزانه هزاران زندانی اثر مستقیم دارد. وضعیت بهداشت و درمان، ازدحام، آب و غذای سالم، دسترسی به دارو، تماس با خانواده، ملاقات، انتقال، انفرادی و نحوه همکاری زندان‌ها در اجرای احکام، همگی به عملکرد این سازمان وابسته‌اند.

کارنامه آسیابی حاوی مواضع صریح درباره بازداشت معترضان «تا نفر آخر»، مجازات حداکثری، رسیدگی سریع و خارج از نوبت و حمایت از مجازات‌های شدید است. هم‌زمان، اعدام نوید افکاری در دوره دادستانی او، اجرای چند اعدام در دوره ریاستش بر دادگستری گلستان و قرارگرفتن نامش در فهرست تحریم‌های حقوق بشری، نگرانی‌ها درباره جهت‌گیری مدیریتی سازمان زندان‌ها را تشدید می‌کند.

این سوابق به‌تنهایی اثبات‌کننده وقوع تخلفی تازه در دوره ریاست او بر سازمان زندان‌ها نیست، اما مبنایی جدی برای نظارت دقیق بر وضعیت زندانیان، ثبت تصمیم‌های مدیریتی، بررسی موارد محرومیت از درمان یا تماس، انتقال‌های تنبیهی، استفاده از انفرادی و نحوه اجرای احکام اعدام فراهم می‌کند.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

مستند حقوقی؛ بررسی کارنامه محمدمهدی شهمیرزادی؛ قاضی و رئیس شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران

خودکشی زندانیان و مرگ‌های مشکوک پس از آزادی؛ هشدار فوری به خانواده‌ها

زندان تهران بزرگ؛ فروش تخت، تماس و ملاقات در سایه فشار اقتصادی بر زندانیان

بررسی حقوقی کارنامه حیدر آسیابی براساس قوانین داخلی

قوانین حاکم بر ایران به‌دلیل مغایرت با دادرسی عادلانه و محدودکردن حقوق متهمان و زندانیان مورد انتقاد هستند. بررسی موضوع براساس قوانین داخلی به‌معنای تأیید آنها نیست؛ بلکه نشان می‌دهد مسئولان حتی همین مقررات را نیز رعایت نکرده‌اند.

ابهامات حقوقی پرونده‌ها: تهدید به مجازات پیش از محاکمه، رسیدگی شتاب‌زده، ادعاهای شکنجه، تعقیب شهروندان به‌دلیل اعتراض یا باور دینی و اجرای اعدام‌های مناقشه‌برانگیز، اصل برائت و استقلال رسیدگی را زیر سؤال می‌برد.

مواد قانونی مرتبط: اصول ۳۲، ۳۴، ۳۵، ۳۷ و ۳۸ قانون اساسی بر منع بازداشت خودسرانه، حق دادخواهی و وکیل، اصل برائت و ممنوعیت شکنجه تأکید دارند. اصل ۳۹ نیز هتک حرمت زندانی را ممنوع می‌کند. مواد ۴، ۵ و ۴۸ قانون آیین دادرسی کیفری حقوق متهم را به رسمیت می‌شناسند و ماده ۴۸۴ اجرای احکام کیفری را زیر نظر دادستان قرار می‌دهد.

بررسی کارنامه حیدر آسیابی از منظر حقوق بشر

بازداشت معترضان و فعالان صنفی، تعقیب بهاییان، مجازات شلاق، ادعاهای اعتراف تحت شکنجه، محاکمه نوجوانان و اجرای اعدام با مواد ۳، ۵، ۹، ۱۰، ۱۸ و ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر تعارض دارد. مواد ۶، ۷، ۹، ۱۴، ۱۸، ۱۹، ۲۱ و ۲۲ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی نیز حق حیات، منع شکنجه، آزادی و امنیت فردی، محاکمه عادلانه و آزادی دین، بیان، تجمع و تشکل را تضمین می‌کنند.

قواعد نلسون ماندلا دولت‌ها را به حفظ کرامت زندانیان، تأمین درمان، منع انفرادی طولانی و تضمین ارتباط با خانواده ملزم می‌کند. قرارگرفتن فردی با چنین سابقه‌ای در رأس سازمان زندان‌ها، ضرورت نظارت مستقل و انتشار شفاف اطلاعات درباره شرایط زندانیان و اجرای احکام را دوچندان می‌کند.

بیش از یک دهه برخورد با معترضان

بررسی سوابق حیدر آسیابی نشان می‌دهد که نام او طی بیش از یک دهه فعالیت قضایی با برخورد امنیتی با اعتراضات، تعقیب شهروندان بهایی، مجازات‌های سنگین، اعدام و محدودکردن آزادی‌های مدنی پیوند خورده است. در عین حال، برای حفظ دقت باید میان احکامی که قضات دادگاه‌ها صادر کرده‌اند، اقداماتی که دادستانی یا دادگستری تحت مدیریت او انجام داده و سخنان یا اعلام‌های مستقیم خود آسیابی تفاوت گذاشت.

مستندترین موارد درباره نقش مستقیم او، تهدید معترضان آبان ۱۳۹۸ به بازداشت «تا نفر آخر» و «اشد مجازات»، تأکید بر رسیدگی سریع و قاطع در اعتراضات ۱۴۰۱، تشکیل شعب ویژه برای بازداشت‌شدگان دی ۱۴۰۴، اعلام اجرای اعدام‌ها و حمایت علنی از مجازات حداکثری در پرونده‌های امنیتی است.

اکنون حیدر آسیابی مدیریت سازمانی را بر عهده دارد که مسئولیت مستقیم آن با حقوق، سلامت، کرامت و جان زندانیان گره خورده است. ادامه کار او در این جایگاه باید با ثبت و بررسی دقیق وضعیت زندان‌ها، برخورد با زندانیان سیاسی و عقیدتی، دسترسی به درمان، تماس با خانواده و روند اجرای احکام اعدام همراه باشد.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

مای ساتو خواستار پس‌گرفتن طرح «مقابله با نفوذ خارجی» شد


مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، هشدار داد طرح «مقابله با نفوذ خارجی» می‌تواند ارتباط با رسانه‌ها، دانشگاه‌ها و نهادهای بین‌المللی را به موضوعی امنیتی تبدیل کند و آزادی‌های اساسی شهروندان را بیش از پیش محدود سازد

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۱۳ شهریورماه ۱۴۰۵ – مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر، از درخواست هیئت مستقل حقیقت‌یاب برای پس‌گرفتن طرح موسوم به «مقابله با نفوذ خارجی» حمایت کرد. او هشدار داد که تعامل مردم با جهان خارج نباید زیر کنترل و نظارت نهادهای اطلاعاتی قرار گیرد.

هشدار مای ساتو درباره گسترش سرکوب قانونی

مای ساتو روز پنجشنبه ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۵، برابر با ۳ سپتامبر ۲۰۲۶، در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «من نیز به درخواست هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل در مورد ایران برای پس‌گرفتن لایحه مقابله با نفوذ خارجی می‌پیوندم.»

این موضع پس از آن اعلام شد که هیئت مستقل حقیقت‌یاب سازمان ملل درباره پیامدهای خطرناک این طرح برای آزادی بیان، دسترسی به اطلاعات، فعالیت مدافعان حقوق بشر و ارتباط شهروندان با جامعه بین‌المللی هشدار داد.

هیئت حقیقت‌یاب اعلام کرده است که ابهام و گستردگی مفاد طرح می‌تواند تماس با رسانه‌های بین‌المللی، مؤسسات آموزشی، دانشگاه‌ها، سازمان‌های مدنی و مدافعان حقوق بشر را زیر عنوان جرایم امنیتی قرار دهد.

امنیتی‌کردن ارتباط با جهان خارج

مای ساتو با اشاره به قانون «تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم» گفت این قانون پیش‌تر ارتباط با رسانه‌های خارجی، انتقال اطلاعات و استفاده از تجهیزات ارتباطات ماهواره‌ای را جرم‌انگاری کرده و برای برخی موارد مجازات‌هایی تا حد اعدام در نظر گرفته است.

به گفته مای ساتو، از این مقررات در پرونده‌های مرتبط با ابراز مسالمت‌آمیز عقیده نیز استفاده شده و دارایی‌های صدها روزنامه‌نگار، کنشگر و شهروند مقیم خارج از کشور مسدود یا مصادره شده است. طرح جدید می‌تواند همین سیاست را به عرصه‌های علمی، فرهنگی، هنری و اقتصادی گسترش دهد.

بر پایه مفاد منتشرشده، شرکت در دوره‌ها و کنفرانس‌های بین‌المللی، همکاری علمی با دانشگاه‌های خارجی، فعالیت هنری و برخی ارتباطات اقتصادی ممکن است به ثبت، اعلام قبلی یا دریافت مجوز از نهادهای حکومتی و اطلاعاتی وابسته شود. این سازوکار، ارتباط آزاد شهروندان را از یک حق عمومی به امتیازی مشروط به تأیید دستگاه امنیتی تبدیل می‌کند.

ادامه بررسی طرح در مجلس

کلیات طرح ۳۳ ماده‌ای «مقابله با نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی و دولت‌ها یا نهادهای بیگانه» روز ۲۵ مرداد با ۱۸۳ رأی موافق تصویب شد. براساس گزارش روند بررسی در مجلس، رسیدگی به جزئیات آن هنوز پایان نیافته است.

حتی شماری از نمایندگان مجلس نیز درباره کلی‌گویی، جرم‌انگاری گسترده و فقدان بررسی تخصصی قضایی هشدار داده‌اند. با این حال، موافقان مدعی‌اند هدف طرح، مقابله با نفوذ و ایجاد «شفافیت» در ارتباطات خارجی است.

مای ساتو در واکنش به این توجیهات تأکید کرد: «تعامل مردم ایران با جهان نباید تحت کنترل نهادهای اطلاعاتی باشد.»

بررسی حقوقی طرح مقابله با نفوذ خارجی براساس قوانین داخلی

قوانین دیکتاتوری حاکم بر ایران به‌دلیل مغایرت با موازین دادرسی عادلانه و محدودکردن حقوق شهروندان همواره مورد انتقاد بوده‌اند. بررسی این طرح براساس قوانین داخلی به معنای تأیید آنها نیست؛ بلکه نشان می‌دهد مفاد آن حتی با برخی حقوق تصریح‌شده در همین مقررات تعارض دارد.

اصل ۹ قانون اساسی سلب آزادی‌های مشروع را حتی با استناد به استقلال و تمامیت ارضی ممنوع می‌کند. اصول ۲۳ و ۲۴ نیز بر منع تفتیش عقاید و آزادی نشریات و بیان تأکید دارند. اصل ۳۶ و ماده ۲ قانون مجازات اسلامی مقرر می‌کنند جرم و مجازات باید صریحاً در قانون تعیین شده باشد.

تعریف‌های مبهم از «نفوذ»، گسترش اختیار نهادهای اطلاعاتی، جرم‌انگاری ارتباطات عادی و پیش‌بینی مجازات‌های سنگین، اصول قانونی‌بودن جرم و مجازات، آزادی بیان و امنیت قضایی شهروندان را مخدوش می‌کند.

طرح مقابله با نفوذ خارجی و نقض آزادی بیان و ارتباطات

موضع مای ساتو نشان می‌دهد این طرح، مرز میان جاسوسی و ارتباطات مشروع را از میان می‌برد و می‌تواند برای سرکوب روزنامه‌نگاران، دانشگاهیان، هنرمندان و فعالان مدنی به کار رود.

مواد ۱۲ و ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر از حریم خصوصی، آزادی عقیده، دریافت و انتشار اطلاعات بدون محدودیت مرزی حمایت می‌کنند. ماده ۲۰ آزادی اجتماعات و تشکل‌ها و ماده ۲۷ حق مشارکت در زندگی فرهنگی و بهره‌مندی از پیشرفت‌های علمی را به رسمیت می‌شناسد.

اجباری‌کردن ثبت ارتباطات خارجی، نظارت اطلاعاتی و تهدید شهروندان به زندان یا اعدام، نقض آشکار این حقوق و ابزاری برای منزوی‌کردن جامعه از جریان آزاد اطلاعات است.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

اعدام امید رخشانی در زندان مشهد


گسترش اعدام ها در ایران، واکنشی آشکار به شرایط جوشان اجتماعی و استمرار اعتراضاتی است که از عمق نارضایتی عمومی نسبت به وضعیت موجود سرچشمه می‌گیرد

کانون حقوق بشر ایران، پنج‌شنبه ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۵ – بامداد  چهارشنبه ۱۱ شهریورماه یک زندانی در زندان وکیل‌آباد مشهد اعدام شد. وی اهل مشهد بود و  پیش‌تر به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

مستند حقوقی؛ بررسی کارنامه محمدمهدی شهمیرزادی؛ قاضی و رئیس شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران

خودکشی زندانیان و مرگ‌های مشکوک پس از آزادی؛ هشدار فوری به خانواده‌ها

زندان تهران بزرگ؛ فروش تخت، تماس و ملاقات در سایه فشار اقتصادی بر زندانیان

اعـدام؛ مجازاتی در تعارض با حق بنیادین حیات

اعدام، به‌عنوان شدیدترین مجازات کیفری، با حق حیات به‌عنوان بنیادی‌ترین حق انسانی در تعارض است. ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر، حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی را برای هر انسان به رسمیت می‌شناسد؛ در حالی که اجرای اعدام این حق را به‌صورت کامل و برگشت‌ناپذیر سلب می‌کند. در صورت وقوع خطای قضایی، امکان جبران چنین حکمی وجود ندارد و نمونه‌های متعددی از محکومیت‌های نادرست در جهان ثبت شده است.

اعدام و تعهدات بین‌المللی

مجازات اعدام علاوه بر حق حیات، از منظر شرایط نگهداری محکومان و آثار روانی انتظار اجرای حکم می‌تواند با ممنوعیت رفتارهای غیرانسانی و تحقیرآمیز نیز در تعارض باشد. ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی که ایران به آن پیوسته، حق حیات را به رسمیت می‌شناسد و اعمال اعدام را، حتی در کشورهای دارای این مجازات، به محدودترین شرایط و رعایت کامل تضمین‌های دادرسی عادلانه مشروط می‌کند.

دسترسی به وکیل، حق دفاع مؤثر، استقلال دادگاه و امکان تجدیدنظر از مهم‌ترین این تضمین‌ها هستند. در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، نگرانی درباره نبود شفافیت، محدودیت حقوق دفاعی، اعترافات اجباری و فقدان نظارت مستقل، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

نقض حقوق بشر و حق حیات

صدور و اجرای حکم اعدام، به دلیل ماهیت برگشت‌ناپذیر آن، یکی از جدی‌ترین اشکال سلب حق حیات محسوب می‌شود. هنگامی که پرونده با ابهام قضایی، محدودیت دسترسی به وکیل، اعترافات اجباری یا فشارهای امنیتی همراه باشد، نگرانی درباره نقض دادرسی عادلانه افزایش می‌یابد. از همین رو، بسیاری از نهادهای حقوق بشری خواستار توقف اجرای احکام اعدام و حرکت به سوی لغو کامل این مجازات هستند.

مهم‌ترین مواد و اسناد مرتبط

قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل: درخواست از دولت‌ها برای تعلیق اجرای احکام اعدام و حرکت به سوی لغو این مجازات.باره توقف اعـدام: جامعه جهانی بارها از دولت‌ها خواسته است با تعلیق اجرای احکام اعـدام، زمینه لغو کامل این مجازات را فراهم کنند.

ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق حیات، آزادی و امنیت شخصی.

ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: منع شکنجه و رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز.

ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق برخورداری از دادرسی عادلانه و علنی.

ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: حق ذاتی حیات و محدودیت‌های اعمال مجازات اعدام.

ماده ۱۴ میثاق: حق محاکمه منصفانه، دسترسی به وکیل و دفاع مؤثر.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

بازداشت شدگان در سایه سکوت؛ رسانه‌ای کردن پرونده‌های سیاسی چه فوایدی دارد؟


رسانه‌ای شدن پرونده بازداشت شدگان تضمینی برای آزادی آنان نیست، اما می‌تواند هزینه پنهان‌کاری، بدرفتاری و صدور احکام سنگین در روندی غیرشفاف را افزایش دهد و فرصت دفاع را حفظ کند

کانون حقوق بشر ایران، پنج‌شنبه ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۵ –  بازداشت شدگان در پرونده‌های سیاسی و امنیتی، به‌ویژه در ساعات و روزهای نخست، با خطر بی‌خبری، بازجویی بدون وکیل و اعمال فشار روبه‌رو هستند. سکوت فقط نبود خبر نیست؛ خلأیی است که در آن بازداشت و پرونده‌سازی می‌تواند دور از نظارت عمومی پیش برود. رسانه‌ای شدن سپری قطعی در برابر سرکوب نیست، اما نام فرد را از تاریکی بازداشتگاه بیرون می‌آورد و حکومت را با پرسش افکار عمومی روبه‌رو می‌کند.

سکوت خبری چگونه خطر بازداشت شدگان را افزایش می‌دهد؟

بازداشت شدگان ممکن است از تماس با خانواده، دسترسی به وکیل، معاینه پزشکی و اطلاع از اتهام محروم باشند. هرچه این وضعیت دیرتر ثبت شود، امکان پیگیری محل نگهداری، بررسی سلامت متهم و مقابله با اعترافات اجباری کاهش می‌یابد.

گزارش «بازداشت‌شدگان در سکوت» به تجربه خانواده‌هایی اشاره می‌کند که با امید آزادی سریع یا در پی تهدید به «سخت‌تر شدن پرونده»، از اطلاع‌رسانی خودداری کردند. در برخی پرونده‌ها، افکار عمومی زمانی مطلع شد که حکم سنگین یا اعدام صادر شده و فرصت مهمی برای دفاع و جلب حمایت از دست رفته بود.

کاهش احتمال نقض حقوق بازداشت شدگان

انتشار نام و وضعیت یک متهم به نهاد بازداشت‌کننده نشان می‌دهد که سرنوشت او پیگیری می‌شود. این توجه عمومی، بدرفتاری یا صدور حکم ناعادلانه را خودکار متوقف نمی‌کند، اما هزینه پنهان‌کردن محل بازداشت، محرومیت درمانی، بازجویی بدون وکیل و اعمال فشار برای اعتراف را افزایش می‌دهد.

رسانه می‌تواند پرونده را از رابطه نابرابر میان بازجو و فردی بی‌دفاع، به موضوعی عمومی تبدیل کند. هنگامی که وکلا، روزنامه‌نگاران و نهادهای حقوق بشری درباره زمان بازداشت، اتهام، محل نگهداری و سلامت فرد پرسش می‌کنند، امکان انکار و تغییر روایت رسمی محدودتر می‌شود.

حفظ فرصت دفاع برای بازداشت شدگان

رسانه‌ای شدن پرونده می‌تواند توجه مقام‌های بالاتر قضایی، وکلا و نهادهای نظارتی را جلب کند. این توجه گاهی به روشن‌شدن محل نگهداری، برقراری تماس خانوادگی، دسترسی به دارو یا تسریع ورود وکیل منجر می‌شود؛ هرچند نتیجه هیچ پرونده‌ای را نمی‌توان تضمین کرد.

اطلاع‌رسانی زودهنگام زمان لازم برای جمع‌آوری اسناد، شناسایی شهود، بررسی فیلم‌ها و مقابله با روایت‌های ساخته‌شده در بازجویی را فراهم می‌کند. در پرونده‌های دارای خطر اعدام، از دست‌رفتن همین زمان می‌تواند حق دفاع را به‌طور جبران‌ناپذیر تضعیف کند.

مستندسازی بازداشت شدگان در برابر فراموشی

ثبت نام، تاریخ و چگونگی بازداشت، نخستین حلقه از زنجیره مستندسازی است. گزارش‌های معتبر می‌توانند در اختیار وکلا، تحقیقات مستقل، سازمان‌های حقوق بشری و گزارشگران ویژه سازمان ملل قرار گیرند و برای بررسی شکنجه، ناپدیدسازی قهری، محاکمه ناعادلانه یا مسئولیت آمران و عاملان استفاده شوند.

در پی گزارش بازداشت ده‌ها هزار نفر در اعتراضات سراسری ۱۴۰۴، فراخوانی فوری برای حفاظت از جان بازداشت شدگان منتشر شد. فراخوان دیگری برای گردآوری شهادت‌ها و اسناد نیز بر حفظ شواهد تأکید کرد؛ زیرا هر نام ثبت‌شده، ردی در برابر انکار و هر سند حفظ‌شده، مانعی در برابر پاک‌کردن حافظه جمعی است.

کاربرد اسناد در حمایت‌های آینده

خبرها و گزارش‌های دقیق ممکن است در آینده برای اثبات سابقه تعقیب، درخواست حمایت بین‌المللی، پرونده‌های پناهندگی یا سازوکارهای پاسخگویی اهمیت پیدا کنند. ارزش این اسناد به اعتبار، تاریخ، منبع و امکان راستی‌آزمایی وابسته است؛ انتشار شتاب‌زده اطلاعات نادرست می‌تواند به متهم و اعتبار پرونده آسیب بزند.

رسانه‌ای کردن؛ نه بی‌محابا و نه خاموش

اطلاع‌رسانی باید پس از ارزیابی خطر و تا حد امکان با نظر متهم، خانواده و وکیل انجام شود. در برخی پرونده‌ها، افشای زودهنگام نام شاهد، گرایش سیاسی ادعایی، محل اختفا، اطلاعات تلفن یا نشانی خانواده می‌تواند خطر تازه‌ای ایجاد کند. رسانه‌ای کردن به معنای انتشار همه جزئیات نیست.

در مرحله نخست، نام بازداشت‌شده، زمان و محل تقریبی بازداشت، نهاد بازداشت‌کننده، آخرین تماس، وضعیت سلامت و دسترسی به وکیل اطلاعات محوری‌اند. اطلاعات هویتی شاهدان، نشانی‌ها، شماره‌های خصوصی، مسیرهای خروج و ادعاهای تأییدنشده باید محفوظ بمانند.

پاسخ واحدی برای همه پرونده‌ها وجود ندارد؛ اما سکوت تحمیل‌شده از سوی بازجو نباید با تصمیم آگاهانه خانواده اشتباه گرفته شود. رسانه مسئول نه جای وکیل را می‌گیرد و نه حکم دادگاه صادر می‌کند؛ وظیفه آن روشن نگه‌داشتن صحنه‌ای است که قدرت می‌کوشد در تاریکی اداره کند.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

مستند حقوقی؛ بررسی کارنامه محمدمهدی شهمیرزادی؛ قاضی و رئیس شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران

خودکشی زندانیان و مرگ‌های مشکوک پس از آزادی؛ هشدار فوری به خانواده‌ها

زندان تهران بزرگ؛ فروش تخت، تماس و ملاقات در سایه فشار اقتصادی بر زندانیان

بررسی حقوقی وضعیت بازداشت شدگان براساس قوانین داخلی

قوانین حاکم بر ایران به‌دلیل مغایرت با دادرسی عادلانه و محدودکردن حقوق متهمان مورد انتقاد هستند. بررسی براساس قوانین داخلی به معنای تأیید آنها نیست؛ بلکه نشان می‌دهد مسئولان حتی مقررات خود را رعایت نمی‌کنند.

اصول ۳۲، ۳۵، ۳۸ و ۳۹ قانون اساسی بر قانونی‌بودن بازداشت، حق وکیل، منع شکنجه و حفظ حیثیت متهم تأکید دارند. مواد ۴۸ و ۱۹۰ قانون آیین دادرسی کیفری نیز حضور وکیل را به رسمیت می‌شناسند و ماده ۵۰، ضابطان را موظف به فراهم‌کردن امکان اطلاع‌رسانی به خانواده می‌کند.

پنهان‌کردن بازداشت، جلوگیری از تماس وکیل یا خانواده و گرفتن اعتراف تحت فشار، نقض این مقررات است. انتشار مسئولانه اطلاعات می‌تواند امکان مطالبه همین حقوق و ثبت تخلف‌ها را تقویت کند.

بررسی موضوع از منظر حقوق بشر

مواد ۹ و ۱۴ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، بازداشت خودسرانه را منع و حق دادرسی عادلانه را تضمین می‌کنند. مواد ۷ و ۱۰ نیز شکنجه و رفتار غیرانسانی را ممنوع می‌دانند.

رسانه‌ای شدن پرونده بازداشت شدگان می‌تواند خطر ناپدیدسازی قهری، بازداشت بی‌ارتباط و بدرفتاری پنهان را کاهش دهد؛ اما حفظ حریم خصوصی، امنیت شاهدان و اصل برائت نیز ضروری است. بنابراین اطلاع‌رسانی باید دقیق، رضایت‌محور و متناسب با خطر هر پرونده باشد.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

شیوا اسماعیلی و مهدی وفایی ثانی محروم از درمان؛ فشار خاموش بر یک خانواده زندانی سیاسی


پزشکان بیش از یک سال پیش بر ضرورت جراحی ستون فقرات شیوا اسماعیلی تأکید کرده‌اند؛ فرزند او، مهدی وفایی ثانی نیز با بیماری‌های کبدی و کمردرد در زندان قزلحصار از درمان مؤثر محروم مانده است.





کانون حقوق بشر ایران، پنج‌شنبه ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۵ –  گزارش‌های رسیده از تداوم محرومیت درمانی شیوا اسماعیلی و فرزندش مهدی وفایی ثانی حکایت دارد؛ مادر و فرزندی که در دو زندان جداگانه محبوس‌اند و بیماری‌های درمان‌نشده، به اهرمی دیگر برای فرسایش جسمی و فشار روانی بر آنان تبدیل شده است.

بیماری ستون فقرات و جراحی به‌تعویق‌افتاده



شیوا اسماعیلی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، از بیماری جدی ستون فقرات و درد شدید کمر رنج می‌برد. پزشکان بیش از یک سال پیش انجام عمل جراحی را ضروری دانسته‌اند، اما مقامات زندان و مسئولان قضایی تاکنون اجازه انجام جراحی و تکمیل روند درمان را نداده‌اند.

در گزارش پیشین درباره وضعیت شیوا اسماعیلی آمده بود که شدت درد، توان حرکت عادی را از او گرفته و انجام امور روزمره را به کمک دیگران وابسته کرده است. مسئولان پیش‌تر نیز به‌دلیل نبود موجودی در کارت بانکی، او را هنگام اعزام به بیمارستان به بند بازگرداندند و اجازه تماس با خانواده برای تأمین هزینه را ندادند.

محرومیت مهدی وفایی ثانی از رسیدگی پزشکی

مهدی وفایی ثانی، فرزند شیوا اسماعیلی، نیز از بیماری کبدی و کمردرد رنج می‌برد و به بررسی و درمان تخصصی نیاز دارد. گزارش‌های پیشین نیز از مشکلات جدی گوارشی و درد مزمن کمر او حکایت داشت، اما دسترسی وی به خدمات پزشکی کافی و مستمر فراهم نشده است.

او در ۲۳ فروردین ۱۴۰۵، بدون اطلاع قبلی از بند هفت اوین به سلول‌های انفرادی واحد سه زندان قزلحصار منتقل شد. هنگام انتقال، حتی اجازه همراه‌بردن داروهای موردنیازش را نداشت. گزارش‌هایی نیز درباره ضرب‌وشتم او و چند زندانی سیاسی دیگر در مسیر انتقال منتشر شده بود.

فشار هم‌زمان بر مادر و فرزند

شیوا اسماعیلی به ۱۰ سال حبس قابل اجرا و مهدی وفایی ثانی به شش سال حبس تعزیری محکوم شده‌اند. محکومیت آنان با اتهام‌های امنیتی کلی، از جمله «اجتماع و تبانی» و «تبلیغ علیه نظام»، صادر شده است.

محروم‌کردن هم‌زمان یک مادر و فرزند بیمار از درمان را نمی‌توان صرفاً نتیجه کمبود امکانات پزشکی دانست. هنگامی که پزشکان نیاز به جراحی یا درمان تخصصی را تأیید می‌کنند، اما اعزام و مداوا با تصمیم نهادهای امنیتی و قضایی متوقف می‌شود، درمان از یک حق انسانی به ابزار تنبیه تبدیل می‌شود؛ فشاری خاموش که بدون صدور حکم تازه، رنجی مضاعف بر زندانی و خانواده او تحمیل می‌کند.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا ‌کنون

فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۴۰۴

آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران

آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات

جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلم‌های تکان‌دهنده + فیلم‌های افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

مستند حقوقی؛ بررسی کارنامه محمدمهدی شهمیرزادی؛ قاضی و رئیس شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران

خودکشی زندانیان و مرگ‌های مشکوک پس از آزادی؛ هشدار فوری به خانواده‌ها

زندان تهران بزرگ؛ فروش تخت، تماس و ملاقات در سایه فشار اقتصادی بر زندانیان

بررسی حقوقی وضعیت شیوا اسماعیلی و مهدی وفایی ثانی براساس قوانین داخلی

قوانین حاکم بر ایران به‌دلیل مغایرت با دادرسی عادلانه و محدودکردن حقوق زندانیان مورد انتقاد هستند. این بررسی به معنای تأیید آنها نیست؛ بلکه نشان می‌دهد مسئولان مقررات را رعایت نکرده‌اند.

اصول ۲۲ و ۳۹ قانون اساسی، حیثیت زندانی را مصون می‌دانند. مواد ۱۱۸، ۱۳۷، ۱۴۰ و ۱۴۸ آیین‌نامه سازمان زندان‌ها بر درمان، اعزام بیمار به مرکز تخصصی و تأمین هزینه‌ها تأکید دارند. مطابق ماده ۵۰۲ قانون آیین دادرسی کیفری، اگر حبس بیماری را تشدید یا درمان را به تأخیر اندازد، مجازات می‌تواند با نظر پزشکی قانونی به تعویق افتد.

بررسی موضوع از منظر حقوق بشر

محرومیت درمانی، سلامت شیوا اسماعیلی و مهدی وفایی ثانی را تهدید می‌کند و می‌تواند ابزاری برای فرسایش جسمی و فشار بر خانواده‌ای زندانی باشد.

مواد ۵ و ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر و مواد ۷ و ۱۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، رفتار غیرانسانی را منع و رعایت کرامت زندانیان را الزامی می‌کنند. قواعد ۲۴ تا ۲۷ نلسون ماندلا نیز دسترسی برابر به درمان و انتقال بیماران را ضروری می‌داند.

امتناع آگاهانه از درمان، اگر به درد شدید یا آسیب جبران‌ناپذیر بینجامد، می‌تواند رفتار ظالمانه، غیرانسانی یا شکنجه تلقی شود.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک


اشتراک:

نوشته‌های پر بیننده

بایگانی وبلاگ

بازدید وبلاگ