اسدالله هادی، زندانی سیاسی ۷۱ ساله محبوس در زندان اوین، با وجود ابتلا به بیماریهای متعدد قلبی، ستون فقرات، کلیوی، گوارشی، مشکلات بینایی و شنوایی، همچنان از دسترسی به درمان تخصصی و اعزام منظم به مراکز درمانی خارج از زندان محروم مانده است. خانواده و نزدیکان او هشدار میدهند که ادامه این وضعیت میتواند پیامدهای جبرانناپذیری برای سلامت وی به همراه داشته باشد
وضعیت جسمانی اسدالله هادی چگونه است؟
اسدالله هادی در حال حاضر با مجموعهای از بیماریهای جدی و مزمن دستوپنجه نرم میکند. وی سابقه جراحی قلب باز و دو عمل آنژیوپلاستی دارد و برای حفظ سلامت قلب خود نیازمند مراقبت مستمر پزشکی است.
علاوه بر بیماری قلبی، او از مشکلات شدید ستون فقرات، دیسک گردن و کمر، آرتروز زانو، بیماریهای کلیوی و گوارشی، مشکلات بینایی و اختلالات شنوایی رنج میبرد. گزارشها حاکی است که بیش از ۶۶ درصد توان جسمی وی از بین رفته و به دلیل وخامت شرایط جسمی تنها با کمک عصا قادر به حرکت است.
منابع نزدیک به این زندانی سیاسی تأکید میکنند که شرایط جسمی او با محیط زندان سازگار نیست و ادامه حبس بدون دسترسی به خدمات درمانی تخصصی، وضعیت سلامتی او را بیش از پیش تهدید میکند.
چرا پزشکان بر اعزام اسدالله هادی به مراکز درمانی خارج از زندان تأکید دارند؟
بر اساس گزارشهای منتشرشده، پزشکی قانونی و پزشکان معالج بارها بر ضرورت ادامه روند درمانی اسدالله هادی در مراکز تخصصی خارج از زندان تأکید کردهاند.
وی علاوه بر نیاز به مراقبتهای قلبی، پس از جراحی مهرههای گردن به جلسات مستمر فیزیوتراپی و توانبخشی نیاز دارد. این خدمات در محیط زندان به شکل کامل و تخصصی در دسترس نیست.
کارشناسان پزشکی معتقدند در بیمارانی با شرایط مشابه، قطع روند درمان و تأخیر در فیزیوتراپی میتواند موجب محدودیت دائمی حرکتی، افزایش دردهای مزمن و بروز عوارض برگشتناپذیر شود. همچنین عدم مراقبت مستمر از بیماریهای قلبی ممکن است خطر سکته قلبی یا سایر عوارض جدی را افزایش دهد.
عدم رسیدگی درمانی چه پیامدهایی برای این زندانی سیاسی دارد؟
فعالان حقوق بشر هشدار میدهند که تأخیر در درمان اسدالله هادی تنها به افزایش درد و رنج او محدود نمیشود، بلکه میتواند روند بیماریهای وی را به مرحلهای برساند که بازگشت به وضعیت پیشین دیگر امکانپذیر نباشد.
در پرونده زندانیان بیمار، زمان نقش تعیینکنندهای دارد. بسیاری از بیماریهای قلبی، ستون فقرات و اختلالات عصبی در صورت عدم درمان به موقع، به آسیبهای دائمی منجر میشوند. در مورد اسدالله هادی نیز گزارشها نشان میدهد که هر ماه تأخیر در درمان، احتمال تشدید بیماریها و کاهش توان جسمی او را افزایش میدهد.
به همین دلیل خانواده و نزدیکان او خواستار اعزام فوری وی به مراکز درمانی تخصصی و اجرای کامل توصیههای پزشکی شدهاند.
آیا محرومیت از درمان میتواند مصداق شکنجه سفید باشد؟
بسیاری از نهادهای حقوق بشری محروم کردن زندانی بیمار از خدمات درمانی ضروری را نوعی «شکنجه سفید» یا رفتار ظالمانه و غیرانسانی میدانند.
شکنجه سفید معمولاً به روشهایی اطلاق میشود که بدون استفاده از خشونت مستقیم فیزیکی، فشار شدید جسمی و روانی بر فرد وارد میکند. محرومیت عامدانه از دارو، جلوگیری از اعزام به بیمارستان، عدم دسترسی به پزشک متخصص و بیتوجهی به هشدارهای پزشکی از جمله مصادیقی است که در گزارشهای بینالمللی حقوق بشر به عنوان رفتار غیرانسانی شناخته میشود.
در مورد اسدالله هادی، تداوم محرومیت از درمان با وجود هشدارهای مکرر پزشکی قانونی و پزشکان معالج، نگرانیها درباره اعمال چنین فشارهایی را افزایش داده است.
بررسی حقوق پرونده بر اساس قوانین داخلی
آیا ادامه حبس زندانی بیمار با قوانین داخلی سازگار است؟
یکی از مهمترین ابهامات این پرونده، عدم اجرای توصیههای پزشکی قانونی و خودداری از اعزام این زندانی به مراکز درمانی تخصصی است. در حالی که وضعیت جسمی وی به طور مستند وخیم توصیف شده، همچنان از درمان مناسب محروم مانده است.
مواد قانونی مرتبط
مطابق اصل ۲۹ قانون اساسی، برخورداری از خدمات درمانی و مراقبتهای پزشکی از حقوق اساسی شهروندان محسوب میشود.
همچنین آییننامه اجرایی سازمان زندانها، مسئولان زندان را مکلف میکند در صورت نیاز زندانی به خدمات تخصصی، زمینه اعزام وی به مراکز درمانی خارج از زندان را فراهم کنند.
زندانی سیاسی اسدالله هادی، ممانعت رئیس زندان اوین، هدایت فرزادی از اعزام به مراکز درمانی
موارد نقض قانون
بیتوجهی به نظریه پزشکی قانونی و پزشکان متخصص.
عدم اعزام به موقع به مراکز درمانی خارج از زندان.
محرومیت از درمان تخصصی مورد نیاز.
ایجاد خطر برای جان و سلامت زندانی بیمار.
اسدالله هادی چگونه بازداشت و محکوم شد؟
اسدالله هادی از زندانیان سیاسی دهه شصت و از هواداران مجاهدین خلق است که طی دهههای گذشته بارها بازداشت و زندانی شده است. وی در مهرماه ۱۴۰۱ و همزمان با اعتراضات سراسری بار دیگر توسط مأموران وزارت اطلاعات بازداشت شد.
او پس از انتقال به بند ۲۰۹ زندان اوین و طی مراحل بازجویی، با اتهاماتی از جمله «اجتماع و تبانی» و «اقدام علیه امنیت ملی» روبهرو شد. این زندانی سیاسی بدون دسترسی به وکیل در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران محاکمه و در نهایت به هفت سال و هفت ماه حبس محکوم شد؛ حکمی که بعداً در مرحله تجدیدنظر به پنج سال حبس کاهش یافت
پرونده اسدالله هادی بار دیگر موضوع حق دسترسی زندانیان به درمان را در کانون توجه قرار داده است. نهادهای حقوق بشری تأکید میکنند که محروم کردن زندانی بیمار از خدمات درمانی نه تنها ناقض کرامت انسانی است، بلکه میتواند جان او را در معرض خطر جدی قرار دهد.
مواد نقضشده
ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق حیات و امنیت شخصی؛ عدم درمان مناسب میتواند جان زندانی را به خطر اندازد.
ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: منع رفتار ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز؛ محرومیت عامدانه از درمان میتواند مصداق چنین رفتاری باشد.
ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق برخورداری از خدمات درمانی و مراقبتهای پزشکی مناسب.
قواعد نلسون ماندلا (قواعد استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان): زندانیان باید به خدمات درمانی همسطح جامعه خارج از زندان دسترسی داشته باشند و تصمیمات پزشکی نباید تحت تأثیر ملاحظات امنیتی قرار گیرد.
تداوم محرومیت اسدالله هادی از درمان در حالی ادامه دارد که پزشکان نسبت به وخامت وضعیت جسمی او هشدار دادهاند و هرگونه تأخیر بیشتر در درمان میتواند پیامدهایی جبرانناپذیر برای سلامت این زندانی سیاسی در پی داشته باشد.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر