--> مقاومت در زندان – استفاده از هر امکان ~ کانون حقوق بشر ایران

کانون حقوق بشر ایران، بازتاب خبرها و صدای کلیه زندانیان با هر عقیده و مرام و مسلک از ترک و لر و بلوچ و عرب و کرد و فارس

مقاومت در زندان – استفاده از هر امکان



قسمت چهارم

در ادامه‌ی روایت مقاومت در سلول‌ها، به تجربه‌ای می‌رسیم که نشان می‌دهد چگونه می‌توان از هر امکان، آنچه در نگاه اول بی‌اهمیت به نظر می‌رسد، برای ایستادگی و حفظ روحیه استفاده کرد.

خاطره‌ای از یکی از هم‌بندانم، جعفر اردکانی، بهترین نمونه برای توضیح این موضوع است.

جعفر حدود ۴۵ سال داشت و از ما بزرگ‌تر بود. در برخورد اول، وقار و فروتنی‌اش جلب توجه می‌کرد. خوش‌مشرب بود، اما به دلیل سابقه‌ی زندان، زندانبان‌ها نسبت به او حساس بودند و همین باعث می‌شد کمتر در ظاهر دیده شود. با این حال، همین وضعیت پوشش مناسبی برای ارتباط و گفت‌وگو با بچه‌های سلول فراهم می‌کرد.

او در دوختن شلوار کردی بسیار ماهر بود. چند تکه شیشه‌ی بطری یا مربا را همیشه همراه داشت و از آن‌ها به‌جای قیچی استفاده می‌کرد. وسایل خیاطی‌اش نیز همیشه با او بود.

اولین بار که خواست با من صحبت کند، با همین بهانه صدایم زد:

فلانی، نمی‌خواهی یک شلوار کردی داشته باشی؟

با خنده گفتم: اختیار دارید، خیلی هم دلم می‌خواهد

گفت: بیا سر این پارچه را بگیر تا با هم کار کنیم

دیدم با چه ظرافتی پارچه را از روی خطی که با صابون کشیده بود برش می‌دهد. همزمان، آرام و حساب‌شده از من سؤال می‌پرسید. می‌خواست مرا بشناسد. این بخشی از همان فرآیند اعتمادسازی میان زندانیان بود.

در حین کار فهمیدم این هنر، علاوه بر علاقه، به دقت و باوری عمیق به استفاده از هر امکان نیاز دارد. از لباس‌هایی که دیگر مصرفی نداشتند، بهترین استفاده را می‌کرد. با صابون خط می‌کشید و شیوه‌ای یادم داد که بخیه‌ها از بیرون شبیه دوخت چرخ خیاطی دیده می‌شد و از داخل به صورت زنجیره‌ای به هم بافته می‌شد.

این مهارت را از او آموختم و بعد به دیگران یاد دادم.

نمونه‌ای دیگر از همین روحیه، ساخت قاب عکس با مقوا و چوب جعبه‌های میوه بود؛ همان جعبه‌هایی که گاهی به ما می‌دادند. با آن‌ها قاب می‌ساختیم، عکس عزیزانمان را داخلش می‌گذاشتیم و به دیوار سلول می‌آویختیم.

البته اغلب کمتر از یک ماه بعد، پاسداران با هجوم ناگهانی همه‌چیز را نابود می‌کردند. اما چه باک؟ این نبردی مستمر با دشمنی کینه‌جو بود که قصد نابودی نسل ما را داشت، و ما نیز به هر شکل ممکن مقاومت می‌کردیم و می‌ایستادیم. در همین جا باید یادی کنم از جعفر اردکانی که در سال ۱۳۶۷، همراه با نخستین گروه از زندانیان سیاسی سرموضع، به دست جلادان جمهوری اسلامی به شهادت رسید.

یادش گرامی باد.      ادامه دارد

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک



 

اشتراک:

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

نوشته‌های پر بیننده

بایگانی وبلاگ

بازدید وبلاگ