اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸ تنها یک اعتراض دانشجویی نبود، بلکه به نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران تبدیل شد؛ رویدادی که بر جنبش دانشجویی، روند اعتراضات سراسری، سیاست داخلی و شیوه برخورد با معترضان در سالهای بعد تأثیر ماندگاری گذاشت
کانون حقوق بشر ایران، پنجشنبه ۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ – اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸ یکی از مهمترین نقاط عطف تاریخ معاصر ایران و از تأثیرگذارترین رویدادهای سیاسی و دانشجویی به شمار میرود. این واقعه را میتوان سرآغاز تحولاتی همچون افول جریان اصلاحات، شکلگیری اعتراضات سراسری، تشدید سرکوب حکومتی و گسترش جنبش دانشجویی دانست. در این روز، دانشگاه بار دیگر جایگاه تاریخی خود را بهعنوان نماد آزادیخواهی، مقاومت در برابر استبداد و مطالبهگری نشان داد و پیوندی ماندگار با جنبش ۱۶ آذر برقرار کرد. اکنون، با گذشت ۲۷ سال از این رویداد، بازخوانی پیامدها و مرور خاطره جانباختگان و آسیبدیدگان آن، برای شناخت روند تحولات سیاسی و اجتماعی ایران همچنان اهمیت دارد.
اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸ را میتوان آغاز پایان پروژه اصلاحات و اصلاحطلبی در ایران دانست. جریان اصلاحات که در دهه ۷۰ شکل گرفت، با پیروزی محمد خاتمی در انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶ به اوج رسید و با شعارهایی مانند آزادیهای مدنی، آزادی مطبوعات، اصلاح ساختار سیاسی و بهبود رابطه با جهان خارج، امیدهای زیادی در داخل و خارج کشور ایجاد کرد. بسیاری از جریانهای سیاسی و دولتهای خارجی نیز به تغییر از درون نظام دل بستند و سیاست گفتوگو و تعامل را دنبال کردند.
اما تنها دو سال بعد، در جریان اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸، روشن شد که در برابر خواستهای اصلی مردم، بهویژه آزادی سیاسی و آزادی مطبوعات، جناحهای مختلف حاکمیت در یک جبهه قرار میگیرند و راهی جز سرکوب به رسمیت نمیشناسند. موضعگیری خاتمی علیه قیام دانشجویی نیز اعتبار سیاسی او را بهشدت تضعیف کرد و نشان داد چشماندازی برای اصلاح واقعی از درون ساختار قدرت وجود ندارد.
هرچند پروژه اصلاحات تا سال ۱۳۸۸ ادامه یافت و با جنبش سبز بار دیگر بخشی از جامعه را به خود امیدوار کرد، اما در سال ۱۳۹۶ با شعار «اصلاحطلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا» ضربه نهایی را خورد. از این منظر، ۱۸ تیر ۱۳۷۸ نقطه آغاز فروپاشی اعتماد عمومی به اصلاحات بود؛ روندی که در سالهای بعد ادامه یافت و نشان داد اصلاحطلبی در چارچوب موجود، توان پاسخگویی به مطالبات بنیادین مردم را ندارد.
اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸ را میتوان سرآغاز مرحلهای تازه از قیامهای مردمی گسترده علیه دیکتاتوری حاکم دانست؛ مرحلهای که پس از دهه ۶۰ و پایان جنگ هشتساله شکل گرفت و در سالها و دهههای بعد ادامه یافت. این روند در اعتراضات ۱۳۸۸، ۱۳۹۶، ۱۳۹۸، ۱۴۰۱ و دیماه ۱۴۰۴ گسترش پیدا کرد و هر بار نسبت به دوره قبل، گستردهتر، رادیکالتر و تعیینکنندهتر شد.
این قیامها پایههای حاکمیت را به لرزه درآوردند و به یکی از اصلیترین تهدیدهای موجودیت نظام تبدیل شدند. بدون درک اثرات این اعتراضات و ترس حاکمیت از گسترش آنها، نمیتوان تحلیل درستی از سیاستهای جنگطلبانه و بحرانسازیهای خارجی ارائه داد. حاکمیت برای گریز از خطر قیامهای داخلی، بارها به بحرانهای بیرونی و جنگهای نیابتی پناه برده است؛ از درگیریهای منطقهای تا جنگهای اخیر که ضربات سنگینی بر ساختار سیاسی، نظامی و منطقهای آن وارد کردهاند.
در این متن تأکید میشود که اگر در یک سوی ترازو ضربات خارجی، تضعیف نیروهای همپیمان، کشته شدن فرماندهان و از دست رفتن نفوذ منطقهای قرار گیرد و در سوی دیگر قیامهای مردمی و پیامدهای آنها، حاکمیت همچنان مقابله با تهدید داخلی را اولویت اصلی خود میداند. این انتخاب نه از سر اشتباه، بلکه از سر ناچاری و بیراهحلی است.
قیامهای مردمی از ۱۸ تیر ۱۳۷۸ تاکنون، این وضعیت را بر حاکمیت تحمیل کردهاند. این روند، با وجود سرکوبها و بحرانآفرینیها، ادامه یافته و تا تحقق هدف نهایی مردم، یعنی پایان یافتن دیکتاتوری و دستیابی به آزادی، متوقف نخواهد شد
اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸ نقطه عطفی در شیوه برخورد حاکمیت با اعتراضات مردمی بود. پس از درگذشت خمینی، خامنهای برای تثبیت موقعیت خود ابتدا به حذف مخالفان از طریق قتلهای زنجیرهای روی آورد، اما از سال ۱۳۷۸ سرکوب معترضان و دانشجویان بهصورت علنی و گسترده وارد مرحلهای جدید شد. حمله به کوی دانشگاه تهران، ضربوشتم دانشجویان و استفاده از نیروهای امنیتی، انتظامی و لباسشخصی از نخستین نمونههای این رویکرد بود.
به باور متن، این شیوه در سالهای بعد نیز ادامه یافت و در اعتراضات ۱۳۸۸، ۱۳۹۸، ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ با شدت بیشتری تکرار شد. در این دورهها، مواردی مانند حمله به معترضان، بازداشتهای گسترده، گزارشهای مربوط به شکنجه بازداشتشدگان، استفاده از سلاح گرم علیه معترضان و کشته شدن شهروندان در جریان اعتراضات مطرح شده است. همچنین به وقایعی مانند حمله به خوابگاه دانشجویان، بازداشتگاه کهریزک، تیراندازی به معترضان و انتشار گزارشهایی درباره اعترافات اجباری اشاره میشود.
این روند نشان میدهد که برخوردهای امنیتی با اعتراضات، به مرور گستردهتر و شدیدتر شده و با استفاده از ابزارهای مختلف برای کنترل اعتراضات همراه بوده است. همچنین انتشار اخبار و تصاویر مربوط به این برخوردها، بهعنوان عاملی برای ایجاد فضای بازدارندگی و جلوگیری از گسترش اعتراضات مورد اشاره قرار گرفته است.
در پایان، متن نتیجه میگیرد که ۱۸ تیر ۱۳۷۸ آغاز مرحلهای تازه در برخورد با اعتراضات مردمی بود؛ مرحلهای که در سالهای بعد با تشدید اقدامات امنیتی و ادامه اعتراضات همراه شد و به یکی از مهمترین ویژگیهای تحولات سیاسی و اجتماعی ایران تبدیل شد.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، با تعطیلی دانشگاهها در جریان انقلاب فرهنگی، بازداشت، اعدام و اخراج شمار زیادی از دانشجویان و استادان و همچنین گسترش حضور نیروهای بسیجی در دانشگاهها، فضای دانشگاهی برای حدود یک دهه با محدودیت و سکوت نسبی همراه بود. اما بهتدریج و با افزایش آگاهی نسل جوان، دانشگاهها از فضای حاکم فاصله گرفتند. اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸ نقطه عطفی در بازگشت جنبش دانشجویی بود و دانشگاهها بار دیگر به کانون اعتراضات تبدیل شدند. این رویداد، بهعنوان سرفصلی جدید در کنار ۱۶ آذر، جایگاه دانشگاه را در تحولات سیاسی و اجتماعی تثبیت کرد. از آن پس، دانشگاهها در بسیاری از اعتراضات سراسری نقش پیشرو ایفا کرده و به یکی از مهمترین مراکز طرح مطالبات و شکلگیری شعارهای اعتراضی تبدیل شدند.
اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۷۸ در فضایی شکل گرفت که جامعه تحت تأثیر افشای قتلهای زنجیرهای و تشدید اختلافات میان جناحهای حاکم قرار داشت. توقیف روزنامه سلام، که گزارشهایی درباره این پرونده منتشر کرده بود، به افزایش نارضایتیها دامن زد. همزمان، فضای سیاسی و اجتماعی کشور برای طرح مطالباتی مانند آزادی بیان و مقابله با محدودیتها آمادهتر شده بود و دانشجویان بهعنوان یکی از فعالترین اقشار جامعه، اعتراضات مسالمتآمیزی را در دانشگاههای تهران آغاز کردند.
در ادامه، نیروهای امنیتی و لباسشخصی به خوابگاه دانشجویان حمله کردند. این حمله با ورود به خوابگاه، ضربوشتم دانشجویان و وارد آمدن آسیب به آنان و اموال دانشگاه همراه بود و به یکی از مهمترین رخدادهای جنبش دانشجویی پس از انقلاب ۱۳۵۷ تبدیل شد.
برخلاف انتظار، این برخورد موجب پایان اعتراضات نشد، بلکه دامنه آن را گسترش داد. اعتراضات از دانشگاه تهران به دیگر دانشگاههای پایتخت و سپس به شهرهای مختلف، از جمله تبریز، کشیده شد و بخشی از جامعه نیز با دانشجویان همراه شد. در نتیجه، اعتراضات دانشجویی به یکی از مهمترین چالشهای سیاسی آن دوره تبدیل شد و نقش دانشگاهها را بهعنوان یکی از کانونهای اصلی طرح مطالبات اجتماعی و سیاسی دوباره برجسته کرد.
وقایع ۱۸ تیر، علاوه بر پیامدهای فوری، در سالهای بعد نیز بهعنوان یکی از نقاط عطف تاریخ معاصر ایران مورد توجه قرار گرفت و در حافظه جنبش دانشجویی و تحولات سیاسی کشور جایگاه ویژهای یافت.
گزارشها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران
لیست و مشخصات کامل زندانیان سیاسی اعدام شده از سال ۱۴۰۰ تا کنون
متن کامل اعلامیه جهانی حقوق بشر
مشهد در شب ۱۹ دی؛ ویدئویی از آغاز تیراندازی به معترضان و روایت سرکوب خونین اعتراضات سراسری + فیلم و عکس
فهرست جامع زندانیان محکوم به اعدام – زندانیان سیاسی و بازداشتشدگان اعتراضات ۱۴۰۴
گزارش ویژه کانون حقوق بشر ایران| زندان دستگرد اصفهان؛ افشای شکنجه و تشدید سرکوب زندانیان سیاسی
زندان دستگرد اصفهان؛ افشای قتلعام و سرکوب خونین زندانیان در ۱۱ فروردین ۱۴۰۵
زندان دستگرد اصفهان؛ افشای اسناد، تصاویر و گزارش پزشکی قانونی از سرکوب خونین زندانیان | پرونده ویژه
آرشیو قضات مرگ ـ قضات صادر کننده احکام اعدام در ایران
آخرین خبرهای بازداشت شدگان اعتراضات
جهان بداند در ایران چه گذشت! فیلمهای تکاندهنده + فیلمهای افزوده جدید از کشتار اعتراضات سراسری ۱۴۰۴
اولین ویدئوی ۳ بعدی بند ۲۰۹ زندان اوین؛ قسمت اول: ساختمان و ساختار بندها
پس از حمله به کوی دانشگاه تهران، اعتراضات بهسرعت به دیگر دانشگاهها و خیابانهای شهر گسترش یافت و طی پنج روز، از ۱۸ تا ۲۳ تیر ۱۳۷۸، به یکی از گستردهترین اعتراضات دانشجویی و مردمی آن دوره تبدیل شد. همزمان با افزایش دامنه اعتراضات، شعارها و مطالبات نیز جنبه سیاسیتری پیدا کرد.
در پی گسترش اعتراضات، دستور برخورد با معترضان صادر شد. محمد خاتمی، رئیسجمهور وقت، معترضان را «آشوبگر» توصیف کرد. همچنین محمدباقر قالیباف، فرمانده وقت نیروی هوایی سپاه پاسداران، سالها بعد در گفتوگوهایی از حضور خود در عملیات سرکوب سخن گفت و اعلام کرد که همراه با نیروهای انتظامی در برخورد با معترضان مشارکت داشته است.
پس از پایان اعتراضات، پرونده حمله به کوی دانشگاه در دادگاه مورد رسیدگی قرار گرفت، اما نتیجه آن با انتقادهای فراوان روبهرو شد. در این پرونده، فرماندهان و مسئولان اصلی تبرئه شدند و تنها یک سرباز به اتهام سرقت یک دستگاه ریشتراش محکوم شد؛ حکمی که از سوی بسیاری از منتقدان، ناکافی و فاقد رسیدگی به عوامل اصلی حمله و سرکوب اعتراضات تلقی شد.
در سالهای اخیر، دانشگاهها بار دیگر به یکی از مهمترین مراکز اعتراضات و مطالبهگری در ایران تبدیل شدهاند و نقش پررنگی در تحولات اجتماعی و سیاسی ایفا کردهاند. در جریان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ نیز بخش قابل توجهی از جانباختگان، بازداشتشدگان و محکومان را دانشجویان و فارغالتحصیلان دانشگاهها تشکیل میدادند؛ موضوعی که نشاندهنده حضور فعال این قشر در اعتراضات است. همزمان، گزارشهای متعددی از صدور احکام زندان، تعلیق از تحصیل، اخراج دانشجویان و اعمال محدودیتهای انضباطی علیه فعالان دانشجویی منتشر شده است. این اقدامات با هدف افزایش کنترل بر فضای دانشگاهها و محدود کردن فعالیتهای دانشجویی انجام میشود، اما تجربه رویدادهایی مانند ۱۶ آذر، ۱۸ تیر و اعتراضات سالهای اخیر نشان داده است که دانشگاهها همچنان از مهمترین کانونهای طرح مطالبات مدنی، آزادیخواهی و اعتراضات اجتماعی باقی ماندهاند و نقش اثرگذار خود را در تحولات جامعه حفظ کردهاند.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر