سعید ماسوری در روزهای اخیر علاوه بر ممنوعالملاقاتی، با تهدیدهای شفاهی نیز مواجه شده و به او هشدار داده شده است که در صورت ادامه فعالیتهای ضد اعدام، با محدودیتهای بیشتری روبهرو خواهد شد
کانون حقوق بشر ایران، ۷ دیماه ۱۴۰۴ – سعید ماسوری، زندانی سیاسی باسابقه محبوس در زندان قزلحصار، بهدنبال فعالیتها و مواضع علنی خود علیه مجازات اعدام، به دستور دادستانی تهران از حق ملاقات با خانواده محروم شده است. این تصمیم در حالی اتخاذ شده که ماسوری بیش از ۲۵ سال از عمر خود را در زندانهای مختلف سپری کرده و از قدیمیترین زندانیان سیاسی ایران به شمار میرود.
بر اساس گزارش یک منبع مطلع، روز ششم دیماه ۱۴۰۴ به سعید ماسوری ابلاغ شده است که به دلیل مشارکت در فعالیتها و انتشار بیانیههایی در مخالفت با اعدام، امکان ملاقات حضوری و کابینی با خانواده از او سلب شده است. این منبع تأکید کرده است که ممنوعالملاقاتی این زندانی سیاسی مستقیماً با فعالیتهای اخیر او در زمینه اعتراض به موج فزاینده اعدامها مرتبط است.
سعید ماسوری در سالهای گذشته بارها نسبت به آنچه «اعدامهای شتابزده و سیستماتیک» خوانده میشود، هشدار داده و در نوشتهها و مواضع خود خواستار توقف اجرای احکام مرگ شده است. او از جمله زندانیانی است که با وجود گذراندن سالهای طولانی حبس، همچنان بر حق حیات و ضرورت لغو مجازات اعدام تأکید میکند. همین مواضع باعث شده است که در دورههای مختلف با فشارهای مضاعف امنیتی و محدودیتهای انضباطی در زندان مواجه شود.
به گفته منابع نزدیک به این زندانی، در هفتههای اخیر همزمان با افزایش اعدامها، فشارها بر زندانیان سیاسی منتقد این روند تشدید شده و ممنوعالملاقات کردن سعید ماسوری در همین چارچوب قابل ارزیابی است. محرومیت از ملاقات، یکی از ابزارهای متداول فشار روانی بر زندانیان سیاسی محسوب میشود که تأثیر مستقیمی بر وضعیت روحی آنان و خانوادههایشان دارد.
سعید ماسوری از حامیان و فعالان کارزار موسوم به «سهشنبههای نه به اعدام» است. کارزاری که با هدف جلب توجه افکار عمومی به پیامدهای انسانی و حقوقی مجازات اعدام شکل گرفته و مورد حمایت بسیاری از زندانیان سیاسی، خانوادهها و فعالان سیاسی قرار دارد. مشارکت ماسوری در این کارزار، از جمله امضای بیانیهها و انتقال پیامهای اعتراضی از داخل زندان، نقش پررنگی در حساسیت نهادهای امنیتی نسبت به او داشته است.
منابع مطلع میگویند که این زندانی سیاسی در روزهای اخیر علاوه بر ممنوعالملاقاتی، با تهدیدهای شفاهی نیز مواجه شده و به او هشدار داده شده است که در صورت ادامه فعالیتهای ضد اعدام، با محدودیتهای بیشتری روبهرو خواهد شد. این در حالی است که خانواده سعید ماسوری طی سالهای گذشته ملاقات با او را یکی از معدود راههای حفظ ارتباط و اطلاع از وضعیت جسمی و روحیاش میدانستند.
ممنوعالملاقات شدن سعید ماسوری بار دیگر نگرانیها درباره وضعیت زندانیان سیاسی مخالف اعدام را افزایش داده است. فعالان حقوق بشر معتقدند که اعمال چنین محدودیتهایی نهتنها حق ارتباط زندانی با خانواده را نقض میکند، بلکه بهعنوان مجازاتی مضاعف، فشار روانی شدیدی بر زندانیان و نزدیکان آنان وارد میسازد.
در شرایطی که موج اعدامها با واکنشهای گسترده داخلی و بینالمللی روبهرو شده است، برخورد با زندانیانی مانند سعید ماسوری نشاندهنده تلاش برای خاموش کردن صداهای معترض از درون زندانها ارزیابی میشود؛ صداهایی که همچنان بر توقف اعدام و احترام به حق حیات تأکید دارند.
سپاه الغدیر یزد؛ افشای بازجویان و شکنجهگران
سعید ماسوری، از باسابقهترین زندانیان سیاسی در ایران، هماکنون در زندان قزلحصار کرج دوران حبس خود را سپری میکند. او و هم پروندهایاش غلامحسین کلبی به زودی وارد بیستوپنجمین سال زندانی بودنشان، بدون حتی یک روز مرخصی، خواهند شد.
او که در سال ۱۳۴۴ در خرمآباد به دنیا آمده، تحصیلات خود را در رشته پزشکی در کشورهای آلمان و نروژ ادامه داده بود. ماسوری در تاریخ ۱۹ دی ۱۳۷۹، هنگام ورود به ایران، در شهر دزفول به اتهام «همکاری با سازمان مجاهدین خلق» بازداشت شد. پس از چهار ماه بیخبری، در اردیبهشت ۱۳۸۰ خانواده او از بازداشتش مطلع شدند. وی در آغاز بازداشت به مدت ۱۴ ماه در سلول انفرادی اداره اطلاعات اهواز تحت بازجویی بود و پس از آن به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد.
در سال ۱۳۸۱، دادگاه انقلاب تهران او را به اتهام «محاربه» به دلیل همکاری با سازمان مجاهدین خلق به اعدام محکوم کرد، اما این حکم در نهایت به حبس ابد تقلیل یافت.
سعید ماسوری که در دوران حبس توانست مدرک کارشناسی خود را اخذ کند، در مهرماه ۱۳۹۰ از ادامه تحصیل و حتی حق استفاده از تلفن محروم شد. او همچنین در شهریور ۱۳۹۲، پس از محکوم کردن حمله به قرارگاه اشرف در عراق که تلفات زیادی به همراه داشت، توسط بازجوی وزارت اطلاعات، علوی (معروف به رضا سراج)، به مرگ تهدید شد. در خرداد همان سال نیز از زندان گوهردشت به زندان سپاه منتقل و به دلایل نامشخص مورد بازجویی قرار گرفت.
در مرداد ۱۳۹۵، او و همبندیانش پس از ضرب و شتم به بند فوق امنیتی منتقل شدند و در اعتراض به شرایط زندان و بیعدالتیها، برای مدت ۴۰ روز دست به اعتصاب غذا زدند. سعید ماسوری در طول حبس خود بارها و بارها در اعتراض به وضعیت زندان و رفتار غیرانسانی با زندانیان سیاسی، اعتصاب غذا کرده است.
در مرداد ۱۴۰۲، او به همراه دیگر زندانیان قدیمی سیاسی به زندان اوین منتقل شد، اما پس از یک ماه، در شهریور همان سال، با برخورد خشونتآمیز گارد زندان اوین، به زندان قزلحصار بازگردانده شد. این انتقال همراه با بیتوجهی به مشکلات سلامتی او بود، چرا که در تمام این سالها، سعید ماسوری از حق درمان در بیمارستان نیز محروم مانده است.
سران حکومت در ۵مرداد ۱۴۰۴، ضمن حمله به بند زندانیان سیاسی در زندان قزلحصار وی را به زندان زاهدان منتقل کردند اما با واکنشهای جهانی و داخلی مجبور به بازگرداندن وی به زندان قزلحصار شدند.
ممنوعالملاقات شدن سعید ماسوری به دلیل مخالفت مسالمتآمیز با اعدام، مصداق فشار روانی و مجازات مضاعف علیه زندانی سیاسی و خانواده اوست.
ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر
حق دادرسی عادلانه؛ اعمال مجازاتهای انضباطی خارج از روند قضایی منصفانه، ناقض این اصل است.
ماده ۱۲ اعلامیه جهانی حقوق بشر
حق احترام به زندگی خصوصی و خانوادگی؛ قطع ملاقات، مداخله خودسرانه در روابط خانوادگی محسوب میشود.
ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر
حق آزادی بیان؛ تنبیه زندانی به دلیل بیان مخالفت با اعدام، نقض آشکار این حق بنیادین است.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر