یوسف احمدی تاکنون ۲۰۵۸ روز را در بازداشتگاه اداره اطلاعات و سپس زندان مرکزی سنندج سپری کرده است. خانواده و نزدیکان او میگویند که در این مدت، وی امکان دسترسی منظم به خدمات درمانی نداشته است
کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۲۴ آذرماه ۱۴۰۴ – یوسف احمدی، زندانی سیاسی کرد اهل بانه و محبوس در زندان مرکزی سنندج، پس از گذشت بیش از پنج سال و نیم حبس، همچنان با محرومیت از حقوق اولیه از جمله دسترسی به درمان مناسب مواجه است؛ وضعیتی که نگرانیها درباره سلامت و جان او را افزایش داده است. این زندانی سیاسی که ۴۰ سال دارد و پدر سه فرزند است، از اردیبهشتماه ۱۳۹۹ در بازداشت بهسر میبرد و بنا بر گزارشها، بخش عمده این مدت را در شرایط سخت بازداشتگاهی و زندان گذرانده است.
بر اساس اطلاعات موجود، یوسف احمدی تاکنون ۲۰۵۸ روز را در بازداشتگاه اداره اطلاعات و سپس زندان مرکزی سنندج سپری کرده است. خانواده و نزدیکان او میگویند که در این مدت، نهتنها امکان دسترسی منظم به خدمات درمانی برای وی فراهم نشده، بلکه روند رسیدگی به وضعیت جسمیاش نیز با بیتوجهی مسئولان زندان همراه بوده است. این در حالی است که وضعیت سلامت او، با توجه به سالها حبس و فشارهای روحی و جسمی، نیازمند رسیدگی تخصصی و فوری است.
در شهریورماه ۱۴۰۲، شعبه اول دادگاه انقلاب سنندج به ریاست قاضی سعیدی، یوسف احمدی را به اتهام «بغی» از طریق عضویت در حزب دموکرات کردستان به اعدام محکوم کرد. این حکم در زمستان همان سال، بدون رسیدگی مؤثر به ایرادات حقوقی پرونده، از سوی شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور عیناً تأیید شد. طرح اتهام «بغی» که از سنگینترین عناوین اتهامی در قوانین کیفری دیکتاتوری حاکم بهشمار میرود، میتواند به صدور مجازات مرگ منجر شود.
به گفته منابع مطلع، روند پروندهسازی و صدور حکم علیه این زندانی سیاسی با نقض آشکار اصول دادرسی عادلانه همراه بوده است. اعترافات منتسب به یوسف احمدی، که مبنای اصلی تشکیل پرونده و صدور حکم قرار گرفته، تحت شکنجههای شدید جسمی و روانی و در شرایط فشار مستمر نهادهای امنیتی اخذ شده است. با این حال، دادگاه بدون بررسی مستقل ادعاهای مطرحشده درباره شکنجه و بدون تضمین حق دفاع مؤثر، رأی به اعدام او داده است
همزمان با تثبیت حکم اعدام، گزارشها از تداوم محرومیت یوسف احمدی از خدمات درمانی حکایت دارد. خانواده این زندانی سیاسی بارها نسبت به وخامت وضعیت جسمی او هشدار دادهاند و خواستار انتقال فوریاش به مراکز درمانی خارج از زندان شدهاند؛ درخواستی که تاکنون با پاسخ روشنی از سوی مسئولان مواجه نشده است. فعالان حقوق بشر تأکید میکنند که محرومیت درمانی زندانیان، بهویژه در پروندههای امنیتی، به ابزاری برای اعمال فشار مضاعف تبدیل شده است.
در شرایطی که خطر اجرای حکم اعدام همچنان وجود دارد، بیتوجهی به وضعیت درمانی یوسف احمدی میتواند پیامدهای جبرانناپذیری بهدنبال داشته باشد. نهادهای حقوق بشری خواستار توقف فوری اجرای حکم، رسیدگی مجدد و عادلانه به پرونده، و تضمین دسترسی این زندانی سیاسی به خدمات پزشکی مناسب شدهاند.
زندان فردیس کرج؛ افشای نمایش آزادی زندانیان زن در کلاهبرداری از خیرین و تشدید نگرانیهای حقوق بشری
پرونده یوسف احمدی نمونهای روشن از نقض سیستماتیک حقوق زندانیان سیاسی، از بازداشت تا صدور حکم و دوران حبس است.
ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر
ممنوعیت شکنجه: اخذ اعترافات تحت شکنجه جسمی و روانی نقض صریح این ماده است.
ماده ۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر
منع بازداشت خودسرانه: بازداشت طولانیمدت بدون تضمین حقوق قانونی و نظارت مستقل مصداق نقض این ماده است.
ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر
حق دادرسی عادلانه: عدم رسیدگی بیطرفانه و نادیدهگرفتن ادعاهای شکنجه، این حق بنیادین را نقض کرده است.
ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر
حق برخورداری از سلامت: محرومیت از درمان مناسب، نقض حق دسترسی به مراقبتهای پزشکی محسوب میشود.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر