عباس غازیانی، زندانی نوکیش مسیحی، در اعتراض به احکام اعدام سه زندانی سیاسی منوچهر فلاح، پیمان فرحآور و کریم خجسته دست به اعتصاب غذا زد.
کانون حقوق بشر ایران، یکشنبه ۱۴ دیماه ۱۴۰۴ – از روز ۸ دیماه ۱۴۰۴، عباس غازیانی، زندانی نوکیش مسیحی در بند میثاق زندان لاکان رشت، در اعتراض به احکام اعدام صادرشده برای سه زندانی سیاسی، منوچهر فلاح، پیمان فرحآور و کریم خجسته اعتصاب غذای خود را آغاز کرده است.
بر اساس اطلاعات موجود، این اعتصاب غذا در واکنش به صدور حکم اعدام برای منوچهر فلاح، پیمان فرحآور و کریم خجسته صورت گرفته است. عباس غازیانی با اعلام اعتصاب غذا خواستار لغو فوری این احکام شده و تأکید کرده است که اجرای این احکام، نقض آشکار اصول بنیادین حقوق بشر و حق حیات است.
این زندانی همچنین اعلام کرده است که ادامه چنین روندهایی در ساختار قضایی، علاوه بر تهدید جان متهمان، نشاندهنده بیاعتنایی نهادهای تصمیمگیر به موازین حقوق بشری بینالمللی است. او تأکید کرده که اعتصاب غذای خود را تا زمان توقف اجرای احکام و بررسی مجدد آنها ادامه خواهد داد.
پاسخ به احکام اعدام از درون زندان
اعتصاب غذای عباس غازیانی صدایی دیگر از درون زندان است که مخالفت با خشونت قضایی و اعدام را به بیرون منتقل میکند. این اقدام اعتراضی، واکنشی مستقیم به سیاستهای سرکوبگرانهای است که با استفاده از احکام اعدام تلاش در خاموشسازی صدای مخالفان دارد.
به گفته منابع مطلع، زندانیان سیاسی یادشده در روندهایی فاقد شفافیت قضایی و بدون امکان بهرهمندی از وکلای مستقل محاکمه شدهاند. اعتصاب غذای غازیانی علاوه بر مخالفت با این احکام، اعتراض به روندی است که در آن جان انسانها بهعنوان ابزاری برای ارعاب و کنترل جامعه مورد سوءاستفاده قرار میگیرد.
فعالان حقوق بشر نسبت به سلامت عباس غازیانی در پی آغاز اعتصاب غذا ابراز نگرانی کردهاند. منابع مطلع هشدار دادهاند که در صورت ادامه بیتوجهی مسئولان زندان لاکان و نهادهای قضایی، جان این زندانی در معرض خطر جدی قرار خواهد گرفت.
بر اساس گزارشهای دریافتی، غازیانی در روزهای اخیر از دریافت خدمات پزشکی و نظارت بهداشتی مناسب محروم بوده و مسئولان زندان نسبت به وضعیت جسمی او بیتفاوتی نشان دادهاند. این وضعیت نگرانیها را درباره احتمال وخامت سلامت جسمانی او تشدید کرده است.
درخواستها برای واکنش فوری نهادهای بینالمللی و سازمانهای حقوق بشری افزایش یافته است. این نهادها موظفاند نسبت به وضعیت عباس غازیانی و همچنین جلوگیری از اجرای احکام اعدام سه زندانی سیاسی اقدام کنند. سکوت و بیعملی در قبال چنین رویدادهایی میتواند به تکرار گستردهتر نقض حقوق بنیادین منجر شود.
افزایش فشار بر زندانیان سیاسی در لاکان رشت
زندان لاکان رشت در ماههای گذشته به یکی از کانونهای فشار بر زندانیان عقیدتی و سیاسی تبدیل شده است. صدور احکام سنگین و استفاده از ابزار اعدام برای سرکوب، نشاندهنده روند تشدیدکننده سرکوب در این زندان است.
شاهدان عینی از بدرفتاریهای سیستماتیک، بیتوجهی به حقوق اولیه زندانیان و ایجاد فضای تهدید و ارعاب در بندهای مختلف این زندان خبر دادهاند. گزارشها همچنین حاکی از آن است که مسئولان زندان با اعمال محدودیتهای ارتباطی، تلاش دارند اطلاعرسانی درباره وضعیت زندانیان را کنترل و محدود کنند.
مجموعه این شرایط باعث شده تا زندان لاکان به نمادی از خشونت ساختاریافته علیه مخالفان سیاسی و دگراندیشان تبدیل شود. افزایش آمار صدور و اجرای احکام اعدام در این زندان، زنگ خطر جدی برای جامعه بینالمللی و نهادهای حقوق بشری است.
رویدادهای اخیر در زندان لاکان رشت مصداق روشنی از نقض چندین ماده حقوق بشری است:
ماده ۶ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی – نقض حق حیات: صدور و اجرای احکام اعدام برای سه زندانی سیاسی.
ماده ۱۴ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی – نقض حق دادرسی عادلانه: روند محاکمه این زندانیان بدون رعایت اصول دادرسی منصفانه و بدون دسترسی به وکیل مستقل.
ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر – نقض حق آزادی اندیشه و عقیده: بازداشت و فشار بر عباس غازیانی به دلیل باور دینیاش به مسیحیت.
ماده ۷ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی – نقض ممنوعیت رفتارهای بیرحمانه: بیتوجهی به وضعیت اعتصاب غذا، محرومیت از خدمات درمانی و تهدید سلامت زندانی.
ادامه این وضعیت، ضرورت مداخله فوری نهادهای حقوق بشری بینالمللی را بیش از پیش برجسته میکند. نهادهای ناظر باید نسبت به این روند سرکوبگرانه در زندان لاکان واکنش نشان داده و از ابزارهای موجود برای توقف نقض حقوق بشر استفاده کنند.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر