زهرا طبری: «تنها چیزی که به من نسبت دادند یک تکه پارچه هست و یک ویس، همین!»
زهرا طبری در ابتدای روایت خود میگوید:
«تنها چیزی که به من نسبت دادند یک تکه پارچه هست و یک ویس، همین! هیچ چیز دیگری در پرونده من نیست و اینها طبق ماده دو قانون مجازات اسلامی که گفته: جرم به چیزی، به فعلی تعلق میگیرد یا به اصطلاح نسبت داده میشود که طبق قانون برایش مجازات تعریف شده باشد.»
به گفته او، مسیر پرونده از همان ابتدا پر از تناقض و تغییر اتهامات بوده است:
«قبل از این موضوع من اتهامم به اصطلاح “گروهک منافقین” بود، بعد یهویی شد “گروه تروریستی منافقین” و همین عنوان “تروریستی” زدن و چسبوندن به این گروه برای این بود که برای من حکم را جاری کنند، حکم اعدام را برای من بزنند، و برای همینه اعتراض من.»
طبری تأکید میکند که روند دادگاه از مرحله بازداشت تا صدور حکم، فاقد هرگونه معیارهای دادرسی منصفانه بوده است. او میگوید:
«اعتراض دوم من و اینکه این حکم اعتبار قضایی ندارد این است که: اساساً من هیچ رویه عادلانهای نداشتم توی دادگاه، از مرحله اول درست زمانی که من بازداشت شده بودم از همون ابتدا اتهام “بغی” را به من زده بودند که در واقع اولش خب تغییر کرد اما در تاریخ ۴/۳ این قرار تجدید شد و من در واقع با همان اتهام بغی تو زندان بودم.»
او در ادامه با اشاره به رفتار بازپرس پرونده میگوید:
«البته آقای بخشیپور بازپرس شعبه ۴ که در واقع به نظر من کسی است که فقط یک طناب دار دستشه و اونجا نشسته تا به اصطلاح سایز گردن افراد را اندازه بگیرد!»
دادگاه چند دقیقهای و وکیل تسخیری پشت مانیتور
زهرا طبری با روایت تجربه حضور در جلسه دادگاه میگوید نه فرصت دفاع داشته و نه امکان حضور مؤثر وکیل فراهم شده است:
«رویه دادگاه من به این صورت بوده که اولاً وکیل تسخیری را من همون لحظه توی دادگاه توی مانیتور دیدم، همانجا اعتراض کردم، اما جوابی داده نشد و اصلاً من صدای این وکیل را نشنیدم.»
او ادامه میدهد:
«بعد هم اعتراض کردم که چطور “عنوان” تغییر کرده و من در جریان نبودم. به هر حال من با یک تلفن به دادگاه وصل شدم و فقط یه سؤال از من پرسیده شد که: آخرین دفاعت را بگو! که من هم اعتراضم را کردم و گفتم که من هیچ جرمی مرتکب نشدم که طبق قانون بخواهم مجازات بشوم و شما صرفاً به خاطر عقیده هست که دارید من را مجازات میکنید.»
زهرا طبری با اشاره به اصل ۲۳ قانون اساسی میگوید:
«طبق اصل ۲۳ هیچکس را نمیشود به خاطر عقیدهاش مورد مؤاخذه قرار داد یا که در حال حاضر یک به اصطلاح “حکم تعزیری” حداکثر ۶–۵ ماهه را به یک “کیفری” دارید تبدیلش میکنید.»
طبری در ادامه توضیح میدهد که اعتراضات او هیچ ارتباطی با اتهامات سنگین امنیتی طرحشده ندارد:
«اگر مسئله عقیده باشه، بله من معترض هستم. من معترضم به اینکه چطور یک زن میاد و تا کمر خم میشه برای اینکه نون خودشو از توی سطح آشغال دربیاره.»
او با اشاره به وضعیت کودکان کار میگوید:
«چطور حکومتی راضی میشه که یک بچه سر چهارراهها بایسته به جای اینکه زندگیش را صرف درس و تحصیل بکند، داره گدایی میکند و اینها اعتراضاتی بود که من کردم.»
صورتجلسهای پر از «اشتباه» که حرفهای او در آن نیست
زهرا طبری میگوید صورتجلسه دادگاه نه بازتاب اظهارات او، که نوشتههایی ناقص و بدون دقت بوده است:
«صورت جلسه را همانجا توی دادگاه گفتند که برایت میفرستیم. دادگاه من روز سهشنبه بود، روز شنبه ساعت ۹ و نیم صورت جلسه را به من دادند. وقتی خواندم دیدم چقدر اشکال داره و اساساً حرفهای من نیامده و اصلاً من کیفرخواست را نشنیده بودم.»
او اضافه میکند:
«همه اعتراضات را در تمام صفحات گوشه کنار هر جایی خالی بود نوشتم.»
«این حکم از اساس باطل است»
زهرا طبری در جمعبندی روایت خود تأکید میکند:
«حکمی که به من دادند از نظر قضایی دارای هیچگونه حیثیت و اعتبار قضایی نیست. طبق قوانین خودشان دارای اعتبار نیستش و باطل است.»
و در پایان میگوید:
«میخواهم بگویم به نظر من این یک قتل قضایی است و نه حکم قضایی.»
اظهارات زهرا طبری از داخل زندان رشت، تصویری روشن از فشارهای امنیتی، نبود استانداردهای دادرسی، تغییر مکرر اتهامات و نبود امکان دفاع مؤثر ارائه میدهد. در ماههای اخیر، گزارشهای حقوق بشری متعددی درباره روندهای مشابه علیه زندانیان سیاسی منتشر شده است؛ روندهایی که بر اساس آن، افراد با اتهامات سنگین و بدون ارائه اسناد معتبر به مجازاتهایی چون حبسهای طولانی یا احکام اعدام محکوم میشوند.
پرونده زهرا طبری اکنون یکی از نمونههای برجسته نقض حق دادرسی عادلانه است؛ پروندهای که به گفته خود او بر پایه «یک تکه پارچه و یک ویس» شکل گرفته و با وجود نبود شواهد معتبر، به یکی از سنگینترین مجازاتها رسیده است.
بلاتکلیفی ۳زندانی سیاسی عضو یک خانواده در زندان لاکان رشت زیر اتهام سنگین «بغی»
اعدام ۷ زندانی در قوچان، ساوه، ماهشهر، ملایر، برازجان، بوکان و شیراز
پرونده زهرا طبری نمونهای روشن از نقض گسترده حقوق بنیادین دادرسی، آزادی عقیده و ممنوعیت مجازاتهای فراقانونی است.
ماده ۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر – حق آزادی و امنیت فردی
بازداشت او بدون ارائه ادله کافی و با اتهامات متغیر، نقض آشکار این اصل است.
ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر – حق دادرسی عادلانه
دادگاه بدون حضور مؤثر وکیل، بدون ارائه کیفرخواست و بدون امکان دفاع برگزار شده است.
ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر – آزادی عقیده و بیان
خود او تأکید میکند که تنها به خاطر عقیدهاش مورد محاکمه قرار گرفته است.
ماده ۱۴ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی – حق برخورداری از دفاع و وکیل مستقل
او وکیل تسخیری را تنها در مانیتور دیده و هیچ مکالمهای با او نداشته است.
ماده ۶ میثاق حقوق مدنی و سیاسی – حق حیات
استفاده از اتهام بغی برای صدور حکم اعدام در غیاب روند عادلانه، نقض مستقیم حق حیات است.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر