خانوادههای زندانیان سیاسی محکوم به اعدام در صف نخست ایستادند؛ مادران دادخواه با عکس فرزندانشان شعار دادند: «نه به اعدام، اعدام نه نه نه»
کانون حقوق بشر ایران، سهشنبه ۴ آذرماه ۱۴۰۴ – کارزار سراسری «سهشنبههای نه به اعدام» در ماههای اخیر به یکی از مهمترین و فراگیرترین اعتراضهای مردمی در ایران تبدیل شده است. این حرکت اعتراضی که هر سهشنبه برگزار میشود، هر هفته در شهرهای بیشتری دیده میشود و گروههای مختلفی از مردم، از دانشجویان و کارگران گرفته تا خانوادههای معترضان، در آن مشارکت میکنند. هدف اصلی این کارزار، اعتراض به اجرای گسترده و رو به افزایش احکام اعدام است، بهویژه اعدامهایی که علیه زندانیان سیاسی و معترضان صورت میگیرد.
در همین زمان، حکومت با سرعت و شدت بیشتری احکام اعدام را اجرا میکند و این وضعیت نگرانی گستردهای را در جامعه ایجاد کرده است. بسیاری از مردم این کارزار را راهی برای بیان مخالفت آشکار با سیاستهای سرکوبگرانه و تلاش برای جلوگیری از خاموش شدن صدای مخالفان میدانند. به همین دلیل، «سهشنبههای نه به اعدام» نهتنها یک حرکت اعتراضی، بلکه نمادی از مقاومت، همبستگی و فریاد جمعی مردم علیه ترس، ارعاب و حذف مخالفان تبدیل شده است.
کارزار سراسری «سهشنبههای نه به اعدام» این هفته به یکی از گستردهترین و منظمترین حرکتهای اعتراضی خیابانی علیه سیاست اعدام تبدیل شده است. در دهها شهر از جمله تهران، مشهد، تبریز، اصفهان، رشت، کرج، یاسوج، بانه، قوچان، شبستر، گرگان، شهرضا، برازجان، سنقر، کرمان و کردکوی، مردم با پلاکارد و تراکت به خیابان آمدند و فریاد زدند: «نه به اعدام».
گسترش بیسابقه کارزار
در جدیدترین دور این کارزار، همزمان در بیش از ۱۶ شهر تجمعهای اعتراضی برگزار شد. شرکتکنندگان با وجود حضور سنگین نیروهای امنیتی، پلاکاردهایی حمل میکردند که روی آن نوشته شده بود:
با اعدام سکوت نمیکنیم
حکومت اعدامی یک خواب خوش ندارد
از سهشنبههای نه به اعدام حمایت کنید
اعدام تبعید دیگر اثر ندارد
قسم به خون یاران ایستادهایم تا پایان
این آخرین پیامه اعدام کنی قیامه
ابوالحسن منتظر آزاد باید گردد
ایران بدون اعدام
نه به اعدام محمد تقوی و پویا قبادی
زهرا طبری آزاد باید گردد
بساط ظلم نابود باید گردد
آتش جواب اعدام
نه به اعدام جوانان
زندانی سیاسی آزاد باید گردد
اعدام بعدی قیامه
نه به اعدام زندانیان سیاسی
نه به نسل کشی
نه به اعدام
احسان فریدی را آزاد کنید
مرگ بر حکومت اعدامی
در سال ۱۴۰۴، شمار اعدامها در کشور با سرعتی نگرانکننده افزایش یافته است. این نهادها میگویند که حکومت از اعدامها نه تنها به عنوان یک مجازات قانونی، بلکه بهعنوان ابزاری برای ایجاد ترس، کنترل اعتراضات و سرکوب جامعه استفاده میکند. بسیاری از افرادی که اعدام شدهاند، از میان معترضان و زندانیان سیاسی هستند؛ از جمله کسانی که پس از خیزش سراسری سال ۱۴۰۱ بازداشت شدند. گزارشهای متعددی از این پروندهها نشان میدهد که روند رسیدگی قضایی بسیار ناعادلانه بوده است؛ از جمله شکنجه برای گرفتن اعتراف اجباری، تشکیل دادگاههای چند دقیقهای بدون فرصت دفاع، و محرومیت کامل از دسترسی به وکیل مستقل.
افزایش اعدامها به منظور سرکوب جامعه
کارشناسان حقوقی و اجتماعی تأکید میکنند که افزایش اعدامها به معنای اجرای دقیق قانون نیست، بلکه بیشتر نشانه ترس حکومت از گسترش اعتراضات مردمی است. آنها میگویند که حاکمیت تلاش میکند با هر اعدام، این پیام را منتقل کند که اعتراض هزینهبر و خطرناک است. با این حال، برخلاف سالهای گذشته، این سیاست اکنون با موجی از همبستگی عمومی و آگاهی اجتماعی مواجه شده است. بسیاری از خانوادههای قربانیان، فعالان مدنی و گروههای مختلف اجتماعی تلاش میکنند تجربههای خود را عمومی کنند و در مورد بیعدالتیها اطلاعرسانی نمایند. همین تلاشها باعث شده فضای جامعه نسبت به پیامدهای این سیاستها حساستر شود و مردم واکنش بیشتری نشان دهند.
کارزار سراسری «سهشنبههای نه به اعدام» که هر هفته در نقاط مختلف کشور برگزار میشود، اکنون به یکی از مهمترین نمادهای مقاومت در برابر روند اعدامها تبدیل شده است. این کارزار در محلهها، دانشگاهها، خیابانها و همچنین در شبکههای اجتماعی ادامه دارد و هر هفته افراد بیشتری به آن میپیوندند. حضور مداوم و گسترشیابنده این کارزار نشان میدهد که اعتراض به اعدامها به یک حرکت جمعی پایدار تبدیل شده است.
۲۵ نوامبر روز جهانی منع خشونت علیه زنان؛ نگاهی به واقعیتهای خشونت علیه زنان در ایران
نود و ششمین هفته کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در ۵۵ زندان
کارزاری با برنامهای هدفمند
فعالان این کارزار میگویند که «سهشنبههای نه به اعدام» تنها یک واکنش مقطعی یا یک تجمع موردی نیست؛ بلکه یک برنامه هفتگی و هدفمند است که تلاش میکند صدای مردم را بهطور منظم و مستمر بلند نگه دارد. آنها معتقدند که تداوم این حرکت، حکومت را نسبت به از بین رفتن سکوت جامعه و افزایش حساسیت عمومی نگرانتر کرده است. در بسیاری از شهرها، این کارزار به فرصتی برای گفتگو، آگاهیرسانی و ایجاد شبکههای همبستگی میان مردم تبدیل شده است.
شعار اصلی این حرکت، یعنی «نه به اعدام»، اکنون تنها یک مطالبه ساده حقوق بشری نیست؛ بلکه به نمادی از اعتراض گسترده مردم علیه سیاستهای سرکوبگرانه و غیرانسانی حاکمیت تبدیل شده است. این شعار در تجمعات، روی دیوارها، در فضای مجازی و حتی در فعالیتهای فرهنگی و هنری دیده میشود. همین گستردگی نشان میدهد که مخالفت با اعدام فراتر از یک خواست محدود اجتماعی رفته و به بخش مهمی از هویت اعتراضات عمومی تبدیل شده است.
در مجموع، افزایش آگاهی عمومی، گسترش شبکههای مقاومت و استمرار کارزارهایی مانند «سهشنبههای نه به اعدام» نشان میدهد که جامعه در برابر سیاستهای مبتنی بر ترس ایستاده و تلاش میکند از طریق روشهای مختلف، صدای خود را به گوش برساند
مهمترین و تأثیرگذارترین چهرههای این هفته کارزار، خانوادههای زندانیان سیاسی محکوم به اعدام بودند که در صف اول ایستادند و با صلابت تمام بر خواستههای انسانی خود پافشاری کردند. مادران و پدران این زندانیان، که هرکدام بار سنگین رنج و نگرانی را بر دوش میکشند، با در دست داشتن عکسهای فرزندانشان در خیابانها حاضر شدند تا صدای کسانی باشند که پشت دیوارهای زندان، از حق زندگی محروم شدهاند. آنها تراکت و پلاکاردهایی در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود:
«از کارزار سهشنبههای نه به اعدام حمایت کنید
نه به اعدم هیچکس
اعدامها را متوقف کنید.»
این خانوادهها با فریادهای بلند و تکرارشوندهی خود میگفتند: «نه به اعدام، اعدام نکنید، اعدام نه نه نه»، و در کنار آن از جامعه میخواستند که در برابر این احکام ایستادگی کند. حضور پررنگ و استوار این خانوادهها نه تنها پیام روشنی از اعتراض و مطالبهگری بود، بلکه به بسیاری دیگر نیز امید و انگیزه داد تا در مسیر دادخواهی، سکوت نکنند.
در شرایطی که حکومت با تسریع روند اعدامها در تلاش است جامعه را مرعوب و ساکت کند، کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» با شعار واحد «نه به اعدام» توانسته ساختارهای همبستگی اجتماعی را تقویت کرده و نشان دهد که جنبشهای اعتراضی در ایران به سطحی جدید از بلوغ و سازمانیافتگی رسیدهاند. این کارزار با بهرهگیری از روشهای متنوع اطلاعرسانی و بسیج اجتماعی، توانسته توجه افکار عمومی را جلب کرده و فضایی برای گفتوگو و تبادل نظر میان گروههای مختلف جامعه فراهم آورد. همچنین، استفاده از رسانههای دیجیتال و شبکههای اجتماعی باعث شده پیام این جنبش فراتر از مرزهای ملی منتقل شود و همبستگی بینالمللی برای توقف اعدامها ایجاد شود.
این کارزار اکنون فراتر از یک نماد مقاومت اجتماعی عمل میکند و به صدای هماهنگ جامعه، خانوادههای آسیبدیده، زندانیان سیاسی و شهروندانی تبدیل شده است که خواستار پایان دادن به چرخه خشونت و سرکوب حکومتی هستند. علاوه بر این، حضور مداوم فعالان مدنی و سازمانهای حقوق بشری در پشتیبانی از این کارزار باعث شده که اثرات آن پایدارتر شود و تبدیل به یک جریان اجتماعی تاثیرگذار در سطح سیاستگذاری و آگاهی عمومی گردد.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
.jpg)
.jpg)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر